สื่อธรรมะพ่อครู(โพธิปักขิยธรรม 37_สติปัฏฐาน 4) ตอน อ่านใจตนได้ด้วยสติปัฏฐาน.docx

โฟลเดอร์ธรรรมะพ่อครูตัดเป็นหัวข้อย่อย
ประเภทไฟล์เอกสาร (application/vnd.openxmlformats-officedocument.wordprocessingml.document)
ขนาดไฟล์8.83 KB
วันที่แก้ไข15 เมษายน 2560

เนื้อหาในไฟล์

อ่านใจตนได้ด้วยสติปัฏฐาน _การทำใจในใจอย่างไร? การทำธัมวิจัยทำอย่างไร? การแยกกายแยกจิตทำอย่างไร? ตอบ...อ่านใจตนได้ด้วยสติปัฏฐาน การตั้งสติ สติคือระลึกได้ สัมปชัญญะคือรู้ตัว สัมปชานะคือรู้ยิ่งขึ้นไป ก็ทำต่อไป ทำใจตนเป็นด้วยโยนิโสมสนิการ อ่านใจตนได้ ด้วย สติปัฏฐาน การตั้งสติ > สติ (คือ ระลึกได้ > สัมปชัญญะ(รู้ตัว) > สัมปชานะ (รู้สึกตัวยิ่ง) ทำใจตนเป็น ด้วย โยนิโสมนสิการ . สัมปัชชติ (เกิดขึ้น กลายเป็น) > สัมปัชชลติ(ลุกไหม้) > สัมปัตตะ (เข้าถึง) ใจแสนสงบ ด้วย สัมมาวิมุติ เป็นสัมปันนะ (สำเร็จดี) ใจแสนรู้ ด้วยสัมมาญาณะ เป็นโลกวิทู ใจแสนสบาย ด้วยสัมมาสมาธิ อันมีคุณสมบัติ สะอาด สว่าง สงบ สร้างสรร สมรรถนะ สามัคคี ได้อานิสงส์พ้นทุกข์ ชีวิตมีสุข มีชีวิตที่เป็นประโยชน์.

กายคือองค์ประชุม จิตคือหนึ่ง เมื่อสองอันนี้กายกับใจรวมกันแล้วแยกเป็นจิต รวมหัวสองนี้ให้เป็นเอกสโมสรณา ถ้าจะชรตาเป็นสอง เราก็ไปหาหนึ่งใหม่ซ้อนอย่างนี้ เราต้องรู้ฐานะที่พอดีพอเหมาะกับตน ปโหติ ตามที่เราตัดสินแล้วหยุดเสียที ลังเลก็ไม่ได้ทำอะไรเสียที ถ้าหยุดตรงนี้ได้ก็จบ

_หนูเป็นเด็กถูกผู้ใหญ่ว่ายึดถือ แต่หนูก็ต้องทำตามผู้ใหญ่อีกที ทีแรกรู้สึกว่าเขาด่าหนู แต่หนูก็นึกอีกทีว่า หนูไปยึดหลักเกณฑ์นั่นเองก็เลยเข้าใจผู้ใหญ่ ว่าเราไปยึดทำให้ผู้ใหญ่ลำบาก ตอบ ..ปฏิฆสัมผัสโส คือเมื่อสัมผัสเกิดปฏิฆ คือสองอัน ฆ คือเจโต ปฏิคือ สอง เราก็ ปฏิ ขึ้นไปเป็นสอง เมื่อกระทบกันเราก็ทำให้เป็น หนึ่ง ถ้าคุณจะไปสองกับเขาก็ไปทุกสอง คุณจะอยู่สองหรืออยู่หนึ่ง

_แสงอรุณข้อที่ ๔ คืออัตตสัมปทา อธิบายซ้อนถึงแสงอรุณ๗ ขยายถึงทิฏฐิ ๑๐ แล้วขยายถึงโลกนี้โลกหน้า กำลังจะอธิบาย มาตา ปิตา โลกนี้คือโลกโลกีย์ ส่วนโลกหน้าที่คุณยังทำไม่ได้ในอนา

อ่านต่อ

คตแต่ถ้าทำได้ก็จะเป็นโลกุตระ ทุกปัจจุบันที่ทำได้ ก็จะเกิดโลกหน้า ที่เคลื่อนเป็นโลกุตระขึ้นไปเรื่อย แม่มีหน้าที่ทำให้เกิดลูก เกิดผลสำเร็จเมื่อเกิดแล้ว แม่กับพ่อคุณก็ต้องเลือกเอา 1 แล้วก็ปล่อย 2 ออกไป หลุดไป พ่อก็จะไปก่อน แม่ก็จะปล่อยตามแม่ก็จะกลายเป็นพ่อ ได้ 2 แล้ว 1 ก็จะปล่อยไป ปล่อยสองแล้วเอา 1 ตลอดกาล เป็นปุงลิงค์ แล้วมาเป็น นปุงสกลิงค์ แล้วก็กลับไปกลับมาได้ ถ้าช่วยเขาก็เป็นปุงลิงค์ ช่วยเสร็จเป็นนปุงสกลิงค์ พ่อกับแม่ก็เช่นเดียวกัน พ่อคือ ๐ แม่คือ ๑ อาตมาจึงพักที่ตัวเองคือพ่อ ทำงานก็ทำอย่างแม่ แต่คุณว่างานเยอะ ให้อาตมาทำงานเยอะหรือพักเยอะ คุณอยากให้อาตมาพักเยอะแต่อาตมาต้องทำงานเยอะ เห็นไหมไม่มีภาษาพูดต่อแล้วนะ คุณเสร็จจบหรือยัง ก็ยังจะให้อาตมาหยุดได้อย่างไร คุณทำให้เสร็จเป็นอรหันต์อาตมาจะได้พัก นี่คือสภาพที่มันเนื่องกันอยู่มีหยุดมีพักได้ พพจ.จึงจบที่เราไม่พักเราไม่เพียร จบ พักคือหยุดเพียรคือทำ เราไม่พักเราไม่เพียรนั่นแหละเราข้ามโอฆสงสารสำเร็จแล้ว เราไม่พักอยู่ ( อัปปติฏฐัง ) เท่ากับยังเพียรต่อไป เราไม่เพียรอยู่ ( อนายูหัง ) เท่ากับพักหรือไม่ต่ออายุอิทธิบาท เราเป็นผู้ข้ามโอฆสงสารได้แล้ว ( โอฆมตรินติ ) เมื่อใดเรายังพักอยู่ ( สันติฏฺฐามิ ) เมื่อนั้นเรายังจมอยู่โดยแท้ เมื่อใดเรายังเพียรอยู่ ( อายูหามิ ) เมื่อนั้นเรายังลอยอยู่โดยแท้ เราไม่พัก เราไม่เพียร ข้ามโอฆะได้แล้วอย่างนี้แล ( พตปฎ . เล่ม ๑๕ ข้อ ๒ ) เราหยุดแล้วแต่เธอสิยังไม่หยุด องคุลิมาลเลยเป็นอรหันต์ มาบวช ...จบ 590102_ธรรมะรับอรุณ ว.บบบ.ครั้งที่ ๔ มาสู่แสงอรุณบนแผ่นดินพุทธ

ไฟล์อื่นในโฟลเดอร์เดียวกัน