ความมีกับความไม่มี ปัญญา 8 เล่ม 1 หน้า 100-103.docx

✨️ ความมีกับความไม่มี นี่คือ"เทฺว" เป็น"ภาวะ ๒" ผู้มี"ปัญญา" รู้จักรู้แจ้งรู้จริง"ความเป็น ๒" ของ"เทฺว"อันยิ่งใหญ่ จึงสามารถทำ"อนัตตา"และ"ดับสิ้น"ความเป็น "อัตตา-วิญญาณ-ปรมาตมัน-เทฺว-พระเจ้า"สำเร็จนิรันดรด้วยวิชชา(ปัญญาอันยิ่ง) 🌓"การดับ" ก็ต้อง"ดับเทฺว" คือ"ดับไปทั้ง ๒" ด้วยกัน "สูญสิ้น" ไปด้วยกันทั้งคู่ ด้วย "ปัญญาอันยิ่ง"

ผู้รู้"ภาวะ ๒" ที่ชื่อว่า "เทฺว" จึงยิ่งใหญ่ด้วยประการฉะนี้ ในโลกที่เป็น "จิตนิยาม" หรือความเป็น "สัตว์คน" จึงต้องอยู่ด้วยความเป็น "๒" อย่าทำให้"พิการ" เป็นอันขาด จะด้วย"วิธี"ไปหลับตา"ปฏิบัติ" ก็"พิการ" หรือจะไปหลงยึดว่า "จิตนิยาม" เป็นพระเจ้าที่ยิ่งใหญ่เป็น "๑"ก็ตามก็"พิการ" กันทั้งนั้น ความหลงผิดหรือความ วิปลาสที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของคน ก็คือ หลง"ความเป็นหนึ่ง"ว่า เป็นใหญ่ยิ่งยอดยั่งยืนนิรันดร ให้ได้ของคน ในโลก ในเอกภพมหาจักรวาลนี่เอง ที่แท้"ความมี"กับ"ความไม่มี" ต่างหากที่"ผู้เป็นกลาง" จะรู้จักรู้แจ้งรู้จริง"ความเป็น กลาง" ด้วย"ปัญญา"อันยิ่ง "ความเป็นหนึ่งเป็นใหญ่ยิ่งยอดยั่งยืนนิรันดร" กับ"ความเป็นกลาง" หรือ"ผู้เป็นกลาง" ก็คือ "ภาวะ ๒" ให้ศึกษา แล้วรู้จริงเอง ด้วยตนเอง แล้ว"ตนเอง"ก็"จบ"ที่ตน ผู้ไม่รู้จักรู้แจ้งรู้จริงในความเป็น"เทฺว(ความเป็น๒)" แม้แต่ในความเป็น"กาย" ก็ต้อง"รู้" อย่างแจ่มแจ้งกระจ่างชัด ว่า "กาย" คือ "ความเป็น ๒"เสมอ "กาย"ต้องมี"ธาตุรู้" และมีองค์ประกอบทั้ง ๕ คือ "รูป-เวทนา-สัญญา-สังขาร- วิญญาณ" 🌱หากขาด"วิญญาณ"หรือขาด"ความรู้สึก"ที่ชื่อว่า "เวทนา"ไปแล้ว "ภาวะนั้น" ไม่ใช่"กาย"

🌻พ่อครูสมณะโพธิรักษ์ ปัญญา 8 เล่ม 1 หน้า 100-103

**ธรรมทั้งสองเหล่านี้ รวมเป็นอันเดียวกันกับเวทนา โดยส่วนสอง (เทฺว ธมฺมา ท