สื่อธรรมะพ่อครู(ศีล สมาธิ ปัญญา) ตอน การเที่ยวคือการบำเรอกิเลส.docx

สื่อธรรมะพ่อครู(ศีล สมาธิ ปัญญา) ตอน การเที่ยวคือการบำเรอกิเลส มาวันนี้ รู้สึกว่าชีวิตเปลี่ยนไปเยอะ แม้ตอนเป็นฆราวาส ก็ไม่ได้ชอบไปเที่ยวอะไร ชีวิตคนเราตอนมาปฏิบัติธรรมแล้วก็ยิ่งเข้าใจ ว่าคำว่าเที่ยวคำนี้แสดงความเป็นคนที่ยังเป็นเด็ก การไปเที่ยวนี้คือยังเด็กอยู่ ถ้าเป็นผู้ใหญ่ก็เป็นความไม่ดีของคนไม่ดี เที่ยวคือความไม่ดีของคนไม่ดี มันเป็นอุปทานบำเรอกิเลส ให้มีกิริยาที่สัมผัสอย่างนั้นอย่างนี้ ไปเที่ยวทะเลไปเที่ยวภูเขา ไปเที่ยวที่สนุกๆ ที่เขาเล่น ที่เขาขายของ ที่เราอยากจะไปชม อยากจะได้อยากจะซื้อ ที่เขาเป็นอะไรก็แล้วแต่ มันก็เป็นสมมติไปแต่ละแห่งสารพัด แม้แต่จะไปเที่ยวในที่ไม่มีคน ไม่มีอะไร อยู่เงียบๆ มันก็เป็นการไปบำเรออารมณ์จิต ที่เราเองตั้งสมมติไว้ว่าอันนี้น่าได้ น่าเป็นน่าสัมผัส แล้วไปสัมผัสเอาตามอุปาทานนั้นนั้น เป็นการบำเรอกิเลสทั้งนั้น ไม่มีอย่างอื่น ถ้าเข้าใจจริงแล้วคำว่าเที่ยวนี้ตัดทิ้งไปเลย การจะต้องไปหาสถานที่ที่จะต้องบำรุงอารมณ์ จบ นอกจากเราจะไปดูสิ่งที่เป็นประโยชน์ ทำอะไรให้เกิดประโยชน์ อย่างนั้นก็แล้วไป มากกว่านั้นแล้วก็ไปบำเรออารมณ์ และการบำรุงอารมณ์อยากได้ อยากมีอยากเป็นมาเสพมาบำเรอ นอกจากคำว่าไปดูไปสัมผัสให้เห็นแล้วอันนั้นเป็นสิ่งที่เห็นแล้วเราจะได้ก่อสร้างประโยชน์เป็นองค์ประกอบ ให้ทำงานที่เป็นคุณค่าขึ้นมาเท่านั้น ก็ไปดูไปเห็นได้ เราไปรู้คุณค่าประโยชน์จะมีความรื่นรมย์ก็ดี แต่ถ้าเราไปบำเรออารมณ์นั้นไม่ดี ในอารมณ์เพลินๆเป็นอิฏฐารมณ์สุดยอด แต่คนที่หมดอารมณ์เพลินๆแล้วเป็นคนที่เศร้าหมองหรือแข็งแข็งจืดๆไหม ก็ไม่ใช่ แต่จะเป็นคนเบิกบานร่าเริงในตัวเอง เป็นจิตอภิปโมทยังจิตตัง เป็นจิตที่มีความเบิกบานที่พิเศษ เป็นความรู้คุณค่ายิ่ง รู้ว่าแต่ละเวลาแต่ละกรรมกิริยาที่เราได้ทำม