221221-2-180 ทางเอกภาค2-ตอน180(หน้า389)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท053.txt

สามารถจะมีความครอบครองมีความเก่งอะไรก็แล้วแต่แต่เราไม่ทำไม่ใช่เราทำมีความรู้และมีการทำทำจริงทำแล้วแล้วเราก็ยังไม่ใช่ว่าเราจะไม่รู้ซ้อนลงไปอีกว่าเราทำแล้วเราก็ไม่ยึดติดแม้แต่อัตภาพและอัตราความรู้ดีลงยึดในดีเป็นของเราหลงถือเอาแต่เพียงอารมณ์ของจิตเป็นสภาพของกิจกรรมจะเป็นสภาพของจิตที่กำหนดหมายยึดถือ คนนี้ก็เป็นสภาพที่เป็นสภาพลึกซึ้งขึ้นไปอีกเราเป็นได้ว่าปฏิเสธศรัทธาเรายึดไว้ติดไว้มันก็เป็นพรมที่เป็นปริศนาพรหมเหมือนกันแต่ว่ามันลึกซ้อนลงไปถึงจิตวิญญาณที่แท้จริงเลยเพราะเขายิ่งไปยึดเอายาวๆๆเอาแต่แค่วัตถุมันก็เห็นชัดเห็นง่ายอาจจะไปเรียกว่าเป็นทอมไม่ใช่ไปตามเป็นคนขี้โรคที่ตามธรรมดาทีนี้ผมบอกว่าไปยึดเอาตัวจริงข้างนอกมายึดแล้ววัตถุมายึดแล้วข้าวของมายึดแล้วได้กำไรสุริยาแต่จิตของเรามันยังมีอยู่จริงอันนี้เป็นของลูกหญ้าจริง เราไม่ปล่อยไม่หวงแต่เรายังไม่ปล่อยเรายังไม่วางเรายังไม่ละลายนี่เป็นอารมณ์พรหมจริงๆแต่สภาพของพรมไม่ใช่ของง่ายมันเป็นสภาพชั้นสูงแต่เรื่องของพระอนาคามีโดยตรงถ้าว่าแล้วก็อาบนานจะโอปป้าพิการซ้ำๆด้วยพอประปาพิกัดชั้นสูงความเป็นพรมความเป็นเทวดาชั้นปลายเป็นคุณงามความดีเป็นสิ่งดีถ้าเราทำก็เป็นกรุณาถ้าเราได้แค่อยากช่วยก็เป็นเมตตาเราอยากช่วยแล้วทำจริง ทั้งเมตตาและกรุณาอยู่ในตัวก็ทำจนเสร็จทำจนได้ผลแล้วเราก็มีใจรู้อีกว่าได้ผลแล้วเขาสำเร็จลงแล้วเขาได้ดีแล้วก็ได้เห็นแล้วได้ยินแล้วได้รู้แล้วตามที่มันดีนั้นนี่เป็นลักษณะภาษาบอกกล่าวภาวะธรรมดาแต่ถ้าภาษาที่เป็นอธิบายระบบพูดทำอย่างนี้เป็นกิเลสกิเลสหน่อยว่ายินดีมันก็เหมือนกับมีใจถูกฟ้องมีใจมันปลื้มปิติตีแฟนเพิ่มขึ้นไปอีกเราเรียกก็ไม่ยินดีภาษาไทยมุทิตายินดีกับสิ่งที่คนได้ดีแล้วที่จริงมันคือรู้ว่าเขาได้ดีแล้ว รู้แล้วว่าเขาได้ดีตามที่เราหมายแล้วเราก็เฉยมีจุดอุดมการณ์หรืออุดมคติอยู่ที่ตรงนั้นถ้าเรายังมีอาการฟูฟองและยังมีอาการหลงไหลอะไรต่ออะไรมากมายนักหรอกก็ลดลงแต่พูดได้อย่างอิสระยังไม่แก่กล้ายังจะต้องมีอารมณ์จะยินดีในสิ่งที่เราได้ทำดีหรือเสียสละให้แก่คนอื่นเขาได้บ้างก็จะใช้อันนี้อยู่บ้างสำหรับสถานที่ผู้ที่ยังอินทรีย์ปลาร้ายังไม่กล้ายังไม่เก่งจริงยังไม่บางคนมันจะรู้สึกว่ามันทนไม่ได้มันห่อเหี่ยวที่เราไม่สดชื่นที่เราไม่ร่าเริงเบิกบานที่เราไม่มีคูปองใจไม่ก็พอเพียงเพราะมันเคยในโลกในโลกียะในสิ่งที่เคยหล่อเลี้ยงชีวิตมาเนี่ยมันเคยมานานนับชาติ ที่มันจะต้องชื่นใจเป็นสุขเวทนาสนุกเพลิดเพลินรื่นเริงรื่นเริงใจอะไรต่างๆนานาเป็นฐานอาศัยเป็นเครื่องอยู่เราอาศัยอันนั้นเป็นเครื่องอยู่เป็นฐานอาศัยมานานนับชาติเคยชินมันติดตรงนั้นเวลาเราจะทำดีแล้วก็อาศัยฐานดินดีใจอยู่บ้างก็ก็อนุโลมคือต้องรู้ว่าพระพุทธเจ้าท่านรู้จักและเราก็ควรเข้าใจด้วยฉันรู้จริงว่ามันมันก็จำเป็นสำหรับคนที่ยังไม่แข็งแรงพอยังไม่จริงจังยังไม่เด็ดเดี่ยวแต่คนที่จริงจังเด็ดเดี่ยวแข็งแรงพอแล้วเข้าใจโดยสภาพ มันไม่ใช่แห้งไม่ใช่เพราะอะไรมันก็อย่างนั้นแหละทำดีรู้ดีแล้วมันก็จบในตัวของมันเองเออเขาได้ดีแล้วนอกจากว่าจะเป็นสภาพของสติได้ปฏิสันถารปฏิสันถารหมายคำว่าตอบรับซื้อต้อนรับเขาแสดงออกมาหรือว่าเขาเป็นออกไปเราก็ตอบรับกับเขาหรือว่าโต้รับกับเขาให้เขารู้ทวนกับเราว่าเราก็ได้รับรู้อย่างที่เขารู้แล้วด้วยการแสดงว่าเขาดีแล้วยินดีแล้วก็ได้รับรู้แล้วว่าดีแล้วก็แสดงภาวะโต้รับหรือตอบรับหรือต้องรับคือส่งรับเนี่ยเรารับรู้กับเขานี่ไปคืนให้แก่เขาเป็นคำตอบที่ตรงกันด้วยแต่คำตอบที่ตรงกันกับที่เขาเองเขา เขาขอรับเขารับรู้จากเราเขาก็รู้ว่าเรารู้อย่างที่เขารู้แล้วนี่มันต้องพูดยาวชี้ภาษาสั้นๆฉันก็มีว่าโต้รับหรือว่าต้อนรับหรือว่าตอบรับคำแปลของปฏิสัมพันธ์ปฏิสันถารคือทวนสติในทั่วโลกตอบตอนทวนสัณฐานฉันทลักษณ์รู้แล้วว่าเขาเป็นอย่างนั้นรู้แล้วว่าฉันถามฉันฐานะอะไรก็ได้เหมือนกันแต่เพียงว่าฉันรักก็คือประเภทของจิตและสันฐานะกับประเทศดูเหมือนอยากฉันฐานะนั่นเองฉันฐานอยากเหมือนกับเป็นก้อนเป็นแท่งแล้วตอบรับรู้สิ่งนี้แก่เขา ไม่รู้เรื่องกันให้เข้าใจกันแล้วก็แสดงออกบางทีก็ยิ้มรับเพราะว่าดีเราจะไปนั่งหน้าบึ้งก็ไม่ได้ตอบรับโดยนั่งหน้าบึ้งก็ไม่ได้ถ้าผู้ใดเข้าใจจุดปลายแล้วก็จะได้ยินเสมอว่าพระพุทธเจ้าท่านตอบรับรับโดยหยุดชะนีอาการตอบรับของพระเจ้าพระเจ้าตอบรับโดยดุษณีอันนี้เป็นเรื่องที่แข็งที่สุดจะเรียกว่ากล่าวก็ไม่ได้แต่เป็นสภาพที่แข็งที่สุดตอบรับโดยดุษฎีมามันมันมันมันแข็งมากแต่ที่นี่แปลว่านิ่งๆตอบรับโดยการอยู่นิ่งๆอันนี้เป็นเครื่องหมายในสมัยพระพุทธเจ้าสมัยโบราณและรู้รู้จุด ของพระพุทธเจ้าด้วยเป็นคาแรคเตอร์ของพระพุทธเจ้าเป็นพฤติกรรมของพระพุทธเจ้าว่าถ้าพระพุทธเจ้าท่านชดเชยเป็นการตอบรับอย่างสูงสุดในการตอบรับอย่างสูงสุดนั่นเป็นจุดยืนจุดปลายเป็นอุดมคติชั้นสูงสุดอันพึงกระทำต่อคนที่เราจะต้องรู้สุขลักษณะยุทธตาก็รู้ว่าบุคคลที่จะทำด้วยนั้นเขาจะต้องมีภาวะลึกซึ้งด้วยกันนะถ้าไม่ลึกซึ้งแล้วไม่ได้เราต้องตอบรับให้มีจิตวิญญาณให้มีประสิทธิภาพที่เห็นชัดมีพฤติกรรมที่บอกชัดว่าเราตอบรับอาจจะต้องยิ้มแย้มหรือไม่หนักๆก็จะต้องพูดรับด้วยขานรับด้วยตอบไปว่ารู้แล้ว เออดีๆๆสาธุอนุโมทนาต้องมีเสียงต้องมีภาษาต้องมีเครื่องหมายบอกชัดเจนด้วยเขาจึงจะรู้ว่าเราต้อนรับที่เราตอบรับซื้อรถตู้รับก็รับรู้แล้วถ้างั้นมันจึงยอกย้อนมันจะมีอะไรต่อรายละเอียดลึกซึ้งมากมายเพราะการที่จะแสดงอะไรตอบกลับโต้กลับเนี่ยผู้ที่มีจิตวางแล้วไม่ได้ฟูฟองอะไรแต่มีกิริยายิ้มแย้มครับมีภาษาดีจังสาธุดีแล้วอนุโมทนาเจ้ายินดีด้วยจริงเลยขอบคุณอะไรแล้วแต่ภาษาจีนทั้งภาษาไทยที่พูดเนี่ยมันเป็นการแสดง