สื่อธรรมะพ่อครู(โพธิปักขิยธรรม 37) ตอน อานาปานสติสำคัญเพียงใด_.docx

สื่อธรรมะพ่อครู(โพธิปักขิยธรรม 37) ตอน อานาปานสติสำคัญเพียงใด _อานาปานสติสำคัญเพียงใดต่อพระพุทธเจ้าและอรหันต์ พ่อครูว่า...อานาคือลมหายใจเข้า อาปานะคือลมหายใจออก คนยังมีลมหายใจเข้าออกคือมีชีวิต ต้องมีสติมาศึกษา สติจึงเป็นตัวสำคัญมากถ้ายังไม่ตาย สติปัฏฐาน 4 จึงเป็นตัวหลัก แม้สติสัมโพชฌงค์ก็เป็นตัวหลัก แล้วต้องทำสติให้เกิดสัมมาทั้ง 7 องค์ เกิดสัมมาสมาธิ ตั้งแต่ทิฏฐิก็ต้องสัมมา แล้วก็ต้องพยายามทำสังกัปปะ วาจา กัมมันตะให้เกิดสัมมา สั่งสมผลเป็นสัมมาสมาธิ อานาปานสติไม่ใช่นั่งหลับตา แต่ที่พูดในพระไตรปิฎกว่านั่งตั้งกายตรงดำรงสติคงมั่นก็มีอยู่อีกหลายสูตร แต่ยุคก่อนนั้นก็เหมือนยุคนี้ ที่เข้าใจว่า อานาปานสติต้องไปนั่งหลับตาทำเอา แยกตัวไป แต่ว่าแท้จริงแล้วปฏิบัติอยู่ในเมืองลืมตาทุกลมหายใจเข้าออก สามารถเห็นอนิจจัง มีอนุปัสสี 4 เริ่มต้นโพธิปักขิยธรรม 37 คือโลกุตรธรรมของพระพุทธเจ้า เริ่มต้นทำมูลกรรมฐาน คือผม ขน เล็บ ฟัน หนัง คือให้เรียนรู้กาย นี่คือบทที่หนึ่ง ไม่ใช่ไปนั่งหลับตาทำไม่กระดุกกระดิก แต่ต้องมีองค์รวมนอกใน ให้เกิดศีลสมาธิ ปัญญา ให้เกิดผลทุกขณะ ตามเห็นความไม่เที่ยงตั้งแต่เป็นวัตถุ ถึงกิริยาอาการ เห็นความไม่เที่ยง จนเห็นจิตในจิต เห็นกิเลสไม่เที่ยง เกิดปัญญาญาณ กิเลสมันเป็นนามธรรมมันไม่เที่ยง โดยเฉพาะไม่เที่ยงโดยสามารถ เราตีมันไม่แตก เห็นความไม่เที่ยงคืออนิจจานุปัสสี มีวิราคานุปัสสีก็คือกิเลสลด จนดับหมดเป็นนิโรธานุปัสสี แล้วทำซ้ำทำทวน เป็นปฏินิสสัคคานุปัสสี ทำซ้ำทำทวนไม่ให้มีสวรรค์เลย ก็รักษาผล อนุรักขณาปธาน โดยทำสมาธิลืมตา อย่างอานาปานสติ ทุกวันนี้เขาไปทำแบบนั่งหลับตา มันโน้มไปทางนั่งหลับตาทำหมดเลย แต่ความจริงอานาปานสติคือมีสติปฏิบัติธรรมทุกลมหายใจเข้าออก หรือทำให้เกิดสติ