สื่อธรรมะพ่อครู(อาริยบุคคล) ตอน ญาณ 7 พระโสดาบันข้อ 1.docx

สื่อธรรมะพ่อครู(อาริยบุคคล) ตอน ญาณ 7 พระโสดาบันข้อ 1 มีอยู่ประเด็นหนึ่ง ถ้าใครจับประเด็นได้ คนเจริญคือคนเป็นอาริยะ เริ่มเป็นอาริยะ เป็นพระโสดาบัน ปัญญาของพระโสดาบัน ข้อที่1 คือคนเต็มไปด้วยปากหอก ญาณ 7 พระโสดาบัน 1.รู้จักปริยุฏฐาน(คือกิเลสขั้นต่อไป)กิเลสกลุ้มรุม คือกิเลสนิวรณ์5. (ยังวิวาทกันด้วยหอกคือปากเพราะคิดเรื่องโลกนี้/โลกหน้า) แม้ยังละปริยุฏฐานกิเลสไม่ได้ ก็รู้ ไม่มีที่จะไม่รู้จักปริยุฏฐานนั้น และย่อมมีทิฐิตั้งปณิธานจิตไว้เพื่อไปสู่การตรัสรู้สัจจะทั้งหลาย พระโสดาบันจะรู้จักกิเลสขั้นต้น วีติกมกิเลส จะผ่านได้แล้วไปยืนในฐานปริยุฏฐานกิเลส บางทีละกิเลสปริยุฏฐานยังไม่ได้ แม้ได้ผ่านวีติกมกิเลส แต่รู้ว่าตนไม่ผ่านปริยุฏฐานกิเลส แต่ตั้งใจไปให้สุดถึงหมดอนุสัยกิเลส แต่สำคัญคือยังมีการวิวาทกัน เป็นปากหอก คือมุขสตี คือข้อที่1 เลย แวะมาแค่นี้ก่อนไม่ลงถึงหมดญาณ 7 คนที่มองไม่เข้าใจชัดเจน จะมองว่าต้องไม่ขัดแย้งแต่ว่า ผู้รู้จะรู้ว่าขัดแย้งมาก แต่ถกกันอย่างเก่ง แล้วเรียบร้อยดีคือเจริญ อย่างชาวอินเดียแม้จะเถียงกันมากมายแต่ไม่ลงมือลงไม้ตบตีกันเลย เพราะเขามีรากฐานพุทธศาสนา หรืออย่างพระทิเบตเวลาถกธรรมะกันหน้าดำหน้าแดง เอาจริงเอาจังเพื่อให้ชัดเจน แต่ของไทยก็ถกกันอย่างนั้นแหละ

600731_พุทธศาสนาตามภูมิ บ้านราชฯ ทำไมคนเราต้องมีโลภโกรธหลงฯ