เราดีใจด้วยดีจริงแต่ถ้าอุ้ยดีจริงเลยมันก็เป็นภาษาที่ยิ่งสูงยิ่งหยาบแต่ว่าสูงมันก็ไม่มันก็ค้านแย้งอยู่ในตัวมันยิ่งอย่ามันยิ่งแสดงออกถึงความที่มีใจฟูฟองมากขึ้นใจมันจะมันตื่นเต้นดีใจมีภาวะปฏิกิริยาสูงและมีปฏิกิริยาของจิตที่รับอารมณ์สูงคล้ายๆอย่างนั้นเพราะงั้นก็บอกว่าผู้ที่ยังมีจริงเป็นจริงแล้วก็ได้สั่งสมอย่างนี้ยังไม่ได้เข้าใจไม่ได้สำรวมสังวรระวังอะไรเขาก็ทำมากมายมากมายทำออกไปเพื่อที่จะเป็นปกติกับคนอื่นๆง่ายแต่การรับรู้ก็ได้อยู่ รีดผ้าอริยเจ้าก็จะหัดเรียนรู้ของเราเองสำรวมสังวรรถละรถละเป็นพระโยคาวจรหัดแม้แต่การยิ้มแย้มแม้แต่การหัวเราะแม้แต่การทำกิริยาแม้จะเป็นส่วนที่แสดงต่อรับความยินดีด้วยความดีแล้วรับรู้ดีแล้วก็ตามก็ลดลงลดลงลดลงลดลงจนจะกลายเป็นเฉยเมยเมื่อเรารู้ขีดแล้วว่าเราเฉยเมยก็ได้จิตใจก็สมคล้อยกันอะไรต่ออะไรดีมั่นคงเพียงแค่เป็นสมาชิกศักดิ์สิทธิ์เป็นสภาพที่เรียกว่าแข็งแรงสมาธิสั้นจิตใจจิตอันยิ่งเป็นอย่างนั้นสมาธิสั้นแปลว่าชีวิตชีวาแปลว่าความเป็นชีวะ ภาพที่เป็นปฏิกิริยาอยู่เกิดจิตอันเป็นอย่างนี้อย่างที่เราหมายนี้ได้แล้วก็มีความมีเงื่อนไขประกอบด้วยสมาชิกอย่างไรสมาธิกับสมาบัติสมาชิกสายอย่างไรก็มีแง่มีเงื่อนไขประกอบบอกคิดถึงและเน้นเอามาเล่นที่ติดคนเล่นที่จิตเป็นอย่างนี้ได้มั่นคงและถ้าเราจะไม่ไม่หัวเราะก็รู้ความหมายว่าเรามีเงื่อนไขว่าเราจะไม่ไม่หัวเราะไม่ยิ้มแย้มไม่แสดงความดีใจของเราเป็นพระโยคาวจรเราเป็นผู้ฝึกเขียนจุดนี้เราก็ทำจุดนี้เราฝึกเรียน แล้วก็ฝึกจุดอื่นจุดใดพึงรู้ของเราของใครของใครไม่เหมือนกันใครเห็นว่าอันนี้เราควรลดและเราควรจะทำให้น้อยลงควบคุมให้ได้สังวรให้ได้แล้วก็ทำของเราไปอันนี้มันน้อยไปเราทำให้มีขึ้นอันนี้มากไปเราทำให้ลดลงแล้วก็ทำของเราฝึกของเราจนตั้งมั่นจนสามารถเป็นไปได้เป็นไปได้ก็ได้แล้วตามที่เราต้องการให้น้อยเกินไปก็ยังได้ให้มากเป็นนิดก็ยังได้ทำจนแน่ใจขนาดไหนล่ะการที่จะขนาดไหนขนาดมากไปเราก็ทำได้มีสิทธิ์รู้ตามอารมณ์แล้วก็ควบคุมพอขนาดนี้ก็พอได้จะหยุดก็หยุดได้จะสลับคืนทำให้เพิ่มขึ้นมากกว่านั้นก็ทำได้หมุนเวียนฝึก ไปฝึกฝนมาจนกระทั่งแคล่วคล่องเป็นไปอย่างไรก็เป็นไปได้ในปัจจุบันจะเป็นไปอย่างไรก็ได้จะได้ทุกขณะที่จะดีที่จะเอาเขตเอาขอบขนาดไหนตามที่เราประมาณได้เป็นคณิตศาสตร์นั้นๆจะหยุดก็จะทำได้ทั้งสิ้นเป็นสมาชิกหรือว่าจะเป็นจะไปต่ออีกเพิ่มขึ้นอีกก็ได้ทั้งสิ้นแข็งแรงมั่นคงเป็นได้อยู่เสมอแล้วก็เก่งเป็นอภินิหารแล้วก็ฝึกเอาทีนี้พูดที่ย้อนผู้ที่ทำได้แล้วอนุโลมก็ได้อะไรก็ได้จะทำก็ได้ไม่ทำก็ได้แล้วท่านก็สลัดคืนค่าเรียกเจ้าที่เป็นพระอรหันต์ที่เป็นรู้ตัวรู้ตนท่านดีท่านเป็นไปได้ ทางแล้วท่านจะอนุโลมไปทีนี้จะปล่อยท่านอนุโลมของท่านจะเป็นสภาพของท่านจริงๆที่ท่านจะตอบรับหรือว่าเป็นไปโดยปกติกับคนอื่นๆแต่ท่านก็มีแนวโน้มมีขั้นมีขนาดมีสิ่งที่จะเป็นครูเป็นอยู่ในขั้นตอนของทั้งกิริยาทุกทุกกริยากรรมทุกๆกรรมสำหรับทุกๆเวลาที่ท่านจะเป็นครูในการรับทุกเมื่อพระอรหันต์จึงเป็นผู้ที่กลายเป็นเหมือนคนธรรมดาแต่เป็นครูของคนธรรมดาตลอดไปผู้ที่เป็นครูเก่งที่สุดก็คือพระพุทธเจ้าเป็นครูของคนทุกคนตลอดเวลา ตามที่ท่านประมาณท่านเป็นเหมือนคนทุกคนแต่ไม่เหมือนคนทุกคนถ้าเป็นถ้าเป็นเหมือนกันทุกคนแต่ไม่เหมือนคนทุกคนบางอย่างถ้าไม่ทำเลยบางอย่างท่านทำใจเป็นธรรมอย่างเหนือทำอย่างสูงแต่ก็ทำอย่างคนทุกคนทำไม่ใช่คนผิดประหลาดไม่ใช่คนผิดประหลาดแต่ก็เป็นคนประหลาดประหลาดที่ไม่ทำเหมือนคนเขาทำอย่างทีเดียวคือมีส่วนที่เหลืออยู่เสมอจะเห็นทุกทีทุกทีเนื้อทุกทีไม่ทำเหมือนคนก็ทำคือทำสูงกว่าคนเขาทำทุกทีเพราะในความว่าทุกทีทุกทีก็เลยดูเหมือนท่านทำสิ่งแปลกปลอมทุกทีแต่ถ้ายิ่งถ้าทำเหมือนเขาทุกทีเหมือนคนที่ดีที่สุดที่ทำอยู่และท่านก็เหนือ [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] มีอยู่ในขณะที่คุณจะทำอย่างนี้เพื่อเป็นครู 2 คนนี้มากไปก็ไม่ดีขณะนี้กำลังนำเข้าอย่างดีสูงนำครับแต่ก็ไม่ได้ดีนะถ้ารถจอดลงมาแล้วมาทำอย่างนี้กับคนคนนี้เอากับคนพูดนี้กำลังสมมุติว่าคนสองคนแต่ถ้าจะเอากรรมกริยานี้ไปเทียบกับคนอีกคนนึงที่เป็นคนอื่นคนอื่นทำกรรมกิริยาบางอย่างดีกับท่านทำดีกับที่ท่านทำแล้วจะบอกว่าท่านต่ำไม่ต่ำถ้าไม่ต่ำท่านทำถูกกาลเทศะฐานะท่านทำถูกกาลขั้นตอนทำถูกกับประโยชน์พม่าไป 2 คนนี้ไม่ได้ประโยชน์ไม่รู้เรื่องไม่ได้เป็นครูนำไม่ได้นำพาไปได้เพราะสองคนนี้ไปไม่ได้เราจะไปไม่ได้จับไม่ติดด้วยซ้ำแต่จำไม่ผิดเลยไม่รู้เรื่องเลยไม่รู้จะทำอะไร อาจจะเห็นว่าท่านทำพิสดารไปด้วยแต่ถ้าเขาไม่เข้าใจก็จะเห็นมองเห็นไปว่าท่านทำเนี่ยหรือไปพูดเป็นครูผู้เป็นทำอะไรนำเป็นคนพิสดารไปด้วยเป็นอย่างนั้นแต่ในหมู่ในกลุ่มจมูกกลุ่มมากๆคนที่รู้มันมีอยู่เยอะในความเยอะนั้นแม้จะไม่เยอะจริงๆแต่ว่ามันก็ดีมีเปอร์เซ็นต์ไม่ใช่น้อยก็เอาแล้วบางทีเราจะไปให้มันเยอะได้ตามใจเราทีเดียวมันก็เป็นไปไม่ได้เพราะว่าคนจะรู้ความละเอียดลึกซึ้งๆแต่นี่เป็นคุณค่ามันน้อยส่วนมากมันรู้ของเดิมๆพื้นๆผสมกับกิเลสกันมากยากแต่ที่ได้ทบทวนตั้งแต่หน้า 388 389 มาจะขึ้นหน้า 309 เราก็ได้สรุปตั้งแต่ขั้นสูงๆเข้าใจความเป็นพรมหรือเป็นผู้ที่ละหน่ายคลายตั้งแต่ของดาบไปจนถึงละเอียดได้แล้วแต่ยังย้อนซ้อนซ้ำเราจะกลับมาเป็นปุโรหิตตาผมก็ยังจะต้องมาหลงหาอะไรแลกเปลี่ยนอยู่เป็นราพันเซลและสิ่งที่หลงภาคภูมิใจของตนเองหลงผิดมันภาคภูมิใจอยู่มันยังยินดีในสภาพที่เราเป็นเรามีให้มันสภาพสูงสุดแล้วมันได้ยินดียังตีเฟรม