190222 ตัดวัฏฏะกามคุณ-พ่อท่าน-แดนอโศก.txt

าก็หมดความอยากได้ผู้บทความอยากได้ก็รู้ความจริงว่าไม่มีอะไรเกิดไม่มีอะไรบ้างสำหรับตัวเราแต่รู้ความจริงว่าสิ่งที่เกิดอยู่นั้นคือความหาความหาคือความเป็นอยู่จะไม่ดับอยู่จะเจริญด้วยใจอยู่เรารู้ความจริงว่าจะเจริญเรื่อยไปอยู่หรือจะ อยู่จะเป็นไปอยู่เมื่อตอนรู้ว่าความสุขของตนก็มีได้แล้วแล้วก็รู้ว่าในโลกมีแต่ความเป็นไปอยู่ดิ้นรนแสวงหาอยู่ความเจริญไปอยู่เราก็ช่วยโลกในความเจริญที่ดีอนุเคราะห์โลกในส่วนที่เขาจะเจริญที่ถูกเขายังอยากเกิดเขายังอยากอยู่และเราก็ยังไม่ได้ตายจริงยังไม่ได้มอบมวยชิงยังไม่ได้สิ้นลมปราณสิ่งที่มันหลงสร้างต่อมาคือร่างกายรูปนี้นามนี้ หลงเกิดมานานนักพากย์มันหลงมาจริงๆจึงได้พัฒนามาเรื่อยนึกว่าเป็นที่ยอดเยี่ยมและผู้ที่จะจัดที่ยอดได้ก็คือรู้ความเกิดเป็นที่สุดเพราะสิ่งที่เกิดในโลกนั้นไม่มีอะไรยอดสุดเท่าความเป็นคนและเป็นมนุษย์แต่มนุษย์ก็มาหลงความเป็นคนมาหลงความวนมาล้มสุขหลงทุกข์หลงลาภยศสรรเสริญต้องการอารมณ์วนลงไปตามจนกระทั่งหลงสิ่งที่ชั่วตามที่เรียกว่าความไม่เจริญเอาเลยความหวานความทำให้ทำลายศูนย์กลางที่เรียกว่าอบายมุข ไม่หลบไม่รู้คนไม่รู้หลงก็หลงสร้างอะไรที่เป็นการพัฒนาชีวิตและพัฒนาโลกอยู่ก็ไม่ว่าจะไปหลงก็หลงสร้างสิ่งที่จะมาทำลายซ้อนเป็นเชิงซ้อนลงไปอีกในการสูญเสียคนก็ไม่รู้เพราะฉะนั้นสิ่งใดที่เป็นความสูญเสียที่หนักสุดที่เรียกว่าความไม่เจริญอย่างใหญ่อย่างหลวงที่เรียกอบายมุขถ้ายิ่งขนาดนั้นยิ่งไม่รู้แล้วล่ะก็คนนั้นยิ่งไม่ใช่มนุษย์ชั้นสูงเลยเป็นมนุษย์ชั้นต่ำว่าเราจะต้องซื้อให้คนเห็นคนรู้ถึงความต่ำสุดความไม่เจริญที่สุดของคนละเว้นมาเป็นคน ปรางหรือเป็นคนขยับฐานะขึ้นมาเป็นผู้เจริญในขั้นที่ว่ายังเจ็บคือความเกิดจะสร้างกามารมณ์เมื่อเกิดก็ยังเอาละก็ยังพอไปสร้างรากสร้างยศมายั่วยุคนทำงานเพราะว่าคนถ้าไม่ยั่วไม่อยู่มันไม่ทำไม่ต้องยั่วยุให้มันอยากได้มันจึงจะทำมันเป็นคนที่เกิดต้องใช้กิเลสรากมันจึงจะทำเพราะฉะนั้นล่าก็ยิ่งเสริมก็ดีเป็นเครื่องที่เรียกว่ากิเลสอยู่คนละ 2 คนมันจึงจะทำหรือแม้ที่สุดมันหลอกเราเป็นความสุขมีแต่ความเอร็ดอร่อยเพลินดีมาช่วยอายุ ทำให้คนทำความเจริญให้คนก่อคนสร้างคนที่ยังไม่รู้ความสุขคนที่ยังจะต้องให้จูงนำด้วยจึงหลอกจึงล่อเป็นอาวุธจงนำด้วยความไม่รู้ต้องถูกปล่อยด้วยเหยื่อจึงเรียกว่าคนต้องหลอกด้วยหลอกกันให้วนต้องมีหรอกในสิ่งที่ถูกเหมือนควายนำไปจึงไปข้างหน้าเซ็นทรัลตอนเธอก็บอกว่าหลอกแล้วไปทำดีเป็นสิ่งที่เป็นชนโรงเป็นผลได้มาจากแรงกายแรงใจได้มาจากแหล่งทุนทรัพย์อาศัยเวลาเกิดนั่นแหละอาศัยเวลา