อย่างไร ชีวิต เราจะมีคุณค่าสมกับที่เกิดมา.docx
เนื้อหาในไฟล์
อย่างไร ชีวิต เราจะมีคุณค่าสมกับที่เกิดมา _ด.ช.เชิดเชิญธรรม...ทำอย่างไร ชีวิต เราจะมีคุณค่าสมกับที่เกิดมา พ่อครูว่า... เอาหลักเกณฑ์ของศีลของพระพุทธเจ้ามาเป็นหลักเลยก็ได้ ก่อนอื่นเราไม่ทำร้ายสัตว์ใด ไม่ฆ่าสัตว์ใด ไม่ทำร้ายสัตว์ใด ไม่เบียดเบียนสัตว์ใด มีใจเอ็นดู มีความกรุณา หวังประโยชน์เพื่อสัตว์ทั้งปวงอยู่ อย่างนี้แหละ เป็นคุณค่ามหาศาลของคนทุกคน เป็นคุณค่าถึงขั้นว่า เราไม่เบียดเบียนเขาเลย เขามาเบียดเบียนเราก็ไม่เป็นไร เขามาเบียดเบียนจนทำร้ายให้เราเจ็บปวดก็ยอม หลีกเร้นเอา อย่าให้เขาทำ จนกระทั่งสุดท้ายหลีกไม่พ้นเขาฆ่าเรา ตายตายก็ตาย เราก็ไม่อาฆาตไม่พยาบาท ตายก็ตาย ปล่อยวางไป ถ้าเป็นพระอรหันต์แน่นอน คนฆ่าท่าน ท่านก็ไม่ติดยึด ไม่พยาบาท ท่านก็สูญไปเลย เลิก ไม่มีอะไรต่อกันอีก เกิดมาไม่มีอะไรต่อกันอีก แต่แม้ไม่เป็นพระอรหันต์ หรือเป็นพระอรหันต์ก็ตามเป็นโพธิสัตว์จะเกิดมาอีกก็ไม่จองเวรจองกรรมกันอีกแล้ว ไม่ติดไม่ยึดไม่จองเวรจองกรรมกันอีกแล้ว ให้เขาทำไป เขายังจะทำมาอีกในชาติที่ 2 ชาติที่ 3 ก็ทำ เพราะการเกิดการตายนั้นนับชาติไม่ถ้วน เราจะเกิดจะตายอีกกี่ชาติกี่ชาติก็ได้ กรรมวิบากที่เราสร้างมีแต่ดีๆนั้นจะเป็น กัมมปฏิสรโณ จะเป็นกรรมที่มีวิบากเป็นเครื่องอาศัย อาศัยวิบากที่ดีจนกระทั่งเลิกทำ จนกระทั่งเขารู้สึกตัว เขาสำนึกแล้วเขาก็ละอาย เขาก็เกรงกลัวต่อบาป แล้วเขาก็กลับมา สร้างประโยชน์หรือทดแทนคุณ หรือแก้ตัวที่ได้ทำชั่วนั้นใหม่ มันจะวนเวียนอย่างนั้น นี่แหละคือชีวิตที่มีคุณค่า เอาประเด็นเดียวนี้ก็ยิ่งใหญ่ ฟังให้ชัดๆแล้วทำให้ได้ นี่คือศีลข้อที่ 1 สู่แดนธรรม... มีผลสืบเนื่องมา คือ ถ้าเรามีความสำนึกระมัดระวังในศีล ประพฤติตนจนเป็นปกติ มันจะข้ามไปจนเป็นตัวเราของเราเอง ผมตอนเป็นเด็กเพิ่งอ่านหนั
อ่านต่อ
งสือออก ไปเที่ยววัดชอบดูรูปวาดที่วัด เขามีภาพพระมาลัยท่องนรก ผมเดินตามอ่านทุกเสาก็เกิดความสะพรึงกลัว ตั้งแต่นั้นพยายามไม่คิดทำบาปตามภาพที่เขาวาดไว้ เพราะกลัวตกนรก แม้แต่ท่านสมณะเดินดินท่านก็เคยเล่าให้ฟังว่า ตอนท่านเป็นเด็กท่านเคยทำผิดถูกคุณแม่ลงโทษเพียงครั้งเดียว คือท่านไปเล่นอยู่ใต้ถุนบ้าน เสร็จแล้วไปเจอสมบัติที่แม่ทำตกไว้ เก็บได้ก็ถือว่าเป็นของของเรา ก็ไปซื้อขนม