ปฏิบัติเรียนรู้กิเลสจากการกิน ดีที่สุด ได้ผลที่สุด จบง่ายสุด.docx
เนื้อหาในไฟล์
ปฏิบัติเรียนรู้กิเลสจากการกิน ดีที่สุด ได้ผลที่สุด จบง่ายสุด _ขวัญไพรเย็น ขวัญชวนไพร. วันนี้ลูกมีประเด็นจะเล่าว่าการปฏิบัติเช่นนี้ ถูกหรือไม่ค่ะ เมื่อปี55-59ได้สู้กับกิเลสเรื่องอาหาร ทั้งลดละเนื้อสัตว์และกินมื้อเดียว ทั้งลดละคนคู่ ทำพร้อมกัน น้ำตาไหลแทบเป็นสายเลือดเพราะมารมารุม ก็ได้กำลังใจจากพ่อครูและอาจารย์หมอเขียว จนสามารถทานข้าวมื้อเดียวได้และเลิกเรื่องคนคู่ได้ ฟ้าหลังฝนสว่างสดใส ความผาสุกในจิต เป็นได้จริงๆค่ะ จากนั้นเมื่ออาจารย์พาปฏิบัติทานอาหารทีละชนิด ย่ำยีมาร เมื่อเดือนกพ.60-ปัจจุบัน แรกๆทำได้อย่างตั้งมั่นเพราะมีกระบวนการอปริหานิยธรรมด้วย กิเลสข้าพเจ้าร้องโหยหวน มันบอกว่าอะไรว่ะกินจืด ก็กินแล้ว ยังมากินตามลำดับอีก มันตายๆแน่ๆมันโอดครวญ ช่วงแรกๆมันยอมพลังหมู่เยอะ หลังๆมันรุมข้าพเจ้า มันบอกกินทีละอย่างไม่ปรุงเกลือกินใส่น้ำมันขอตายมันร้อง จากนั้นมันบอกว่ามันขอกินอะไรก็ได้ มันไม่เลือก ข้าพเจ้าเห็นมันยั้วเยี๊ยะไปหมด มันมาเป็นกองทัพ ข้าพเจ้าคิดว่ามันเหลือน้อย ที่ไหนได้มันกบดาน พอเพิ่มศีลให้ลำบากขึ้น มันโผล่หน้าเรียงเป็นตับทั้งกามทั้งอัตตา ข้าพเจ้าก็ยอมมัน แต่ก็ตามติดมัน คือรู้กำลังของมัน ถึงแม้จะแพ้ ข้าพเจ้าก็สู้ ทุกลีลาเหมือนกัน (พ่อครูไอตัดออกด้วย) _สู่แดนธรรม... อาจจะไปทำเปิดศึกหลายด้าน _ข้าพเจ้าพบว่า การกินอาหารเช่นนี้ อัตตาบางตัวสลายไปเช่น การเพ่งโทษ การอวดดี แม้เวลาเห็นอะไร เช่น เห็นคนไปดูหมอดูดวง ข้าพเจ้ากลับเข้าใจ และมองเห็นเงาตัวเองในนั้นว่า ข้าพเจ้าได้เป็นแบบอย่างชั่วนั้นมา ข้าพเจ้าได้พบพ่อครูได้ฟังธรรม จึงได้มีวันนี้ จากนี้ไปข้าพเจ้าจะเป็นแบบอย่างที่ดีด้วยการทำที่ตน คำถามข้าพเจ้าคือ ..พอทานอาหารย่ำยีมาร กินไม่ปรุง กินตามสภาพร่างกายต้องการจริงๆ
อ่านต่อ
ทำให้มารโผล่มาเป็นขบวน แต่ข้าพเจ้าก็สู้ มียอมไปด้วยสู้ไปด้วย ทุกครั้งที่ยอม ก็จะประเมินกำลังมัน เช่น ความอร่อยมันไม่ใช่แล้ว มันดายๆ แม้ไปเสพ ร่างมันไม่เอา แต่ก็เห็นการพัฒนาของจิตที่เปลี่ยนไป คือ จิตไม่มีความกลัว ความกังวล แม้จะแพ้ก็ตาม วางแผนสู้ต่อ กำลังมันอ่อนลงๆ แต่ตัวที่เสพในอาหารมันแตกตัว..บางตัว ใช้เวลาเป็นอาทิตย์กว่าจะตามไปเก็บ ทุกวันนี้ผาสุกกับการสู้มาร เรียนรู้เหลี่ยมมุมมันค่ะ ลูกปฏิบัติเช่นนี้ ขอความเมตตาคำแนะนำค่ะ--- พ่อครูว่า... ก็สู้ไป การปฏิบัติธรรมกับการกินนี่แหละ พระพุทธเจ้าท่านตรัสเป็นเยี่ยม โภชเนมัตตัญญุตา ปฏิบัติธรรมะกับการกิน มันรวมลงในนี้แล้วมันก็จบในนี้ คุณบรรลุอรหันต์แล้วคุณก็ยังต้องกิน คุณบรรลุเป็นพระพุทธเจ้าแล้วคุณก็ยังต้องกินเพราะมันหนีไม่พ้นหรอก หนีการกินไม่ได้ อันอื่นยังหลุดห่างมาได้เลยนะ แต่กินนี่ไปกับเราจนตาย เรื่องกินนี่ และการกินก็มี รูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส(โผฏฐัพพะ) มันมีให้เราศึกษาได้ครบพร้อม เพราะฉะนั้นการปฏิบัติธรรมะย่นย่อเข้ามาตรงที่ ปฏิบัติเรียนรู้กิเลสจากการกินนี้แหละ ดีที่สุด ได้ผลที่สุด แล้วจะจบได้ง่ายที่สุด _สู่แดนธรรม... มีคนเคยโจมตีพ่อท่าน พ่อครูว่า... พันตำรวจโทอนันต์ เสนาขันธ์ บอกว่าปฏิบัติธรรมะอะไรพูดแต่เรื่องการกินมาหลงอยู่กับการกิน ซึ่งเขายังไม่สัมมาทิฐิเลย _สู่แดนธรรม... เขาไม่รู้ว่าการกินอยู่ในสติปัฏฐาน 4 ด้วย พ่อครูว่า... ใช่ ทุกการปฏิบัติอาหารเป็นหนึ่งในโลกอย่างนี้เป็นต้นอยู่ในปุตตมังสสูตร อยู่ในอาหาร 4 กวฬิงการาหาร ผัสสาหาร มโนสัญเจตนาหาร วิญญาณหาร นั่นก็ชัดเจนที่สุดเลยเรียนรู้แล้วจะรู้จักกาม รู้จักผัสสะ เรียนรู้เจตนาของจิต เรียนรู้หมดได้ พระพุทธเจ้าก็สรุปถึงวิญญาณรูปนามค่อยๆอธิบายไป 670117 ปฏิจจสมุปบาท ตอน 4 พุทธศาสนาตามภูมิ ราชธานีอโศก