ปรัชญาพุทธธรรม_ผู้มีที่พึ่งอันเกษม โดย พ่อครูสมณะโพธิรักษ์.docx

ปรัชญาพุทธธรรม_ผู้มีที่พึ่งอันเกษม โดย พ่อครูสมณะโพธิรักษ์

🪷ผู้มีที่พึ่งอันเกษม คำว่าผู้มีที่พึ่งอันเกษม หมายความว่า เป็นผู้ที่มีที่พึ่งอยู่ในตน ซึ่งตรงกับคำสอนที่พระพุทธองค์ได้ตรัสเอาไว้ว่า อัตตาหิ อัตโน นาโถ "ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน" คำว่า "ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน" นั้น ✨️เราย่อมทำตนเองให้เป็นผู้ที่พึ่งตนได้ ไม่ใช่ว่าจะพึ่งตนเพราะตนหาเงินเก่ง เพราะตนมียศมีศักดิ์ที่จะใช้อำนาจไปกอบโกย หรือไปรีดไปร้องไปดึงไปดูดเอาอะไรอื่นมาได้ ไม่ใช่ตนมีอะไรอื่นๆเป็นสิ่งแวดล้อมข้างนอก แต่เพราะตนมีคุณงามความดี เพราะตนมีความสามารถ ความสามารถเป็นประการแรกที่เราจะได้ทำการงาน ได้ทำสิ่งที่เป็นคุณค่าประโยชน์ให้แก่โลก และเป็นผู้ที่รู้การงานที่เป็นกุศลกรรม เป็นการงานที่ดี ยิ่งศึกษาธรรมะเรายิ่งจะรู้จักการงานที่ดียิ่งขึ้นๆ และเราก็เป็นผู้ที่ขยันหมั่นเพียรสร้างสรร ไม่เป็นคนขี้เกียจ เป็นคนขยันหมั่นเพียร ขวนขวาย มีกะจิตกะใจ ไม่ดูดาย เป็นผู้มีการงานนั้น และการงานต่างๆนั้น ไม่ได้แลกเอาลาภมาหมด ไม่ได้แลกเอายศมาหมด ไม่ได้แลกเอาโลกียสุขมาหมด หรือไม่ได้แลกเอาสรรเสริญมาหมด การงานจึงเป็นคุณค่าที่เหลือ เมื่อเราทำสิ่งที่เหลือไว้ได้ แม้จะไม่เป็นวัตถุธรรมเลย ก็จงขอให้เราได้พิสูจน์กันเถิดว่า อันนั้นจะเป็นที่พึ่งของบุคคลผู้มีกรรมหรือการงานนั้นๆอย่างจริงจังได้ 🪷สิ่งอีกสิ่งนึงที่เป็นที่พึ่งก็คือ คุณธรรมความดี คุณธรรมในจิตใจ เป็นผู้มีจิตใจไม่ลำเอียง เป็นผู้มีจิตใจไม่เห็นแก่ตัว เป็นผู้มีจิตใจอันบริสุทธิ์ผุดผ่องปราศจากกิเลสลงไปเรื่อยๆอย่างแท้จริง และจะรู้ถึงความมีน้ำใจต่อผู้อื่นเป็นอย่างไรๆ และผู้นั้นจะมีความจริงใจที่จะมีเมตตากรุณา มุทิตา อุเบกขาแสดงออกอยู่ 🌼การแสดงน้ำใจอันดีคุณธรรมอันดีแม้อย่างย่