มันถูกฟ้องอยู่น้อยก็คือมีสภาพน้อยมากก็ยิ่งเป็นสภาพที่นั่นแหละมากๆแต่นี่มันอยากจะอวดจะโอ๋ให้คนอื่นเขารู้ว่าดีนะเน้นอะไรต่ออะไรจนให้เขามาชมเชยชูเชิดสรรเสริญเยินยอก็อยากให้ยายเพราะยิ่งจะเป็นรายแรกที่เป็นนามธรรมและความพอใจของตนเองเป็นอัตภาพแท้ๆเป็นอัตตาจริงๆคนอื่นไม่ต้องให้หรอกฉันให้ของฉันเองฉันทำให้ฉันกับคุณภาคภูมิคูปองฉันเองไอ้นี่มันอัตตาแท้ๆของตนคนอื่นไม่เกี่ยวทำเพื่อความสุขขอให้ได้ทำขอให้ได้เป็นสภาพที่กำลังภูมิใจอยู่อันนี้จากที่อธิบายแล้วเอาละสำหรับคนที่ยังเป็นพระโยคาวจรยังไม่บริบูรณ์สูง อาศัยอันนี้เป็นเครื่องเป็นอยู่อาศัยมันไม่งั้นมันก็ทนไม่ได้มันแห้งแล้งมันวางเฉยยังไม่ได้ต่อให้มีก่อนก็มีเป็นปิติอย่างโลกๆแต่ความดีใจอย่างโลกนี่แหละไม่ได้ไปอัตราเร็วยังเป็นโลกียอย่าไปโลกียะนะเป็นสุขภาคภูมิชื่นใจสดชื่นใจยังภาคภูมิใจของตนเองแต่เป็นอารมณ์พรมนะแต่อัตราแท้ๆเพราะเราจะรู้ละเอียดแม้แต่แค่พูดแค่นี้นะคุณไปดูของคุณเองให้ดีๆทุกคนตอนนี้มีได้บ่อยๆมีได้เสมอมีได้โดยไม่รู้ตัวก็มากแสนมาก กิ่งพยอมคุมให้เราทำอยู่ตลอดเวลาก็มีแต่ก็ยังดีนะยังเป็นการทำดีถ้ารู้ในคำกริยาทางกายทางวชิหรือจิตอะไรที่เราทำอยู่นั้นว่าเป็นของดีแท้ไม่แต่งงานทุจริตเป็นงานสุจริตก็ดีนี่ก็เป็นคุณค่าเป็นมนุษย์เป็นได้แต่ผู้นั้นไม่หมดอ่ะตายไม่หมดอัตภาพไม่หมดฟังดูดีๆมันไม่ใช่ของญาติที่พูดเนี่ยละเอียดๆที่จะต้องเรียนอย่างจริงเลยตอนนี้ผมกินนี้ผมอยากลงมาก็จะไหลลงมาจนกระทั่งถึงคะแนนแล้วก็จะสรุปออกมาทีก็จะขยาย จนกระทั่งอยากอวดอยากโอทีนี้สรุปไปแล้วตั้งแต่หน้า 380 8 เนี่ยบอกไปแล้วถ้ามีจิตหลวงภาคภูมิมีคันนึงมีกี่อย่างขวดหยาบลงไปอีกจากขวดเลยอยากให้คนก็รู้ไม่รู้บอกไปฝากพูดเลยเชียวหรือไม่ก็ทำท่าทีให้เห็นเน้นชัดกริยากายเป็นกายแต่ก็สรรเสริญชอบทำแล้วก็เชิญมาได้แล้วก็เอาล่ะสมเด็จผลอันนี้มันยิ่งมันยิ่งอยากลงไปอีกยาขวดมีจิตอยากได้สิ่งใดหรือแม้แต่อารมณ์ซ้อนลงไปแม้แต่อารมณ์หยาบคนอื่นใดอีกหรือได้สิ่งของอะไรแล้วแต่มาตอบแทนเลยทีนี้มาชดเชยตอบแทน มันก็ยิ่งหยาบลงไปอีกใจมันเป็นยศเป็นชั้นเป็นข้าวของเป็นลาภเป็นวัตถุวิญญาณใหญ่เพราะแม้จะมีอารมณ์ทีนี้ก็มาอธิบายอารมณ์กรรมในหน้า 89 389 ทำร้ายลงไปอีกทีนี้อารมณ์ที่วรรคเอาไว้ตรงนี้ว่าสิ่งใดตอบแทนได้อย่างแม้แต่อารมณ์ที่นี่เป็นอารมณ์ตามเลยอารมณ์กามารมณ์กามคุณ 5 ลงไปอีกแสดงว่าหวังกามารมณ์ตอบแทนมันเพี้ยนออกจากคำว่าพรมแล้วเพราะไม่เสร็จตามแต่มาวันแรกตามเลยเนี่ยทำดีเหมือนกันนะไม่ใช่ไม่ดีทำดีเหมือนกันแต่คุณค่าเหมือนกันแต่แรกตามเลยโดยตัวรู้หรือไม่รู้ ทำดีได้ด้วยแต่เสร็จแล้วก็มาแลกอารมณ์กรรมซ้อนแฝงมากมันมาตายน้ำตื้นขึ้นอีกเรื่อยๆแล้วก็ปลามาตายน้ำตื้นขึ้นไปเรื่อยๆไปได้ลึกแล้วเสร็จแล้วก็มาตายน้ำตื่นกลับมาวกกลับวนไปวนมามันตายน้ำตื้นสำนวนคำพังเพยของไทยเราบอกว่าปลาตายน้ำซึมไปได้ไกลแล้วโถแทนที่จะไปได้ไปได้ตายไม่มีใครเห็นกลับมาตายน้ำตื้นกลับมาเสพติดตัวอย่างพวกเรานี่มีตายไปแล้วก็มีโดยที่ไม่รู้ตัวนะไม่ใช่ไม่ใช่อะไรนะไม่รู้ตัวของตัวเองโกหกตัวเอง