สื่อธรรมะพ่อครู(มูลสูตร 10) ตอน มูลสูตร 10 เน้นมนสิการ.docx

สื่อธรรมะพ่อครู(มูลสูตร 10) ตอน มูลสูตร 10 เน้นมนสิการ ผู้ที่ทำใจในใจมนสิการ(คำนาม) หรือมนสิกโรติ(กิริยา) มูลสูตร 10 อะไรเป็นรากเหง้า ให้เป็นที่หยั่งลง และเป็นที่สุด 1. มีฉันทะ เป็นมูล-รากเหง้า (มูลกา) 2. มีมนสิการ เป็นแดนเกิด (สัมภวะ) คำว่ามนสิการยังไม่มีโยนิโส หรืออโยนิโส เป็นคำกลางๆ ทำใจในใจ หากไม่สัมมาทิฏฐิแล้วไปทำในใจอย่างไม่โยนิโส ไม่ถึงที่เกิด ที่สัมภาวะ ปภวะ ที่หทยรูป ไม่ได้กำหนดที่ที่ไหน แต่ที่ๆไหนที่ชัดเจนว่านี่แหละสักกายะ โดยเฉพาะตัวนี้คือตัวกิเลส แยกจากจิต เป็นอกุศลจิต สักกายะกิเลสคืออกุศลจิตก็จัดการตรงนี้ ศาสนาพุทธไม่ใช่กำจัดไปหมดจิต แต่ต้องแม่นในสักกายะของตนกายคือรูปนามที่ปรุงแต่งอยู่กายนี้หมายถึงกิเลส เป็นตัวหยาบเลย ตั้งแต่โอฬาริกอัตตา อัตตาหยาบก็คือสักกายะ มโนมยอัตตาคือตัวกลาง อรูปอัตตาคือตัวปลาย ผู้ที่ไม่ชัดเจนถ่องแท้มนสิการตัวที่สองของมูลสูตรหากคุณนั่งหลับตาสะกดจิตก็ทำใจในใจ ให้มันนิ่ง ไม่มีตาหูจมูกลิ้นกาย ก็ทำใจในใจวิธีหนึ่ง ก็มนสิการไม่ถูก เพราะคุณไม่มีเหตุที่ถูกในข้อที่ 3 หากเข้าใจไม่สัมมาทิฏฐิ มนสิการก็ผิดได้ เป็นอโยนิโสฯ แต่ถ้าได้คบสัตบุรุษ ฟังสัทธรรมบริบูรณ์ ศรัทธาบริบูรณ์ก็มีโยนิโสมนสิการบริบูรณ์ ต้องพบสัตบุรุษให้ได้ พบก็อย่าสักแต่ว่าพบ แต่ต้องฟังธรรมให้บริบูรณ์ก็จะมีความเชื่อที่บริบูรณ์มีความเข้าใจเห็นจริงที่บริบูรณ์ เพราะคุณฟังอย่างบริบูรณ์ (ในอวิชชาสูตร) มนสิการต้องทำให้เป็นต้องเข้าถึงการทำใจได้ ถ้าทำไม่ได้ก็เท่ากับอโยนิโสมนสิการ ทำใจในใจไม่ถูกต้อง เพราะทำใจในใจไม่ถูกต้องคุณเข้าใจผิดไม่มีมรรค คือไม่มีสมุทัยเป็นเหตุคือผัสสะ เมื่อปฏิบัติไม่มีผัสสะ 6 คุณก็หมดทางที่จะมีเวทนาในการปฏิบัติ เวทนาเป็นกรรมฐาน คุณก็ไม่มีกรรมฐานให้ปฏิบัติ ไม่มี