เจ็บป่วยแต่ไม่ยอมบอกใครก็เป็นอัตตาได้.docx

เจ็บป่วยแต่ไม่ยอมบอกใครก็เป็นอัตตาได้ Sms 630615 _8085 กราบนมัสการพระโพธิสัตว์อย่างสูงยิ่ง อยากถามพ่อครูว่า ถ้าคนเราเป็นโรคร้าย เราควรปรึกษาเพื่อนฝูงผู้รู้เกียวกับโรคร้ายนี้ดีไหมครับ จะได้มีคนช่วยเหลือแนะนำหาแพทย์ทางเลือกให้ในการรักษา... หรือปิดบังไม่บอกใคร...อย่างนี้มีอัตตาไหมครับ...ติดตามชมอยู่ที่กรุงเทพฯ พ่อครูว่า..ไม่เห็นจะต้องน่าถามเลย ควรจะเปิดเผย หากไปปิดบังอยู่คนเดียวก็ตายคนเดียวสิ มันเป็นอย่างไรหากเปิดเผยว่าตัวเองไม่สบายเป็นโรคภัย บางทีถึงขั้นเป็นโรคอย่างที่เรียกว่าเราจะต้องบอก แล้วก็ต้องให้เขาเห็นด้วยซ้ำไป บางทีเป็นโรคในที่ที่เราไม่อยากให้ใครเห็นเป็นที่สงวนด้วยซ้ำ เรายังต้องบอกยังต้องให้เขาดูเลย ใช่ไหม สู่แดนธรรม...มีบางทีญาติธรรมเราเป็นแต่ไม่บอก พ่อท่านต้องบอกว่าเป็นอัตตา พ่อครูว่า...ไม่บอกใครก็เป็นอัตตา มันต้องพึ่งพาอาศัยกัน หากถือสาอย่างนั้น อาตมาก็ไม่ต้องให้ใครเอาข้าวเอาน้ำให้ก็ต้องหากินเองหมด พระพุทธเจ้านั้นท่านลึกซึ้ง ท่านไม่ให้ออกป่าท่านไม่ให้ไปอยู่ป่า ท่านให้อยู่กับสังคมให้บิณฑบาต เลี้ยงตนเองด้วยปลีแข้ง จนกว่าชีวิตจะหาไม่ นี่เป็นพระวินัยของพระพุทธเจ้าเลย ให้บิณฑบาตเลี้ยงตนด้วยปลีแข้ง จนกว่าชีวิตจะหาไม่เลยเพราะอะไร ไม่ให้สะสมด้วย แม้แต่ข้าวเมล็ดหนึ่ง ฉันเสร็จแล้วคว่ำบาตรเททิ้งหมดล้างบาตร พรุ่งนี้เช้าบิณฑบาตใหม่ บิณฑบาตถ้าไม่มีใครเขาใส่ให้ก็อด หรือไม่มีใครใส่คว่ำบาตรคุณก็ต้องตายหรือสึกออกไป อย่างนี้เป็นต้น ท่านผูกวินัยข้อนี้ไว้เพื่อให้คนที่บวชแล้วเป็นภิกษุ ไม่สะสมข้าวเมล็ดหนึ่งไม่สะสมเงินทองแม้แต่บาทหนึ่ง ไม่ต้องซื้อขาย คุณจะต้องพึ่งพาคนอื่น ปรปฏิพัทธาเมชีวิกา ต้องพึ่งฆราวาส แล้วฆราวาสต้องพึ่งพาภิกษุผู้บวช เอาสิ่งที่เป็นประโยชน์แก่ฆราวาสเขาให้ ก็มี