สื่อธรรมะพ่อครู(โพธิปักขิยธรรม 37) ตอน อ่านอาการกิเลสได้อย่างไร.docx

สื่อธรรมะพ่อครู(โพธิปักขิยธรรม 37) ตอน อ่านอาการกิเลสได้อย่างไร _รู้โทสะ วีตโทสะ อย่างไร?ให้สัมมา ตอบ. .ต้องมาดู อาการมันเคลื่อนไหวขึ้นมา เกิดอาการเป็นชีวิตอินทรีย์ของโทสะเป็นอาการอย่างไร? คุณก็ต้องทำให้ หมดอาการ หมดชีวิต 1 ศพหมดสูญหาย อากาสาฯก็ว่างนิ่งเงียบ ใสสว่างว่างสด วิญญานัญจาฯ มีสัจจะชีวิตเรารับรู้ว่า ว่างสุดยัง มีอีกไหมเหลือเศษอีกไหม? อากิญจัญฯ เล็กละเอียด ว่างสุดๆยังมีอีกไหม?ตรวจอีก ก็ตรวจเข้าไปอีกจนแน่ใจว่า อากิญจัญญายตนะ ไม่เหลือแม้เศษเล็กน้อย จนรู้แจ้งว่ามันหมดจริง พ้นเนวสัญญานาสัญญายตนะ พ้นอวิชชาสวะ พ้นอวิชชานุสัย ไม่เหลือความไม่รู้ จึงเรียกว่าสัญญาเวทยิตตังนิโรธังโหติ จบเหลือแต่อาลัย อาศัย หมดเยื่อใยส่วนต่อ ถ้าจะตายจบไม่มีอะไรอาศัยไม่ตั้งอยู่นี่แหละ จะรู้อาการแยกตระกูลราคะต่างจากโทสะ ในโทสะมีต่างกันมากหรือน้อย เหลือกับไม่เหลือ สิ้นอย่าง นิจจัง ธุวัง สัสตัง อวิปรินามธัมมัง อสังหิรัง อสังกุปปัง

_ผู้ใหญ่วางใจจิตไม่มีโทสะ(วีตโทสะ) ปล่อยให้เด็กคุยกัน เพราะตนเองผัสสะแล้วไม่คุ้ม กับผู้ใหญ่เกิดสโทสะว่า ทำไมเป็นนักเรียนสัมมาสิกขาแล้วไม่รู้กาละเทศะ ผู้ใหญ่ก็มาบอกก็รู้ แต่คุรุวางใจเหมือนกับผู้ใหญ่คนที่ 1 สรุปก็คือ เด็กก็ยังไม่ทราบว่าอะไรควรหรือไม่ควร ตอบ ก็คุณนั้นแหละไปบอกเอง ก็แล้วกันก็จบบอกไม่ได้ คุณก็กลับดึกก็แล้วกัน ก็จบคนก็ต้องยอมเด็ก ก็มันสุดแล้ว คนไม่มีฤทธิ์อะไรอีกแล้ว มันย้อนแย้งซ้อนที่สุดด้วย ผู้ที่ทำความสงบสยบความเคลื่อนไหวได้ ผู้ใช้ความสงบสยบความรุนแรงได้ ก็เก่งระดับหนึ่ง ผู้ใช้ความสงบสยบความเคลื่อนไหวได้ก็เก่งระดับ 1 ถามว่าความเคลื่อนไหวกับความรุนแรงอะไรมันจบอะไรมันสูงอะไรมันต่ำกว่ากัน ภาพเคลื่อนไหว มากกว่าที่มันเคลื่อนไหวรุนแรง จะเกิดอะ