มันตีกลับได้ง่ายๆนะนึกว่าเราไม่มีแต่ที่จริงเราบังไว้มันก็ไม่เห็นฟังดีๆนะภาษาชาวบ้านของเราไว้เราเลยไม่เห็นแต่นึกว่าเราไม่มีนึกว่าเราบริสุทธิ์นึกว่าเราทนจับปลาแล้วกลายไปเป็นปัญญาเฉโปกลายเป็นความเร็วร้ายถ้าตัวก็นึกว่าตัวดีอยู่อย่างเก่าถ้าตัวจริงมันไม่ไปทำมันเหนื่อยมันหุ้นมันวายมันยุ่งมันยากมันก่อการอำพรางนี่ก็ทุกข์แล้วคนเราจะไปทำอะไรปิดบังมันทุกอย่างทุกที่สุดเลยมีความลับมีการปิดบังซ่อนเร้นในกรรมกรรมใดที่เราทำแล้วเปิดเผยไม่ได้กรรมนั้นทุกที่สุดตามนั้นทุกชะมัด ไปนั่งปกปิดกรรมของเราซวยตายเลยแล้วมันต้องใช้พลังงานชนิดหนึ่งมันต้องใช้อำนาจความสำรวมสังวรต้องสำรวมทั้งวอนอันนึงเพราะเดี๋ยวมันเผลอออกมานะพอเดี๋ยวมันจะต้องเดี๋ยวมันหลุดออกมาไม่รู้ตัวนะใครเขาเห็นเขารู้แล้วรวยตายนะมันต้องคอยระมัดระวังทุกข์มากถ้าเรียนเจ้าจริงๆไม่ทำไม่ไม่พยายามไอ้ที่มันแล้วมาแล้วที่เราไม่รู้ก็เรื่องของมันนั่นเราโง่ทีนี้เราฉลาดแล้วไม่สามารถมันไม่ใช่ความสุขแล้วไปทำมันทำไมมันไม่ใช่สิ่งที่เราเองหลงใหลมันไปทำทำไมเขาไม่ทำหรอกเราหลงไหลอยู่แล้วเราก็อำพลเราถึงไม่ทำเรื่องของมัน แฟนผู้ที่เป็นอย่างนี้อยู่ได้นะระวังนะภาษาบัญญัติที่ทำให้เราหลงภาษาบัญญัติมันงามมันเพราะมันพร้อมแล้วเราก็หลบไปเลี่ยงมาบังขนาดปั๊มนี้ปั๊มแล้วนะนี่ไม่ใช่สูงนะถึงขนาดถึงมาเสพกามถึงจุดความเป็นพรมหรืออนาคามีนี่จริงๆก็คือขั้นตอนไม่เสพกามราคะถึงแม้จะมีเศษเล็กเศษน้อยก็เราก็ล้างของเราอยู่เป็นเศษเหลือเป็นอนุสัยอัศวะมันดูพระราชทานต้นดังนั้นแหละแล้วเราก็พยายามจริงๆแต่ถ้าไม่ให้มันไม่กระจัดกระจายเราเองประมาทและทั่วไทยมีประมาณน้อยก็ไม่พยายามวิเคราะห์วิจัยดูรับปล่อยละเลยมันก็หมก ออกฤทธิ์ออกเดทแล้วมันก็เล่น Big กับเราแล้วยิ่งฉลาดไอ้ตัวฉลาดโกงฉลาดเลี่ยงฉลาดหลบทำเป็นปัดปัดเป่าๆทำเป็นปกปิดมันก็แอบเล่นงานตีท้ายครัวเราแล้วเราก็ตายเพราะเชื้อกามที่มีเกล็ดเลือดแล้วก็อนาคามีเองก็ประมาทแม้โทษใครมีสมานน้อยไม่ได้ไม่ได้เกิดการเสพอะไรก็ไม่ได้กามราคะแท้ๆก็มันเบาบางจริงมันไม่มีจริงๆเราก็รู้แต่เล็กๆน้อยๆนานๆทีนี้มีอะไรผสมกับสีแปลกๆไวๆอะไรเนี่ยมันเป็นเปอร์เซ็นต์ส่วนน้อยจึงเรียกว่าอนุสัยอาสวะอยากให้มันหมักดองอย่าให้มันนอนนิ่งสุดหล่อเชือกต้องฆ่าให้หลับสนิทต้องมองเห็นละเอียดมันไม่เกิดมันไม่รู้ มันไม่มีเดี๋ยวนี้มันกระทบสัมผัสหรือว่ามันไม่ถึงรอบที่มันจะแสดงตัวมันก็ไม่แสดงแต่ที่จริงมันมีอยู่ก็ระวังจนเราพยายามทดสอบทดลองมีการสัมผัสมีการเกี่ยวข้องมีการอะไรใดๆก็รู้ว่าขนาดสัมผัสแรงๆยั่วยุแรงๆก่อนการพยายามที่จะทำให้เรากลับให้เราฟื้นมันก็ไม่ฟื้นมันตายบางคนจะรู้แต่บางอย่างบางอันเราไปแสวงหาสิ่งทดลองจริงๆเราไปแสวงหาไม่ได้ไม่ได้เราก็จะต้องรู้เสมอพิจารณาทั้งเวลาหลับลับหลังต่อหน้าดูอารมณ์ไม่ละเอียดจริงๆมันมีองค์ประกอบบางอย่างมันไม่จำเป็นจะต้อง