พระสวดมนต์จนคนข้างวัดย้ายหนีเพราะพระมีอวิชชา.docx

เพราะแต่ก่อนมีแต่การจำๆๆ ก็สวดเพื่อให้ได้จำตรงกันหมด 15 วันก็มาสวดรวมกันทีนึง การสังคายนาก็คือสวดคนเดียวและทุกคนก็นั่งฟัง ถ้ามันผิดจากที่เราจำได้ก็ ท้วง พอท้วงแล้ว ผู้ที่นั่งอยู่ด้วยกันก็จะตัดสิน ตกลงคนท้วงถูกหรือคนสวดถูก ก็เอาส่วนใหญ่ว่าอย่างไรถูก ก็ต้องเอาตามส่วนใหญ่ เยภุยยสิกา ก็สามารถรักษาธรรมะไว้ได้ ก็ใช้ความจำของคนเป็นเครื่องรักษาบันทึกไว้ แต่ก่อนยังไม่มีเครื่องไม้เครื่องมือ ตัวหนังสือก็ยังไม่แพร่หลาย วัตถุที่จะมาทำเป็นหนังสือก็ยังไม่ค่อยดี สลักใส่หินมันจะได้ไม่กี่ตัวเขาก็ไม่นิยมกันเลย แต่เดี๋ยวนี้มีเยอะแยะ สรุปแล้วการสวดมี 2 อย่างใหญ่ๆ สังคีติคือสวดเป็นหมู่ เพื่อรักษาเหมือนท่องสูตรคูณกันก่อนจะออกจากห้องเรียนตอนเลิกเรียนก็ต้องฝึกท่องสูตรคูณ ท่องบทอาขยาน เพื่อบันทึกเพื่อจำไว้เป็นการสวดสังคีติ ไม่ใช่ไปสวดเพื่อหากิน หาเงิน ไอ้นั่นบาปหมด ท่านก็มีพระวินัยไว้อีกว่าอย่าเอาธรรมบทอย่าเอาคำสอนพระพุทธเจ้าไปสวดให้ อนุปสัมบัน หรือฆราวาส ได้ยินได้ฟังตั้งแต่ 2 คนขึ้นไป ให้สาธยายเพียงคนเดียวแล้ว ให้สาธยายด้วยภาษาธรรมชาติ ไม่ใช่ไปสวด วินัยมีหมด แต่อ่านวินัยไม่แตกฉาน แล้วก็เอาความเห็นของตัวที่ชอบใส่เข้าไป ทำให้ธรรมะของพระพุทธเจ้าเพี้ยนไปหมดเลย สรุปแล้วการสวดมีอยู่ 2 ประการใหญ่ๆ สวดสังคีติกับสวดสังคายนา สังคีติคือสวดไว้รักษาในหมู่เหมือนกับท่องสูตรคูณท่องอาขยาน สวดให้หมู่ฟังเท่านั้นนะ ไม่ใช่ไปสวดให้คนนอกหมู่ฟังให้ได้ยิน ไม่ใช่ อย่างนั้นผิดพระวินัยด้วย อาบัติด้วย แต่ท่านไม่ได้ปรับอาบัติแรงอะไร เป็นอาบัติปาจิตตีย์ ส่วนการสังคายนานั้นสวดคนเดียวกับหมู่ เพื่อรักษา ถ้าผิดก็ท้วงไว้ จนกระทั่งถูกต้องแล้วจำไว้ ว่าอย่างที่ถูกเป็นอย่างนี้นะทบทวนให้เสมอ 15 วันทีๆๆ ไม่ใช่ไปสวดเพื่อหากิน มันเป็นบาป ไปสวดให้ฆราวาสหรือ อนุปสัมบัน ที่เขาจะไปสวดพร้อมกันเป็นล้านคน ก็เป็นสิ่งที่บ้าๆคิดกัน อย่างสายธรรมกายที่เขาทำ เป็นเรื่องที่ไม่มีปัญญาในศาสนาเลย แล้วหาเรื่องปรุงแต่ง ไปยุบพระพุทธเจ้าให้ผิดไปเรื่อยๆ บาปกินหัวไปเรื่อยๆ ไม่รู้จักขอบเขตของสิ่งที่ถูกต้องของพระพุทธเจ้า มันน่าสงสารจริงๆคนพวกนี้ 650727 อมตะแบบโลกีย์คือไม่เหยียบคันเร่งความโง่ พุทธศาสนาตามภูมิ บ้านราชฯ