รถด่วนอวกาศ กาแลกซี่ 999.doc.docx

ึกลับ แต่เท็ตสึโร่เห็นว่า บัตรนี้เป็นโอกาสเดียวของเขาที่จะไปจากโลก ได้เห็นจักรวาล และมีร่างกายจักรกลที่เขาต้องการ เรื่องราวดำเนินต่อไป เขาหยุดแวะดาวแล้วดาวเล่า เท็ตสึโร่เริ่มเห็นว่า การมีร่างกายจักรกลไม่ใช่ช่วยแก้ปัญหาอย่างที่เขาเคยคิดไว้ ในความเป็นจริงแล้ว มนุษย์จักรกลที่เขาพบเจอล้วนแต่ขาดแคลนแรงผลักดันสู่ความสำเร็จอย่างที่ มนุษย์ปกติมี ขาดแคลนความต้องการที่จะสร้างสรรค์บางสิ่งที่มีค่ามีความหมาย ภายในช่วงชีวิตอันสั้นของมนุษย์ปกติ มนุษย์จักรกลส่วนใหญ่ที่เขาพบ มักเสียใจกับการตัดสินใจละทิ้งความเป็นมนุษย์ ที่น่าสงสารที่สุด คือ คริสตัล แคลร์ (Crystal Clare) ผู้ทำงานบนรถด่วนอวกาศ 999 นี้ ร่างเปลือยของเธอดูเป็นคริสตัลใสสวยงาม แต่เธอก็อยากมีความอบอุ่นของสัมผัสมนุษย์อย่างเท็ตสึโร่มี ขณะเดิน ทางไปกับเมเทล เท็ตสึโร่เริ่มประหลาดใจว่าจริงๆ แล้ว เมเทลเป็นใครกัน เธอมักมีอารมณ์เศร้าเสมอ และเขาเริ่มรู้สึกว่าการเดินทางของเมเทลไม่เคยสิ้นสุด เธอน่าจะเคยมีเพื่อนร่วมทางมาก่อน และเขาก็รู้ว่าเธอจะมีเพื่อนร่วมทางใหม่อีกในอนาคต ซึ่งบางตอนในเรื่อง ก็ทำให้เข้าใจว่า เมเทลมีร่างจักรกลเช่นกัน เพราะเธอได้ไปเยี่ยมร่างมนุษย์ของเธอบนดาวพลูโต ที่ซึ่งร่างมนุษย์ที่ถูกละทิ้งได้รับการห่อหุ้มไว้ด้วยน้ำแข็งในสุสานขนาด ใหญ่ เมเทลบอกว่า เธอจะต้องเดินทางอย่างไม่มีวันจบสิ้นไปกับเด็กชายเช่นเดียวกับเท็ตสึโร่ เพราะเธอไม่มีวันแก่และไม่มีวันตาย เนื้อเรื่องส่วนใหญ่เป็นการพจญ ภัยร่วมระหว่างเท็ตสึโร่กับเมเทล จนตัวเอกทั้งสองสนิทสนมกันเหมือนพี่น้อง เธอจะคอยถามเด็กอย่างเศร้าๆเสมอว่า เธอต้องการเป็นอมตะจริงหรือ แล้ว ก็มาถึงตอนจบที่สถานีสุดท้าย ก่อนที่เมเทลจะพาเท็ตสึโร่ไปสู่โรงงานที่แปลงร่างมนุษย์ เธอสงสารเด็กจึงพาไปดูสภาพการใช้ชีวิตหลังจากที่คนแปลงร่างเป็นหุ่นยนต์แล้ว เพื่อให้ข้อมูลในการตัดสินใจเป็นครั้งสุดท้าย ภาพที่เห็นน่าตกใจ มาก เป็นภาพของคนที่ไม่มีจุดมุ่งหมายในชีวิตอีกต่อไป คนส่วนใหญ่จะใช้ชีวิตอย่างสำมะเลเทเมา ทั้งกินทั้งดื่ม ทั้งเที่ยว มัวเมาในกามารมณ์ บางคนก็เดินเหม่อลอยไร้จุดหมาย บางคนก็นอนอยู่ที่ข้างถนน สุดท้ายคนที่เบื่อชีวิตมากๆก็กระโดดตึกลงมาเพื่อฆ่าตัวตาย เมื่อ ไม่มีความทุกข์ความสุขก็หายไป เพราะเมื่อไม่ต้องทุกข์จากความหิว ไม่ต้องทำงานเพื่อที่จะมีเงินมาซื้ออาหาร เครื่องนุ่งห่ม ที่อยู่อาศัย ยารักษาโรค ความสุขจากการกินอาหารก็ไม่มี ความสุขจากเครื่องนุ่งห่มดีๆ ที่จะต้องใส่ไปทำงานหรืออวดฐานะก็ไม่จะเป็น เมื่อไม่ต้องเจ็บป่วยก็ไม่ต้องดูแลตัวเอง เมื่อไม่ต้องคอยหาเงินก็ไม่ต้องคอยทำงานชีวิตก็เลยไม่เหลือคุณค่าอะไร เมื่อไม่มีกายก็เลย ไม่เหลือความสุขที่คอยหล่อเลี้ยงใจอีกต่อไป เม เทลเล่าต่อไปอีกว่า เมื่อคนได้ร่างที่เป็นหุ่นยนต์แล้ว