มนุษย์ที่ยังมีทุกข์มีสุขอยู่ก็ยังโง่กว่าพืช.docx

มนุษย์ที่ยังมีทุกข์มีสุขอยู่ก็ยังโง่กว่าพืช อาตมาพยายามวนไปเวียนมา เขียนแล้วแก้ไข ขอวนขอซ้ำอีกก็แล้วกัน “วิญญาณ”หรือ“อัตตา”ของเราจึงสิ้นไม่เหลือใน“กาล” โดยเราจัดการ“วิญญาณ”ของตนให้กลายเป็น“ดินน้ำไฟลม”ไป หมดสิ้นความเป็น“จิตนิยาม”แม้แต่ไม่เหลือความเป็น “พีชนิยาม”อันเป็นชีวะ”ในกาล ได้สำเร็จจริง ฉะนั้นในกาละในเอกภพมันก็เป็นสิ่งหนึ่งที่มนุษย์มีจิตวิญญาณ รู้จักดินน้ำไฟลมอยู่ในกาละในเอกภพ แต่มันไม่รู้จักตัวเอง แม้แต่พีชะมันก็ไม่รู้จัก กาละเอกภพ เรื่องธาตุอัตตาตัวเอง ที่จริงพีชะจะเรียกอัตตาก็ไม่เต็ม มีสภาพปรุงแต่งเป็นตัวเองได้แต่ไม่มีเวทนา ไม่มีวิญญาณ มีแต่สังขารกับสัญญา ปรุงแต่งด้วยธาตุ 2 มีชีวะ เป็นประธานตัวมันเองในกรอบขอบพีชะหรือพืชเท่านั้น 1. เป็นเอกธรรม 2. เป็นเทวธรรม อรหันต์หรือโพธิสัตว์สามารถจัดการจิตให้เป็น 0 1 2 ได้ “พีชนิยาม”ซึ่งเริ่มเป็น“สังขาร”ที่เป็น“ชีวะ”ขั้นหนึ่งแล้ว คนบางคนก็เถียงว่า กินพืชก็ยังกินชีวิตอยู่ แต่เขาไม่รู้ถึงว่าพืชไม่มีเวทนา มีแต่สัญญา สังขาร เหมือนอุตุ มีพลังงานบวกกับลบ แต่พลังงานพืช มีสัญญา สังขาร ต้องเข้าใจอาการสัญญา สังขาร จนกว่าจะพ้นอวิชชารู้จักสังขาร สังขารที่ปรุงแต่งเป็นวิญญาณ เป็นอย่างไรต้องรู้นามรูปเป็นภาวะ 2 กระทบสัมผัสกันเข้า มีอายตนะ มีผัสสะ นามรูปสัมผัสเป็นอายตนะ อายตนะก็คือสังขารหรือวิญญาณหรือเวทนานั้นแหละ อายตนะมีอะไรสัมผัสก็มีอะไรปรุงแต่ง ปรุงแต่งถึงวิญญาณ นามรูป อายตนะ ผัสสะ เวทนา เวทนาเป็นความรู้สึกที่ทุกข์ก็ได้ สุขก็ได้ ไม่ทุกข์ไม่สุขก็ได้ อุเบกขาก็ได้ ก็เรียนรู้ แม้อุเบกขาก็ไม่ติดยึดอุเบกขาเป็นเราเป็นของเราที่เป็นวิปัสนูปกิเลส เราสามารถเข้าใจพยัญชนะ เข้าใจสภาวะแล้วทำให้มีสภาวะตรงกับพยัญชนะ ก็ปล่อยวางหมดเลย อุเบกขาก็เ