630422 เข้าใจคำว่า กาย ได้ถูกก็มีทางพ้นสักกายทิฏฐิ.docx

เพราะรู้บัญญัติมากมาย เสร็จแล้วก็ไปลงที่บัญญัติอันหนึ่งว่า ทุกอย่างต้องเป็นธรรมะ ถ้าไม่ใช่ธรรมะแล้ว นอกนั้นเป็นเดรัจฉานคาถาทั้งนั้น ได้ประโยคนี้จากในที่พระพุทธเจ้าตรัสสอนไว้ เดรัจฉานคาถาคือ จะกล่าวเรื่องน้ำ เรื่องท่า เรื่องพระ เรื่องดี เรื่องชั่ว เรื่องเสื่อม เรื่องเจริญ เรื่องอะไรต่ออะไรต่างๆ นาๆเยอะ ก็คือทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนั่นแหละ กล่าวโดยภาษาไม่ได้ กล่าวโดยภาษาแล้ว แล้วเขาเข้าใจว่า กล่าวโดยภาษาเนี่ยมันกล่าวขึ้นมาด้วยจะเป็นน้ำเป็นท่าจะเป็นอะไรต้องเป็นธรรมะเท่านั้น แล้วเขาก็ไปสัญญาคำว่าธรรมะของเขาเนี่ย ตามภพตามชาติ ตามภพตามนิรมานกายของเขาว่าธรรมะคืออะไร เพราะฉะนั้นอาจารย์สุจินต์ บริหารวนเขตต์ ทุกวันนี้เนี่ยสอนคนอยู่เนี่ย เขาจะทักตรงที่ว่า แล้วไอ้ที่พูดนี่เป็นธรรมะไหม ถ้าไม่ใช่ธรรมะเป็นเดรัจฉานคาถาทั้งนั้นนะ ไม่พูดด้วยนะ นี่ตรงนี้เลย ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่า นิรมานกายที่ อาจารย์สุจินต์ บริหารวนเขตต์ สมมุติเอาไว้สัญญากำหนดไว้ว่ากายเป็นอย่างไร รูปนามเป็นอย่างไรของอาจารย์สุจินต์ เพราะว่า อาจารย์สุจินต์ ไม่รู้ว่าเรื่อง กายก็ดี สัญญาก็ดี กายต่างกัน สัญญาต่างกัน ต่างๆนานานี่ อาตมาขออภัยที่พูดเป็นเชิงข่มว่า อาจารย์สุจินต์ บริหารวนเขตต์ ยังไม่รู้เรื่องนี้หรอก แยกกายแยกสัญญา แยกกายแยกจิตยังไม่ได้จริงๆ ได้แต่บัญญัติภาษาเต็มไปหมด เพราะว่าคนที่รู้ภาษา สามารถรู้เป็นปทปรมบุคคลทุกคนได้เยอะ ไม่ว่าสายไหน สายอาจารย์สุจินต์ บริหารวนเขตต์ แม้แต่เถรสมาคม เรียนกันเป็นดอกเตอร์ เป็นเปรียญ ๙ เป็นอะไรต่ออะไรเต็มไปหมด อยู่ในเถรสมาคมเต็มไปด้วยบัญญัติภาษาเยอะ น่าสงสารอันนี้

เพราะงั้นถ้าไม่เริ่มต้นตั้งแต่ตัวแรกเลยคือ สักกายทิฏฐิ ก็คือกายนี่แหละ สักกายะ กาย สักกะแปลว่าของตน กายคือรูปนามคู่หนึ่ง รูปนามมีธาตุรู้ตัวหนึ่งกับสิ่งอีกสิ่งหนึ่งที่จะต้องสัมผัสกัน สัมพันธ์กันจึงเกิดความรู้ขึ้นมา นี่แหละตั้งแต่เริ่มต้นตัวนี้แหละยังไม่สัมมาทิฏฐิ จึงไม่พ้นสังโยชน์ข้อที่ ๑ ไม่พ้นสักกายทิฏฐิทุกวันนี้ เพราะคำว่ากายตัวเดียวเนี่ย ที่อาตมาบรรยาย โอ้โห มันเมื่อยสมองมากเลย บรรยายเรื่องกายกายกายกายแล้วก็พูดกันอยู่นี่ ซึ่งคำว่ากายจริงๆแล้วนี่สูงสุดที่สุดแล้วจะต้องกายจบ ในความเป็นกาย