เรียนไปด้วยพระอาทิตย์ได้โลกด้วยอะไรก็ตามแต่ที่เคลื่อนย้ายไปเรื่อยๆเคลื่อนย้ายไปในทางที่ก่อสร้างที่เป็นพลังงานมันก็ยังเข้าท่ามันก็ยังเป็นการสร้างอยู่เหมือนกันแต่ถ้ามีแต่ตัวทำลายทำลายทำลายและของดีก็ทำลายมันก็ยังมันก็ยังไม่ได้เรื่องเพราะฉะนั้นเราต้องรู้ขั้นตอนของคนว่าคนพูดที่จะต้องทรงนำอยู่ในฐานะอย่างนี้ก็ยังมีกิเลสตัณหาก็ยังมัวเมาถ้ายังโมหะพยายามถ้ายังรู้ความจริงตามความเป็นจริงไม่ได้ต้องตัดปล่อยไม่ได้เอาตัณหาและรอการสร้างรอบการก่ออยู่บ้างมันก็ต้องเป็นไปตามขั้นตอน ตัดรถได้แม้กระทั่งตามอารมณ์ก็ไม่ต้องติดปล่อยเฉยได้ไม่หลอกยังไงก็ไม่เดินล่อยังไงก็ไม่วิ่งจูงยังไงก็ไม่เอาหมดแม้แต่กรรมตามมาตามมาไม่สั่งไม่มีแต่แม้แต่ตามไปตามที่ไม่มีแม้แต่โลกจะทำโลกียะน่าจะเป็นหลักและสรรเสริญหรือความสุขก็ได้วัตถุทั้งหลายสรรเสริญก็ไม่ได้หลงเป็นสุขไม่มีโอกาสหรือโลกียะสุขคนนั้นก็สบายยิ่งขึ้นหรือเป็นผู้ที่เบาง่ายขึ้นไม่หลงเกิดในโลก แต่ก็ยังไม่มีปัญญายอดรถติดอัตรารถติดความหลงดีของตนที่ตนได้ละอบายมุขมาแล้วละกามารมณ์กามคุณมาแล้วรับตามมาไม่กลับหรือละโลกวิทยานุกูลการินมาได้แล้วหมดก็ดีแล้วล่ะเบาว่าจากคนในโลกเค้าเนื้อคนในโลกเข้ามาพอสมควรแล้วล่ะแต่ก็ยังมาหลงอัตตาหลงผิดเยอะหลงความที่ได้รับรู้หลงวิญญาณลงปัญญาลงยาอาทิตยาอะไรของตนนั่นแหละน้องญาณทัศนะแล้วก็ยึดว่าตนดีจริงๆมันเป็นความจริง ที่คุณเป็นความจริงว่าตนดีนะเป็นความจริงเพราะตนได้หมดโลกมนุษย์จากโลกมาแล้วโรคต่ำๆนี่หลุดมาแล้วแต่ยังมาติดโลกละเอียดโลกสุขุมที่เรียกบอลโลกความยึดติดปัญญาเป็นโรคแห่งความยึดติดสิ่งหนึ่งที่มีในร่างกายเราเรียกว่านามธรรมนามธรรมรู้มันเข้าใจมันเหลือโลกแล้วมันรู้ว่าโลกอย่างนี้เราไม่เป็นภาพมันแล้วโรคตามโรคร้ายโรคขนาดไหนเราก็ไม่เป็นภาพมันแล้วยังโลกที่หยาบๆแต่ในโลกที่ละเอียดที่เป็นด้านของอารมณ์ที่เป็นได้ของติดตั้งจุดยึดมันเป็นการเกาะกลุ่มกันเป็นตัวเป็นตนของความ ตัววิญญาณเองติดวิญญาณเองสุดความรู้ผิดพลาดรู้เป็นตัวงานของความรู้ของความคิดแล้วก็เกาะกลุ่มนิ้วนั่นหลงก็เป็นตัวดีแต่ว่าเป็นสิ่งที่ดีเป็นสัตว์โลกชนิดหนึ่งจนสุดในโลกและไม่สูญหายค่ะถ้ามีความจริงและเกาะแน่นติดอยู่ตรงนั้นแหละสำหรับคนมาสั่งคือเราก็ได้อธิบายกันมากมายแล้วก็มาตัดถ้าไม่มีแนวโน้มว่าเกาะยึดอยู่ทางนั้นก็เป็นการพรมเป็นความรู้สึกครับอยู่เฉยๆไม่อยากทำงานเลยไปทำอะไรเสร็จ รู้ตัวก็ดีแล้วก็ดียินดีที่ตัวเองดีนั่นเป็นความรู้เป็นวิญญาณในความเกาะกุมเราต้องรู้ความละเอียดของกิจกรรมมันขอบคุณจริงๆมันหยุดมันเยอะมันถือตัวถือตนใครจะมาลบหลู่ไม่ได้เป็นมานักใหญ่เป็นตัวจิตใหญ่มากนะที่เป็นมานะถ้าจิตใจเลยเกี่ยวกับธรรมชาติเพราะฉะนั้นฐานของกรมนี้จึงไม่ใช่ฐานของแพทย์เทวดาท่านตามมาว่าจรไม่ใช่ฐานแค่สัตว์นรกต่างๆแต่มันยังมีนายกสูงๆของตนที่มันเป็นเกาะยึดหลงตัวใครมาแตะต้อง ลบหลู่ดูถูกว่าคนไม่ดีก็ไม่ได้จะมีโทสะได้เพราะความโลภในตนเพราะความจะต้องถือตัวถือตนถือว่ามีตนหลงว่ามีตนอันใหญ่ด้วยแล้วตอนนั้นสูงจริงจนตัดประเสริฐสูงขึ้นมาไม่หลงหยาบๆแล้วความรู้สึกตามเพราะฉะนั้นถ้าผู้ใดเป็นสัตว์โลกที่เรียกว่าเป็นตัวรู้ความหยุดโลกไม่ปรุงแต่งกับโลกไม่ยุ่งเกี่ยวกับโลกรับรู้อะไรกับโลกก็ไม่เอาแล้วเลิกไม่ยุ่งเกี่ยวทั้งนั้นแต่ก็ยังปรับปรุงเป็นก้อนเป็นก้อนเป็นตัวเป็นตนอย่างนั้นอยู่รับไม่ออกข่าวไม่ออกเป็นก้อนเป็นก้อนเป็นก้อนโตเป็นก้อนโตขึ้นมันไม่ สภาวะเป็นอย่างหยาบแต่มันมีสภาวะจนละเอียดที่เกาะกลุ่มด้วยความละเอียดอยู่ใต้เหมือนกันความรู้สึกตัวรู้เป็นอารมณ์รู้มันไม่มีดินน้ำไฟลมมันก็มีดินน้ำไฟลมน้ำมันมีสภาพรู้เข้ามาในตัวมันเองเป็นวิญญาณธาตุเท่านั้นมันก็วิญญาณในภาคนั้นแต่มันก็หลงตัวหลงตนของมันอยู่อย่างนั้นแหละเพราะฉะนั้นกระทบสัมผัสไม่ได้แต่ก็สัมผัสทราบรู้ว่าฉันไม่รู้รู้ว่าภาษากลางว่าเรา ไม่ได้เลยทันทีเลยรู้จักก็โกรธจับโทรศัพท์แรงจับถือไม่จับก็ค่อยยังชั่วแต่ถือน้อยก็โกรธน้อยไปตามลำดับเมื่อผู้ใดรู้ว่าโลกนี้มันมีความหลุดออกมาจากโลกต่ำตั้งแต่สบายตั้งแต่ตามอารมณ์ตั้งแต่โลกโลกิยะหรือโลกธรรม 8 มาโลกเลิกมันได้แล้วแม้ที่สุดจะมาเหลือแต่แค่โรคกระทำศพ 2 ติดอยู่ในสรรเสริญติดอยู่ในหลงยึดอยู่ว่าใครมันนินทาหรือใครมาว่ากล่าว ถูกต้องไม่เป็นความสุขและเป็นความทุกข์มีอยู่โลกกระทำ 2 โลกธรรมตรีละเอียดฉลาดก็ยกไม่เอาแล้วล่ะแต่ยังไม่หลงสรรเสริญองค์ใหญ่หลวงปู่หลงถ้าใครไม่เชิดชูไม่นิยมยกย่องไม่นับถือใครไม่รู้เกลียดใครไม่รู้จักหาว่าเรารู้ไม่จริงหาว่าเราไม่มีความรู้หรือแม้ที่สุดรู้ในการกินมากในความสุดของความตายของมนุษย์คือจบชีวิต ต่างๆโลกที่จะลดซึ่งมันเป็นโลกๆตามเป็นลาภยศเป็นอะไรต่ำๆไม่แล้วสงบแล้วมีอารมณ์รู้สงบและมีอารมณ์เข้าใจในความสงบว่ามันเป็นยอดแห่งความสุขสุดยอดแห่งความสุขผมครับคนอื่นก็พูดแล้ว 83 ยังไงก็ไม่หวั่นไหวไม่ๆไม่หลงด้วยว่าจะปรุงทั้งโลกและสังหาริมทรัพย์ไม่เอาอะไรเลยก็ไม่มีหวั่นไหวใครจะพูดยังไงถึงจะแน่นอนไม่สงสัยทุกเรื่อง ยโสธรปรุงแต่งสังขารการต้องมีปฏิกิริยาน่าจะเป็นความสุขก็แสนที่จะรู้ว่ายังโลกเขาจะสุขด้วยความมีปฏิกิริยามีรสร้อนมีรถผสมดังนั้นรู้ชัดฮัลโหลเราไม่เอาแล้วเขาจะรู้ว่าโรคจิตสุดท้ายความเจ็บอยู่ที่สงบผู้ที่ ได้ปลายสุดอันนี้เป็นอรหัตผลส่วนตัวสภาพธรรมที่ได้เป็นผลที่ได้แล้วก็รู้ว่าอ้อถ้าได้แล้วก็เกาะอยู่ตรงนี้แหละอย่าไปมีอะไรอีกอย่าไปยุ่งอะไรอีกในโลกพูดว่าความสุขอันนี้แล้วก็หลงผิดความสงบอยู่อย่างนี้ยังไม่ใช่ศาสนาพุทธมีอันเก่ามากมีแต่แค่ประกอบไปด้วยความหยุดเท่านั้นเองยังไม่ใช่ความสุขของความรู้แท้ของศาสนา ความรู้ทางศาสนาพุทธนั้นรู้จุดจุดของความสุขที่ทำให้ได้ที่จิตหยุดทำความหยุดจนฉันจะประกอบไปด้วยความหยุดความสงบความไม่ปรุงแต่งด้วยไม่เอามาเกิดเป็นสุขและทำให้เกิดเป็นสุขด้วยรู้ว่ามันจะเลือกวัตถุหรือเรียกว่าสบายหรือเรียกว่าอร่อยหรือเรียกว่ามียอดอะไรก็ตามเรียกว่ารสชาติที่สูงสุดยังไงก็เข้าใจแต่ไม่ติดในรถภาพนี้สูงสุดเป็นเพียงรู้ว่าทำให้แนบเนียนรู้ว่าทำไม่ได้โดยผิดแล้วก็อยู่เป็นจุดนี้จุด อาการอย่างนั้นคิดว่าเป็นการปล่อยการวางการไม่ยึดถือสักพักการไม่เอามันก็เป็นการจบอยู่ในตัวไม่รู้ว่าการทำอย่างนี้เป็นการที่สูงสุดและก็ทำได้ซ้อนๆๆอยู่ที่จิตแม้กระทั่งสุดท้ายก็รู้ว่าความจริงนั้นตัวยังไม่ดับยังไม่หยุดแท้ตายก็ยังมีการเดินอยู่ข้างในก็ยังมีวงวัดต่างๆของการเดินของเครื่องยนต์มีพลังงานธาตุรู้ก็ยังมีเดินทางทำงานอยู่อย่างรู้แจ้งรู้ชัดในจิตรับรู้อะไรกับเขาได้อย่างใสสะอาดเข้าใจแล้วว่าสิ่งเหล่านี้มันทำอะไรเราไม่ได้เป็นโลกียยาลดต่างๆเราทำอะไรเราไม่ได้ กามคุณอะไรรูปรถติดเสียงสัมผัสมาทำให้เราเป็นหลงว่าเป็นอร่อยเป็นสุขเป็นสนามอะไรไม่ได้อย่าไปพูดถึงอบายมุขเลยรู้ชัดเจนอยู่แล้วแต่เราสัมผัสเราก็อยู่เหนือมันแท้จริงได้ด้วยแม้เราจะออกกำลังกายทำการเคลื่อนไหวเพิ่มขึ้นทำบัญชีให้มีมากขึ้นเพราะจิตมันคิดตรงรูในนิติรู้ในภาษารู้ในสิ่งความหมายรู้ในบัญญัติรู้ในเนื้อหาสาระของอื่นของคนอื่นที่เป็นหลงปรุงในมุมนั้นเหรียญนี้จะผัดผักอย่างนั้นเป็นธรรมะอย่างนี้มีความรู้รอบในทั้งของผู้อื่นขึ้นไปอีกแล้วเราก็ไม่หลง ร้องดีนะคนอื่นจะได้รู้ว่าคนอื่นจะได้แจ้งผู้อื่นจะได้แฟนคนอื่นจะได้มีทั้งๆที่เราไม่ได้เป็นไม่ได้มีไม่ได้เคยรู้เคยหลงอะไรหรอกแต่เราก็จะไม่หลงมันอีกแม้คนอื่นทำได้เราเพิ่งไปทำเขาอีกก็ทำได้อีกทำได้ด้วยเราก็จะไม่หลงไม่ติดต่อไม่หลงเพลิดเพลินยินดีติดหนักอะไรเข้าไปอีกแล้วทีเดียวและแม้ว่าร่างกายของเรานี้มีคนเขาเลี้ยงไว้มีคนเติมน้ำมันให้มันเดินเครื่องก็จะมากระทํา