สัมผัสสิ่งนั้นแต่องค์ประกอบอื่นๆที่ละเอียดลอยมามันจะย้อนจึงละเอียดที่เกี่ยวข้องอันนี้แม้ละเอียดนี่แหละเราก็เห็นจิตละเอียดของเราไม่มีได้มันก็เป็นสภาพสูงสุดได้เราไม่จำเป็นจะต้องไปที่สุดสิ่งอย่างฟังดีๆนะมันย้อนเราพิสูจน์สิ่งละเอียดที่มันกระทบต่อสังคมเราเนี่ยแล้วเราก็ดูจิตเข้าไปได้ถึงว่ามันละเอียดโดยไม่เกิดแม้ละเอียดกระทบมันก็ไม่เกิดประโยชน์แรงๆกระทบแล้วก็ ค่อยๆฟูฟองขึ้นมานิดนึงก็มีได้จริงแต่ว่าถ้าเผื่อว่าเราเองเราไม่อยู่ในสภาพอยู่ในฐานะที่จะไปวุ่นวายทุกทีหรือพิสูจน์ได้ไม่ต้องหรอกฉันไม่ต้องไปพิสูจน์แล้วเราก็พยายามรู้จิตตลอดเวลามันจะค่อยๆหมุนเวียนค่อยๆกระทบกระทบให้เราได้แต่รู้หน้ารู้ตาเสมอเพราะพระอนาคามีนี่เป็นผู้ที่มีอุปกรณ์หรือท่านเรียกอุปปาติกะโอปปาติกะนี่คือผู้ที่อยู่กับจิตวิญญาณตนตรวจสอบจากว่างเมื่อไรนั่งอยู่เดียวก็ไม่ใช่สงสารระลึกย้อนทบทวนหรือว่าอยู่ต่อหน้าต่อตาภาษาอะไรอยู่ก็มีสติปัฏฐานมีวิปัสสนารู้เท่าทันตรัสรู้เท่าทันเวทนาตลอดเวลารู้ สัญญาสังขารวิญญาณกรุณามาขันทีนี้มันเป็นอารมณ์ที่ปรุงเป็นสุขเป็นทุกข์ก็รู้ผู้ที่ปฏิบัติธรรมอยู่จะไม่กลัวทุกข์และจะไม่ไม่ไม่ไม่เล่นโลงศพไม่โลงศพยังไม่ตรวจสุขภาพไปถ้าทุกข์มันไม่ทำให้เราก่อนพวกมันไม่ทำให้เราติดแต่ทุกข์ถ้าเราทุกข์รู้ไม่เท่าทันทำให้เราหม่นหมองเมื่อเรารู้ทุกข์เป็นสัจจะก็ทุกข์จะได้เกิดขึ้นทุกชนิดตั้งอยู่ตรงนั้นดับไปแล้วไม่หม่นหมองอะไรเราก็รู้ว่าเออมันก็เกิดมาอย่างนี้แหละอันนี้มันเป็นความหนักอันนี้เป็นความทนอันนี้เป็นความยากเพราะเราตั้งตนอยู่ในความยากอยู่ในความลำบากอยู่ในความทนและทนได้ ไม่ยากความทนแต่เราทนได้โดยไม่ยากเราก็สบายแล้วก็รู้แล้วเราก็ปล่อยแล้วมันปล่อยง่ายเพราะเราเองเรามันไม่ได้ติดหนี้เราไม่ได้เป็นราคะนี่ถ้าเป็นราชาแล้วปล่อยมันก็ไม่ออกปล่อยก็ต้องปล่อยอย่างเก่งพยายามขับปล่อยให้ดีๆยากเลยมันเกี่ยวราคามันเกี่ยวโทรศัพท์มันปล่อยมันปล่อยมันก็แยกกันแล้วมันก็นิพพานมันต้องปล่อยกันหมดมันเป็นปลายมันเป็นรีโมทยางมันเป็นตัวหลุดพ้นสลัดหลุดเป็นที่สุดเพราะงั้นตัวจบมันจบด้วยทุกพระพุทธเจ้าท่านยืนยันว่าวิทยาศาสตร์ที่ชั้นพบท่านดาวก็ดับทุกข์ก็ไม่ต้องเป็นไอ้นั่นมากเลยท่านปล่อย จุดธูปได้อยู่ๆก็ตัวทุกข์สุดท้ายมันก็ปล่อยของมันเองเราจะไปเสพสุขอยู่กับสุขอยู่กับตัวไหนสุขตายก็ตัวนั้นน่ะผมเคยอธิบายเหมือนกับว่าเราจะกระโดดลงเรือสุดท้ายว่าเอาละนะสุดท้ายแล้วจะตายแล้วส่วนโรงเรือนเรือตัวนึงๆถ้าเราลดลงเหลือทุกงานเราต้องดึงออกถ้าเราโดนรถชนกันติดเรือตกไปเลยในสมัยก่อนสมมุติว่าตายตัวตายสุดท้ายลงเรือไปนะเขาก็ไปเลยโดนลงเรือศุกร์นะไม่จบแต่คุณโดดลง