ผู้หลงคือผู้ที่ไม่รู้จักลดละกิเลส ปรัชญาพุทธธรรม โดย พ่อครูสมณะโพธิรักษ์.docx

ราไม่มีแรงทำได้ทุกอย่าง อย่างใดที่เหลือบ่ากว่าแรง เราจะต้องพักไว้ อย่างใดที่เป็นตัวสำคัญ เป็นตัวหลักของเรา เราตั้งหน้าตั้งตาทำจริงๆให้ได้เป็น"กิจจญาณ"จนเสร็จแล้วเป็น"กตญาณ" ก็ให้ทราบชัดอย่าซ้ำแซะ อย่าติดแป้น

🌼เมื่อได้แล้วมีการตั้งมั่นก็มีอุฏฐานะ มีการเพิก มีการถอน มีการปล่อย ไม่ต้องไปจดจ่อจดจ้อง แต่มันจะรู้โดยตน และมันจะเป็นอัตโนมัติ และมันจะได้โดยที่ไม่ต้องประพฤติไปเกี่ยว แม้มันเกี่ยวเอง มันสัมผัสสัมพันธ์เอง เราก็จะไม่ต้องไปเพียรระมัดระวัง แต่เป็นได้จริง นั่นเรียกว่า เป็นผู้ถึงขั้น"เพิกฌาน" ขั้นเพิกฌานหรือว่าไม่ต้องเอาใจใส่นั้น ไม่ใช่เรื่องพูดเล่น ไม่ใช่เรื่องจะอวดดี แต่เป็นเรื่องที่ต้องจริง ว่าคุณพบฐีติ พบความตั้งมั่น พบความแข็งแรงของตนแล้วจริง แน่นอนว่ากระทบสัมผัสแล้วอย่างไรๆ อย่างแรง คุณก็มั่นคงได้ มั่นใจจริงๆ ในขณะที่มีสติสัมปชัญญะระมัดระวังสังวร แล้วกระทบอย่างแรงอย่างไร คุณก็แข็งแรงได้จริงๆ เมื่อนั้นเราจะเพิกฌาน หรือคุณจะไม่ต้องระมัดระวังนัก แล้วก็สังเกตตนเองระมัดระวังตนเอง อยู่กันโดยธรรมชาติ เป็นไปเอง มันก็จะสัมผัสสัมพันธ์กระทบ แล้วเราก็จะรู้ว่า เราเป็นอัตโนมัติแล้ว เฉยได้เป็นปกติธรรมดาได้ ดังนี้

🪷การปฏิบัติธรรมนั้นต้องลึกซึ้งแยบคาย มิใช่ว่าทำสุขเอาเผากินเผินๆง่ายๆ ผู้ยิ่งตรวจตราละเอียดก็ยิ่งมีความละเอียด ผู้ไม่ตรวจตราละเอียดก็มีแต่ความตื้นเขิน ปัญญาความรู้สามารถรู้อะไรก็ได้ทั้งสิ้น แต่การทำได้จริง ปฏิบัติได้จริง มีผลจริงนั้น ไม่ใช่ความง่ายดาย ผู้มักง่ายนั้นจะไม่มีทางสำเร็จในการประพฤติปฏิบัติเข้าถึงบรรลุแท้เป็นการจบบริบูรณ์ได้ โดยง่ายเลย

🌻พ่อครูสมณะโพธิรักษ์ ปรัชญาพุทธธรรม Cr. พบมิตรดีมีธรรมยามเช้า ๒๒ มิถุนายน ๒๕๖๙

ฟังคลิปเสียงได้ที่⬇️ https://youtu.be/O9mO5ihrunU Cr. สมณะดินไท ธานิโย