จำได้ฉันจะจบแล้วสำหรับตนแต่ถ้าเกิดว่าติดฉันตัดนั้นก็ยังมีตนยังมีอัตรามันมีตัวนั้นแหละเป็นส่วนเล็กส่วนน้อยเป็นส่วนที่เรายังหลงก่อตั้งจุดแรกแรกเริ่มก่อเป็นตนเป็นธรรมะเป็นความน้อยนิดแต่ความน้อยนิดละเอียดเบาบางอันนี้แหละมันจะเป็นไฟมันไม่เป็นนะมันจะเดินทางต่อไปเรื่อยเลยเป็นฆาตะเป็นพระโตแล้วก็กลุ่มแล้วก็เป็นตัวเป็นตนจนกระทั่งเป็นโรคเลยเป็นโคพระเนี่ยกลับไปเป็นโคผ้าป่าไปเรื่อยๆ โอตะจะเป็นโคจรไปด้วยมันเป็นแผ่นดินจนเป็นโรคหุ้มข้อที่พัทยาใหญ่โต 90 ในรูปร่างลักษณะอย่างไรอย่างน้อยก็จะสั่งนะนั่นแหละมาเป็นทักษะมาเป็นโคจรมาเป็นโทษทั้งหมดทุกคนแต่ละไปเลยสุดยอดโตเลยรับทุกอย่างลงความเป็นโทษก็ได้แม้แต่ถ้าเกิดว่าเราไม่รู้จักจิตไม่รู้จักภาพวิญญาณที่จะสั่งสมลงไปกูก็ได้เมื่อเรารู้ กินได้กินแล้วว่าเมื่อเราไม่ติดไม่ยึดธาตุรู้ก็คือธาตุรู้วิญญาณก็คือวิญญาณการยังไม่ตายก็คือความจริงที่ยังไม่ตายตายฉันก็ยังมีตาหูจมูกลิ้นกายก็ยังมีแล้วเราอยู่เหนือตาหูจมูกลิ้นกายอยู่เหนือแม้กระทั่งวิญญาณธาตุรู้สึกใจจิตใจไม่เป็นภาพอะไรไม่ว่าความสงบหรือไม่ว่าความปรุงอยู่เหนือความปรุงแต่งเราจะให้จิตมันคิดเข้ามาอยู่เหนือความคิดเราจะให้ปากมันพูดส่งเสียงส่งภาษาเป็นสื่อความหมายก็ให้ต่างๆมันทำทำโน่นทำนี่ทำโน่นทำนี่อะไรก็ได้สั่งมันให้มันทำโดยการ วิธีทำความเจริญให้แก่โลกเขาอยู่แต่ไม่ใช่ของเราไม่ใช่ของเราแต่เราปั้นถึงเจริญปั้นเป็นกายกรรมผลิตอะไรที่เป็นของผลิตออกมาเป็นวัตถุก็ตามผลิตคำพูดผลิตภาษาออกมาก็ตามตรงในสิ่งที่ดีที่ควรรู้ว่าเป็นของที่จำเป็นอยู่ในโลกตามแล้วก็สั่งให้ปากพูดสั่งให้มึงทำการขยับออกมาตามฐานะที่ได้สมมุติกันว่าสมณะหรือนักบวชทำแค่นี้ผู้มีศีลธรรมนี้ทำแค่นี้ผู้มีศีลเท่านี้หรือผู้มีกติกาตอนนี้คุณกติกาเท่านี้ทำเท่านี้ โคนันก็จะพึงทำอยู่เพราะเรายังไม่ตายโดยความเป็นจริงเป็นสัจจะอันดีที่สุดเป็นปรมัตถ์ด้วยเพราะว่าสมมุติทางนี้เราว่าไม่ใช่เราก็จริงอยู่โดยที่เรารู้ความจริงแล้วมันไม่ใช่เราแต่มันก็เป็นความเป็นเราอยู่โดยที่แยกไม่ออกว่ากายกับน้ำลูกกับนายหรือลูกกับนามหรือกายกับนามหรือกายกับจิตมันแยกไม่ออกโดยที่เรายังไม่ตายแท้ผิดแล้วไม่มีตัวเชื้อเกิดที่จะนำไปเกิดไม่มีความเกาะกลุ่มและก็ตามรู้ความหยุดเป็นที่สุดแล้วก็ทำความเดือดร้อนให้ตนเองได้เป็นที่สุดแม้ที่สุดทำความผิดขณะที่เรายังทำงานอยู่เราก็ตามระยะแบบยังหาเรื่องอะไรอยู่เราก็ตาม โทรศัพท์ไม่มีโคตรเหง้าของความจนไม่มีตัวนำไปเกิดมันไม่อยากเกิดวันนี้แต่ความเกิดไปตามปัจจุบันมนุษย์กลายพันธุ์กลายก็ทำไปมันให้ปากพูดปากก็พูดไปเครื่องร้อนจัดมันก็จะรู้ความร้อนกลับแล้วมันก็จะพักเองตามปัญญาที่มันจะตัดสินทนได้อยู่มันก็ทำต่อผมไม่ได้จริงๆมันก็จะพักจะหยุดถ้าแม่ว่ามันทนไม่ได้จริงๆเลยแล้วก็ตัวเองไม่มีความรู้วิญญาณในภาพไม่ทำงานทำธุรกรรมต่อไปมันก็จะละลายมันก็จะตายเพราะหรือว่าตายวิ่งสลบเหมือดอยู่ตรงนี้เองแหละถ้ามันโง่ทุกตอนนั้นแต่ถ้ามึงยังมีภาวะ ขัดสีปฏิกิริยาหรือว่าสังขารหรือว่าร้อนมีอุณหภูมิภาคที่เคยโชว์ธาตุลมธาตุที่มันทำงานมันร้อนมันจะขึ้นตามความจริงขึ้นมาพอสมควรแล้วและเราก็หยุดจะพักตามที่เรารู้แล้ววันนี้ร้อนมากแล้วไม่ไหวถ้าเราคิดว่าถ้าอยู่ต่อไปฉันถามเราจะช่วยโลกได้อีกถึงแม้ว่าเราทำงานไปนี่สังขารก็ทำงานไม่ได้ดีแล้วแต่มันไร้ประสิทธิภาพทุกอย่างประสิทธิภาพลงไปแล้วเราจะพักสักพักถ้ามีความรู้นั้นคนนั้นก็จะรู้จักพักรู้จักเพื่อนถ้ามันมีความรู้นั้นคนนั้นก็จะพักมากไปจะเปลี่ยนมากไปเพราะผู้ใดที่รู้จักวิริยะรู้จัก อัจฉริยะวิริยะไม่มากไปไม่ขยันมากไปไม่ย่อหย่อนมากไปทำโดยควรอยู่และรู้โดยผลได้ว่าถ้าเกิดว่าผลที่เกิดตามที่การกระทำความให้มีแนวโน้มไปเลยเกินหลักเขตของความขยันหน่อยขยันทำกลางก็อยู่เป็นกลางขยันไปนิดนึงพอสร้างพอเป็นจังหวะอิทธิบาทมีการกระทํา วิมังสามีจริงๆคนนั้นก็ฝากขอความเจริญอยู่เพราะฉะนั้นถ้าเราทำเราก็ก่อความเจริญถ้าเราพักเราก็หยุดหรือเราก็ตายไม่เจริญไม่มีอะไรอีกของเราถ้ายังไม่พักแล้วก็โน้มน้าวต้องมีทางที่มันเพิ่มจุดถ้าคิดเป็นยอดก็เพิ่มเป็น 6 ขึ้นบ้างถ้าเพิ่มเป็นเก็บได้แต่เป็นผู้ที่เป็นผู้ก้าวหน้าขึ้นไปกว่าโดยที่ไม่อิจฉาเราอาจจะไม่มีตัวทุกข์ทุกข์อยู่ที่จิตเราก็รับเพิ่มได้แข็งแรงขนาดนี้ก็เป็นความเจริญยิ่งยิ่งขึ้นอาจจะยิ่งเจริญยิ่งขึ้นไปอีก 9 ที่เจริญสูงสุด พระเป็นผู้รู้ในความเจริญและเป็นผู้รู้ในความหยุดเจริญเพราะฉะนั้นตัวเราเองหยุดได้หยุดที่จิตทุกชุดแล้วทำงานอยู่จิตก็ไม่กลับไม่มีลมพัดโทรศัพท์ของเราแล้วแต่อารมณ์ที่จิตเราจะเกิดสงบเราก็รู้แล้วว่าตอนนี้เราไม่พักเราไม่ได้สงบหรอกเราทำงานหยุดก็คิดกับลุงมีวิญญาณสามีการรู้เหตุรู้ผลต่างๆมีเหตุรู้เหตุรู้ผลรู้ดีรู้ชั่วรู้บอกรู้หรอกรู้สิ่งที่จะทำงานเพิ่มเติมขึ้นมาว่ามันจะเป็นอย่างนั้นเป็นอย่างนี้รู้อยู่กับเขาฝากก็พูด ตายก็ทำแต่ซ้อนอยู่ในนั้นจิตก็รู้ว่าไม่ใช่ของเขาของเราแล้วเราทำความเจริญในช่วงที่เรามีชีวิตตอนนี้เราทำงานก็ทำงานมีกรรมมันต่ำเป็นความเต็มที่สุดอีกส่วนหนึ่งของโลกมีการงานวันที่ 16 ผลก็ยังชีพไปด้วยการงานกันที่สุดตัวที่อยู่ในของเรานั้นมีสันตะมีความสงบอยู่ได้เสมอๆทำอยู่ได้มีพฤติกรรมนั้นมันไม่เป็นตัวเดียวกันหรอกกับสงบแท้ที่อยู่อาศัยดีเลยไม่เป็นตัวเดียวกันแต่เป็นตัวที่อยู่ใกล้กันมีพฤติกรรมมีตัวที่เคียงกันอยู่เท่านั้นเราทำเพราะเรารู้ว่ามันเป็นความเจริญของโลกให้แก่โลกแต่ เรามันก็เมื่อยหน่อยนึงล่ะถึงรู้ความจริงว่ามันต้องเมื่อยแต่ก็ทำนิดไหนๆก็เป็นชิ้นสุดท้ายแล้วไหนๆก็เป็นอันสุดท้ายแล้วเราหลงเกิดมาเป็นชาติๆๆๆมาเป็นมนุษย์มีภาพมาแล้วก็ไม่รู้ที่จบตอนนี้เรารู้เพิ่งจบแล้วเวลาเราทำแล้วได้แล้วด้วยเราไม่มีโลภะโทรศัพท์ได้อย่างนี้เราไม่มีชีวิตที่จะเป็นครอบครัวที่จะไปนำเกิดเป็นเงาะอีกแล้วกลับแล้วเดี๋ยวนี้เราก็ดับอยู่เราทำเดี๋ยวนี้เราก็ไม่ติดทำงานนี่เราก็ไม่หลงยินดีหรือว่าหลงให้งานมันหลอกเราเพราะฉะนั้นพรุ่งนี้ทำงานจึงไม่ต้องรอมันจะเอาลาบมาแลกเปลี่ยนหรอกเอารถทำงาน แล้วรู้ด้วยว่าสิ่งนี้ไม่ใช่ความสุขความมืดเป็นความทุกข์เป็นการกระทำเป็นบทบาทที่เราจะตามไปอยู่มันเมื่อยอยู่พอทนได้โดยไม่ยากทนได้โดยไม่ลำบากมันก็ไม่มีปัญหาอะไรมันเป็นความตั้งขึ้นแค่นั้นเองเรารู้จริงก็ตามนี้แล้วเราก็ทำให้เป็นประโยชน์ต่อโลกเพื่อคุณสิ่งที่ดีและเป็นผู้นำนำกระทำในสิ่งที่ดีที่สุดก่อนจะทำได้มากเรื่องย่อลงมาว่าเราจะกระทำอะไรบ้างถึงจะให้แก่โลกเป็น ไม่ได้เป็นตัวอย่างในการที่จะทำความทำลายที่มันทำลายชั่วที่สุดมันไปร่วมได้เลยห่างไกลออกมาอยู่ใกล้เสมอเสมอกับสิ่งที่สูงที่สุดอยู่เสมอชีวิตสูงสุดของมนุษย์เมื่อกี้นี้พูดแล้วว่าคือความหยุดความสงบทำให้ผู้ใดใกล้ความหยุดความสงบที่สุดจึงเรียกว่าอุปสรรคแปลว่าก้าวจะมาแปลว่าเสมอๆผู้ที่มีอุปสรรคอยู่ใกล้ๆสิ่งที่รู้ตนเองรู้ว่าสูงสุดคือความสงบนั่นเองในสิ่งที่สูงสุดจึงเรียกว่าเป็นผู้ที่มีความเข้าใจสิ่งที่ยอดที่ตัวรู้ปกติ พระบวชหุบปากก็คืออยู่ใกล้กับพฤติใกล้กับพฤติกรรมที่สูงที่สุดที่เรารู้แล้วคือพักอยู่นั่นเองใกล้หยุดใกล้หยุดเพราะฉะนั้นงูจงอางหรืออุปสมะหรืออุปสมะจึงแปลว่าผู้ที่อยู่ใกล้สิ่งที่รู้ที่สุดเพราะฉะนั้นผู้ใดรู้จุดจุดที่สุดเป็นความสุขของมนุษย์ผู้นั้นก็จะหยุดอยู่ที่ใกล้หยุดไม่อยากทำอะไรเท่าไหร่จนกว่าจะมีปัญญารู้ว่าทำก็ได้มาไม่เป็นไรหรอกคิดมันอยู่สักพักก็คือเราไม่ยึดถือแล้วเราไม่หลงอะไรหรอกเราก็ทำเราทำเลยแล้วไม่หลงยินดีในล่าสุดไม่หลงหลงยินดีในสรรเสริญและไม่ใช่ว่ายิ่งจะเป็นหลงหลอกเป็นภาพของอนุบาลชนะสิ่งที่ประกอบ คนข้างนอกถ้าเป็นรูปเป็นสีเป็นกลิ่นเป็นรถเป็นสัมผัสแล้วเวลาอันนี้เราเป็นของอร่อยมีเมถุนมีการร่วมคู่ทำปฏิกิริยาและก็เกิดอารมณ์เกิดรสชาติไม่มีแม้แต่มือถืออย่างนี้มีลูกก็สำคัญเอาไว้เกิดการทำลายเกิดการชื่นชอบเกิดรถเกิดภาพไม่มีไม่มีแม้แต่ขั้นตอนนี้ก็ไม่มีอะไรแล้วที่สุดมาทำงานการทำงานสูง สุดของคนทางนี้ก็คือรู้แล้วก็พยายามสื่อความหมายให้คนอื่นเขารู้ตามยังไม่เป็นเลยก็คือความหมายทางกายกรรม