เขาก็จะเอาร่างกายของคนคนนั้น ไปแยกอวัยวะเพื่อจำหน่ายให้กับคนมีเงินที่มีโรคร้ายและยังไม่อยากตายไวๆ เงินทองที่ใช้ในการทำหุ่นยนต์และเดินรถไฟได้มาจากกำไรจากการขายอวัยวะมนุษย์ นี่เอง เธอเองก็รู้สึกผิดที่ต้องทำงานอย่างนี้แต่ก็จำใจต้องทำ เมื่อ เด็กชายเห็นดังนั้นก็เลยเปลี่ยนใจ เมเทลยิ้มหวานด้วยความดีใจและพาเด็กไปส่งยังสถานที่เดิม แต่คราวนี้ เด็กคนนี้ไม่ได้มองว่าโลกว่า โหดร้ายอีกแล้ว แต่มองเห็นว่า สิ่งที่เป็นอยู่นี่แหละดีที่สุดแล้ว มีสุขบ้าง มีทุกข์บ้าง มีเจ็บป่วยบ้าง มีอายุที่เพิ่มไปตามวัย และตายไปตามธรรมชาตินี้แหละ ดีที่สุดแล้ว เพราะเป็นธรรมชาติของชีวิต ความจริงความทุกข์นั้นก็เกิดจากความคิด ความยึดติดของเรานี่เอง เราคิดว่า ถ้าเรารวยเราจะมีความสุข คิดว่าเราแข็งแรงเราจะมีความสุข คิดว่าไม่เจ็บไม่แก่ ไม่ต้องตายจะมีความสุข ครั้นเราได้ทุกอย่างตามที่เราหวัง เราก็จะไม่มีความสุขเลย เพราะเราไม่มีความหวังอีกต่อไป ไม่มีทุกข์ก็หมดสุขไปโดยปริยาย พระพุทธเจ้าทรงสอนเอาไว้ว่า มีแต่ทุกข์เท่านั้น ที่เกิดขึ้น มีทุกข์เท่านั้นที่ตั้งอยู่ มีแต่ทุกข์เท่านั้นที่ดับไป สุขก็คือความทุกข์ที่ลดลงเพราะบำบัดได้ถูกวิธี เช่น หิวก็ได้กินก็มีความสุข เมื่ออยากได้ก็ทุกข์เมื่อสมอยากก็สุข แล้วก็สร้างความอยากขึ้นมาใหม่ให้ต้องทุกข์ใจอยู่เรื่อยไป หน้าที่ของทุกข์ก็คือการกำหนดรู้ เพื่อให้เกิดปัญญาพาตัวเองออกจากความทุกข์ คลายความยึดติดในกายและใจ ไม่ใช่วิ่งหาความสุขมาแก้ทุกข์ ยิ่งดิ้นก็ยิ่งทุกข์ ยิ่งทุกข์ก็ยิ่งดิ้น เราไม่เคยมาสนใจดูแลจิตใจของตัวเองแบบถูกทางบ้างเลย ถ้าไม่มีของที่ เป็นคู่กัน ของอีกสิ่งหนึ่งจะไม่มีค่าเลย เช่น ไม่มีทุกข์ก็ไม่มีสุข ไม่มีดี ก็ไม่มีชั่ว ไม่มีผิดพลาดก่อน ก็คงไม่รู้ว่าถูกเป็นอย่างไร ไม่มีวุ่นวาย ก็คงไม่รู้จักว่าความสงบสุขเป็นอย่างไร ไม่มีผิดหวังก็คงไม่รู้ว่า สมหวังเป็นอย่างไร ถ้าไม่เคยอกหัก ก็คงไม่เห็นคุณค่าของความรักที่แท้จริง ฯลฯ เราอาจจะยังมองไม่ค่อย ออกถึงบุญคุณของร่างกายนี้ ถ้าวันใดเราเคลื่อนไหวไม่ค่อยจะได้ เราหายใจไม่ค่อยออก ตาก็มองไม่ค่อยเห็น หัวใจเราไม่ค่อยอยากจะเต้น หรือรู้ว่าเราเหลือเวลาอีกไม่นานเพราะเป็นโรคร้าย นั่นแหละแค่มีชีวิตอยู่ ไม่ต้องมีเงินทองมากๆ ไม่ต้องมีอะไรเลยจริงๆ แค่มีร่างกายที่พอจะใช้ได้ จมูกใช้ได้ ตาใช้ได้ ปอด หัวใจใช้ได้สักหน่อย หรือแค่มีเวลาต่อไปอีกนิดเดียว ก็ดีแล้ว ของที่เรามีอยู่ทุกวันนี้ นี่แหละมีค่าที่สุดแล้ว สิ่งที่เราเป็นอยู่ มีอยู่นี้ มีค่าที่สุดแล้ว รูปร่างหน้าตาจะขี้เหล่ ดำไปนิด แก่ไปหน่อย งานที่ทำเงินน้อยไปนิด เจ้านายหรือผู้ร่วมงานไม่ค่อยดี แค่ตราบใดที่ยังมีแรง มีรายได้ มีเงินพอใช้ไม่อดตายก็พอ ตราบใดที่ยังมีอวัยวะทำงานเป็นปกติดี ไม่มีโรคร้ายแรง ยังมีเวลาในชีวิตเหลืออยู่ ยังมีความหวังเหลืออยู่ ดีที่สุดแล้ว