มารายงานแม่ นึกว่าแม่จะชม แต่แม่กลับตีเลย ตั้งแต่นั้นมาท่านก็เลยกลัวไม่อยากทำบาปอีกเลย มีความผิดแค่ครั้งเดียวก็เข็ดหลาบ อันนี้จะเป็นสมบัติของเราจริงๆเลย พ่อครูว่า... ใช่จะเป็นทายาทของกรรมตนเองเป็นมรดกของตนเอง เป็นทายาทรับมรดกของตนเอง ดีหรือชั่วเป็นของเราทั้งนั้น ดีหรือชั่วแบ่งให้ใครก็ไม่ได้ กรรมนี้เป็นอันทำแล้วก็ต้องเป็นของเรา ไม่เอาก็ไม่ได้ เอาไปแบ่งให้คนนั้นคนนี้ก็ไม่ได้ กรรม การกระทำนี่แหละระวังทีเดียว กรรมเป็นอันทำ ถ้าเราทำตั้งแต่กายกรรมครบ ภายนอก หยาบเลย แน่นอนมันก็เป็นของเรา หรือไม่ต้องถึงกับเป็นกายกรรมแต่เป็นคำพูด พูดรุนแรงพูดคำหยาบ พูดเสียหาย มันก็เป็นของเรา เราทำก็เป็นของเรา หรือไม่ต้องถึงกับเป็นวาจา มีแต่คิด คิดพยาบาทคิดรักคิดร้ายคิดดี คิดมันก็สะสม นอกจากเราจะบำเพ็ญเป็นอรหันต์ขึ้นไป ถึงจะไม่มีความคิดที่จะไปคิดชั่วเลย มีแต่คิดดี จะไม่คิดชั่ว เพราะฉะนั้นคิดดีจะสั่งสมไปอีกเท่าไหร่ก็ไม่เป็นไร พระพุทธเจ้าเองก็ยังไม่สันโดษในกุศลในสิ่งที่ดี มีเท่าไหร่ก็สะสมจะเป็นเครื่องอาศัยให้แก่เรา ถ้าเรายังมีสภาพเป็นอัตภาพเป็นอัตตาอยู่ เราจะได้อาศัยอันนี้ของเราอาศัยของตนเองไป จนกว่าจะปรินิพพานเป็นปริโยสาน อย่างนี้เป็นต้นนี่คือสุดสูงสุด ผู้ที่เข้าใจรู้คำสอนพระพุทธเจ้า อย่างที่หลวงปู่อธิบายให้ฟังคร่าวๆ อย่างสังเขปนิดหน่อย เราก็เรียนรู้และปฏิบัติให้ได้จริงๆ จนกลายเป็นผู้ไม่ทำบาปทั้งปวง ทำทุกกรรมมีแต่ดี สัพพปาปสอกรณัง(ไม่ทำบาปทั้งปวง) กุสลสูปกำลังสัมปทา(ทำกุศลให้ถึงพร้อม) สจิตตปริโยทปนัง(ชำระจิตของตนให้ผ่องแผ้วจากกิเลส) หยุดบาปทั้งปวงได้หมดเลย กรรมที่เหลือจากนั้นของชีวิต ผู้ที่หยุดบาปแล้วทุกกรรมจะมีแต่ดี กุสลัสสูปสัมปทา มีแต่ดีเป็นเครื่องอาศัยในชีวะหรือชีวิตที่ยังไม่ปรินิพพานเป็นปริโยสาน ไปเท่าไหร่พระพุทธเจ้าก็ไม่สันโดษไม่มักน้อยในสิ่งดี ในกุศล ไม่สันโดษในกุศลอย่างนี้เป็นต้น เหตุที่ทำได้อย่างนี้เพราะเราทำจิตให้สะอาดบริสุทธิ์ได้ ไม่มีเหตุคือกิเลสที่จะเป็นตัวกระตุ้นเรียกว่า สสังขาริกัง ที่จะมากระตุ้นให้เราทำชั่ว ทำเลว ทำบาปอีกไม่มี มีแต่จะกระตุ้นทำให้ดีให้ดียิ่งขึ้น ๆๆมีแต่ตัวดี 650131 ทำปาฏิหาริย์ให้ชีวิตมีค่า สมกับที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์ รายการ ตุ้ม ตะลุ่ม ตุ้ม ม้ง ครั้งที่ 26