จับกังแบกลังทองคือพูดเก่งแต่สู้ทำเก่งไม่ได้.docx

จับกังแบกลังทองคือพูดเก่งแต่สู้ทำเก่งไม่ได้ _ดาวเพ็ญเพชร…มีผู้ใหญ่ชมว่า หนูพูดเก่ง คิดเก่ง แต่เรียนไม่เก่ง ควรทำอย่างไร (สู่แดนธรรมว่า...ได้ฟังว่า พูดเก่งแต่เรียนไม่เก่ง) พ่อครูว่า..เราก็รู้สิว่าเราเด่นในเรื่องการพูดแต่เราไม่เด่นในเรื่องการเรียน เราก็ปรับปรุงเรื่องการเรียนของเราสิ พูดเก่งและดีด้วยใช้ได้ แต่พูดเก่งแต่ไม่ดีก็ระวังก็แล้วกัน แต่ถ้าพูดเก่งแล้วดีด้วยก็แล้วกัน แต่ถ้าข้อบกพร่องเรียนไม่ได้ดีก็ ไปตรวจสอบว่าทำอย่างไรจะเรียนเก่ง ก็ใส่ใจตั้งใจที่จะเรียนศึกษา การเรียนทางโลกเรียนด้วยภาษาบัญญัติ ท่าการฝึกหัดประพฤติก็เรียนด้วยการปฏิบัติตน ถ้าเราเรียนไม่เก่ง แต่เราก็ปฏิบัติตนได้ดีได้เป็นประโยชน์ ทำอันนั้นอันนี้ได้ดี มันก็ดีแล้วนี่ เรียนนี่มันมีนัยยะลึกหรือตื้น ทุกวันนี้ความหมายการเรียนคือ ไปเรียนตัวหนังสือเรียนความหมายของภาษาบัญญัติได้ปริญญาตรีโทเอก ได้ความรู้จำได้ แต่ตัวเองทำไม่ได้ตามที่เรารู้ แต่ก็เอาที่เรารู้ความหมายเหล่านี้มาเป็นครู ถ่ายทอดความรู้นี้ก็ดี หลวงปู่เปรียบเทียบพวกนี้ว่าคือ จับกังแบกลังทองคำ คือจำได้ เป็นพวกปทปรมะ จำพระพุทธพจน์ได้ก็มากสอนอยู่ก็มากแต่ตัวเองไม่ได้บรรลุธรรมในคำสอนนี้เลย ก็หลวงปู่เทียบว่า พวกนี้เป็นพวกจับกังแบกลังทองคำ ตัวเองแบกเสียหนักเลยแต่ไม่ได้ทองคำกับเขา ได้แต่ค่าจ้างค่าแบกนิดหน่อย อย่างนี้เป็นต้น ไม่ได้เนื้อแท้ไปเต็มๆ ได้แต่เปลือก คือพวกครูที่รู้จักในภาษาแต่พฤติกรรมไม่ได้ ถ้าจะเอาจริงๆคือ ถึงขั้นที่รู้ภาษาต่างประเทศ ภาษาพระพุทธเจ้าเยอะ ผู้ที่เรียนเปรียญ 9 นักธรรมเอก ปริญญาเอก แต่ประพฤติไม่ได้ เป็นปทปรมบุคคล คือ บุคคลที่จำธรรมะพุทธเจ้าได้ก็ดี พูดอยู่ก็มาก สอนเขาอยู่แจ้วๆ แต่ตัวเองไม่ได้ประพฤติปฏิบัติหรือประพฤติผิดด้วย นี่คือพวก ปทปรมะ คือ