ในสัตตาวาส ๙ หรือการศึกษาจริงต้องในฐานะในขณะมีวิญญาณฐิติ ๗ ถ้าไม่มีวิญญาณฐิติ ๗ ไม่ศึกษานั่งหลับตา จะจมอยู่ในสัตตาวาส ๙ ทั้งหมดเลย ไม่มีทางที่จะได้รู้จักความจริง ต้องมีมาสัมผัสวิโมกข์ ๘ ด้วยกาย และในขณะมีวิญญาณฐิติ มีวิญญาณตั้งอยู่ วิญญาณฐิติ คือ การสัมผัสตาหูจมูกลิ้นกายและมีใจเป็นตัวร่วมรู้ทั้งหมดอยู่ เป็นปัจจุบันธรรมขณะนี้มีรูปนาม มีการสัมผัสมีการเรียนรู้ ถึงเรียกว่ามีการสัมผัสวิโมกข์ ๘ ด้วยกาย ซึ่งวิโมกข์ก็อธิบาย ต้องมีรูปต้องมีภายนอกต้องมีภายใน ต้องมีอัชฌัตตัง ต้องมีพหิทธา ต้องสัมผัสสัมพันธ์กัน จึงจะเรียนรู้ตั้งแต่กามภพ รูปภพ อรูปภพไปได้ ก็สาธยายอยู่ทุกวันนี้นี่ยังยากมาก เพราะว่ายังเข้าใจคำว่า”กาย”คำเดียว ตีแตกคำว่า “กาย” แยกกายแยกจิตไม่ได้ เพราะถ้าแยกกายแยกจิตไม่ได้เลย ตั้งแต่พระพุทธเจ้าสอน ให้มีวินัยเป็นตัวสำคัญเลยวินัยข้อนี้ สอน อุปัชฌาย์ทุกรูป เมื่อบวชใครเป็นสัทธิวิหาริก เป็นลูกศิษย์ขึ้นมา ต้องสอนการแยกกายแยกจิต เป็นมูลกรรมฐาน ๕ โดยให้เอาขน ผม เล็บ ฟัน หนัง มาเป็นตัวอย่าง จะแยกจากผมก็ดี ขนก็ดี ขน ผม เล็บ ฟัน หนัง อันใดก็ได้สักอันใดอันหนึ่ง มาแยกให้เห็นว่าเมื่อใดเป็นกาย เมื่อใดไม่เป็นกาย ซึ่งไม่ใช่เล็กเลย เรื่องใหญ่มากที่จะรู้ มันเป็นต้นตอของการศึกษาศาสนาพุทธ ถ้าไม่รู้ แยกกายแยกจิตนี่ไม่ได้ แยกไม่ออกว่า เมื่อใดเป็นกาย กายที่สำคัญพูดง่ายๆก่อนว่า เมื่อไม่เป็นกายนี่ จะไม่มีธาตุรู้สึก เป็นธาตุรู้ได้เป็นพีชะ ชีวะพีชะ แต่ชีวะของพีชะไม่มีจิตนิยาม ไม่มีความรู้สึก ไม่มีเวทนา อย่างนี้เป็นต้น แยกเวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ หรือแยกเวทนา สัญญา เจตนา และต้องมีผัสสะ มนสิการ อีก ๒ ตัว ต้องมี ผัสสะจึงจะมนสิการได้ สำคัญต้องมีผัสสะ แล้วมีมนสิการ จึงจะเรียนรู้เวทนา สัญญา เจตนา ได้ จึงจะไปสามารถศึกษาเจตนา ๓ กามตัณหา ภวตัณหา วิภวตัณหา ที่เป็นตัณหา ๓ ได้ เจตนาที่มีตัณหา ๓ อย่างนี้เป็นต้น อาตมาพูดไปๆนี่ พยัญชนะเขาก็พยายามเข้าใจของเขา เขาเรียนรู้พยัญชนะ แต่เขาเข้าใจเป็นคนละอย่างกันกับที่อาตมาอธิบาย เพราะไม่ได้ลงถึงสภาวะ มันจึงต่างกันแล้วก็พากันหลุดพ้นไม่ได้ น่าสงสาร เขาที่ออกไม่ได้ จมอยู่ในโลกีย์