YouTube นะคุณต้องดิ้นออกจนได้มันไม่เอา YouTube เหรอคนเราเธอตายกับเรือถูกอยู่ ตายไปเลยทุกศพภาษาที่พูดไปแล้วเมื่อกี้นี้ว่าคุณระวังมันจะไปหม่นหมองกับทุกข์เพราะตอนนั้นเป็นตัวเกิดทุกข์เป็นอริยสัจเพราะเป็นตัวสัจจะตัวที่เราจะเกิดมารู้มันโทรเราเกิดมามีชีวิตชีวามีรูปนามขันธ์ 5 มันก็ทุกข์ทั้งนั้นเพราะการที่จะรู้ทุกข์ได้ละเอียดละออนั้นยากยิ่งกว่ายิงลูกศรไปเสียบลูกกุญแจในระยะทางไกลแล้วให้ลูกศรเสียบรูเดียวนั่นแหละทั้งรอยดอกหญ้ายากขนาดนี้ลูกศรไม่ยากการจะรู้ทุกข์ให้ละเอียดละออยากกว่านี้ยังไม่ยากยิ่งกว่าแขกซึ่งผมไม่เป็นรอยแขกและให้แต่ละแชร์กันด้วยจัดเส้นผมไม่เป็นรอยแตกท่อกันด้วย การที่จะรู้ทุกรายละเอียดละออนั้นยากกว่านี้คำอุปมาอุปไมยนี้มันแสนแสนลึกซึ้งแล้วก็แสนชัดเจนแสนแสบสันเลยทีเดียวขอบฟ้าเราจะรู้ทุกข์ที่ละเอียดลออสุดท้ายเราก็ดูแล้วเราก็รู้ทุกอย่างไม่แปลกอะไรเลยยืนยิ้มอยู่ในกองกลางกลางกองทุกข์ไม่ต้องไปอ่านเพลงอะไรเพลงชีวิตหมาเหล็กไหลก็เป็นต้องยืนยิ้มอยู่ในกลางกองทุนพี่น้องไม่มีความจริงในนิยายไม่มีนิยายในความจริงหมายเลขอะไร จะมีนิยายแล้วสุดท้ายก็ผู้นั้นก็ยืนอยู่กลางกองทุกข์เราไม่หม่นหมองเราไม่อาจเช้าเรารู้แล้วก็โทรก็ได้แค่นี้เองก็หน้านี้แล้วตัวผีหลอกตัวจริงคือตัวถูกมันอาจจะสัจจะของอัจฉริยะผู้อารยารู้ว่าสัจจะก็คือตัวทุกข์นี่แหละเป็นตัวจริงตัวผีหลอกสัจจะไม่ใช่สัจจะสุขไม่ใช่สัตว์ไม่ใช่สุขกษัตริย์ไม่มีมีแต่ทุกข์กับสัตว์ใครเคยได้ยินมึงสุขกษัตริย์จากพระพุทธเจ้าท่านกล่าวนะแต่คนทำคนน่ะพูดได้เพราะมันมาต่อมาเรียนกันก็พูดกันได้ถูกก็สัจจะไม่มีมีแต่ทุกข์ใจและเราก็ไม่ได้มันมองเรายืน สบายแล้วก็อยู่มีกิจกรรมมีการมีงานมีอะไรต่ออะไรเราก็อยู่กับมันเดี๋ยวมันสบายอันนี้เรารู้ว่านี่เป็นคุณค่ามีแต่จิตตะประโยชน์เท่านั้นเพราะฉะนั้นเราจะให้มวลชนเขาเขายังติดสุขก็ช่วยเขาเราเป็นผู้ที่ไม่ต้องติดสุขไม่ต้องมีสุขเลยก็ได้เราไม่ต้องมีสุขเพราะถูกต้มมาซะจนจบแล้วเข็ดสักทีแต่มันก็เป็นความสบายว่าสบายอิสระเสรีเรารู้สภาพธรรมอันนั้นสบายอิสระเสรีปลอดโปร่งเบาง่ายเบาของเรามันเบาใจแม้กายจะหนักแสนหนักก็ไม่มีปัญหาถ้าเห็นเป็นคุณค่าที่เราพอใจ เราไม่ได้เป็นแลกเปลี่ยนเราไม่ได้ไปแต่จะเอาอะไรมาแลกสุดท้ายลาเพียงชื่อชิงชนะตาเราไม่ได้ทำเพื่อที่จะไปต่อลาภหรือแลกอะไรมาอย่าว่าจะลากทางวัตถุเลยแม้แต่ลาภทางนามธรรมย้อนไปจนกระทั่งคำแรกเราก็ไม่ได้ทำเพื่อสิ่งนั้นทำคนแรกสรรเสริญยิ่งยาวลงมาทำเป็นแลกยศและชั้นทำเป็นแลกลาภหยาบหยาบไม่ใช่เลยเราไม่มีแม้แต่ที่สุดอารมณ์สุขทั้ง 3 เราก็ได้ไม่ได้ไปทำแรกทางสามทางแซมทั้งอะไรทั้งนั้นต้องรู้ละเอียดจนเราไม่มีอะไรทั้งสิ้นยอกย้อนซับซ้อนละเอียดละออหมดตั้งแต่เจ้าจะเป็นผู้ที่ให้แก่คนเขาก็เป็นผู้ให้โดยตรง เป