อัตราการรู้อยู่ด้วยปัญญาว่าเรามีแล้วสภาพอย่างน้อยกายกรรมอันสงบบริสุทธิ์นิ่งหยุดนี่แหละเป็นการสอนหรือเป็นสภาพสื่อในการสอนสิ่งที่จะเป็นสื่อแห่งคนให้รู้ว่าคนหยุดอย่างนี้ก็ต้องเจ็บสงบเงียบเงียบการสอนทางไกลการสอนทางวัตถุมีขั้นตอนใดเป็นขั้นตอนที่หยาบกร้านเป็นอบายมุขสอนเขานี่มันขึ้นมาความเจริญอย่างเป็นชนิดที่ไม่เจริญต่ำสุดแล้วฉันจะทำให้เจริญแล้วเราจะเป็นคนเจริญ ศรขึ้นมาเจริญเลิกทาสของสิ่งที่เป็นลาภยศสรรเสริญหรือว่าแม้แต่ตามอารมณ์ตามคุณท่านต่อมารายละเอียดให้เขาขึ้นมาเป็นขั้นระดับๆจนกระทั่งสอนให้รู้ในภายในสิบทิศหรือวิญญาณธาตุอย่าไปสร้างครอบครัวปัญหาอยู่ที่กี่ปีก็สอนเขารู้ต่อไปอย่าไปหลงดีและรู้ความสงบและรู้ความพ้นจากความอยากมาได้แล้วก็อย่าทิ้งตัวที่ตนจะมีมานะสงบความได้แม้กระทั่งโลกอยากหมดแล้วก็อย่ามาหลงอรรถพลมาตรฐานโลกลำบากลำบนสร้างกระทบเป็นชาติเป็นเพราะว่าตัณหาให้แก่ตนอยู่ในทางไปเรียนรู้ว่านี่คือสิ่งที่สอนธนาคาร รื้ออนาคามีพรมหรือพรหมจักรที่มันลงเกาะปรมาตมันสะอาดล้างออกผู้ที่มีความรู้สอนคนได้ออกตามนี้จะมีประโยชน์โรคแล้วก็จะเป็นมนุษย์ที่ช่วยโลกถ้าไม่สอนเลยเอาแต่ใจทำนี่เฉยๆก็โลกสีที่ยังไม่มีที่สุดมีอัลติม่าที่สูงสุดเขาก็ได้แต่เกิดถ้าเขาเข้าใจจริงถ้าเขารู้เหตุผลอารมณ์รู้ว่า กามคุณก็เป็นอย่างนี้ลาภยศสรรเสริญก็เป็นอย่างนี้ไม่ติดสิ่งเหล่านี้จึงไม่เหลือเศษเข้าใจชัดจะจับกระจ่างมีสัมมาอริยมรรคองค์การรู้เป็นขั้นตอนหนึ่งไม่คิดเห็นถูกเพราะสิ่งเหล่านี้ไม่ควรเอาและไม่มีไม่ใช้วาจาไม่ใช้การงานกระทํา ไม่สงสัยเลยนี่คือเครื่องของโลกนี่คือสิ่งของโลกนี่คือไอ้ที่มันมีของโลกปัจจุบันเป็นเหยื่อล่อของโลกรู้ชัดที่สุดเอามามองมาเราอีกเท่าใดเท่าใดเท่าใดเราจะไม่ติดเลยถ้ารู้ได้สัญญาอย่างนี้จริงๆบุคคลผู้นั้นมันนั่งสงบหลับตาอยู่และถ้าไม่เรียนรู้อาจจะมันก็จะตกอยู่แต่ในโลกของอาตมันแล้วก็สร้างอาตมันใหญ่โตเป็นประมาณไม่รู้จักจบจักสิ้นไม่รู้จะเกิดขึ้นก็จะเป็นผู้เป็นพระเจ้านิรันดรหรือเป็นตัวรู้หรือเป็นตัว อารมณ์สุขอารมณ์อย่างนี้แหละถึงจะเรียนรู้ปรมาจประมาณกี่เดือนรู้สึกอีกว่ามันยังมีทุกข์อึดอัดขัดเคืองกระทบหน่อยก็คืออารมณ์อุทิศจากมาเรียนรู้อุทกอย่างนี้ชัดเจนอีก 28 รายได้ความสงบมันก็ไม่ใช่ของเรามันไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่สิ่งเสวยไม่ใช่สิ่งแปลกรู้แล้วว่าจุดนี้เป็นยอดทำเมื่อใดก็ได้ก็ไปทำเอาที่ไหนก็ได้เพราะฉะนั้นกลับไม่ต้องไปนั่งแช่อิ่มแสดงแต่กายกรรมอย่างเดียววิธีการเป็นความรู้มีความสามารถในความรู้ที่จะต้านออกมาอย่าว่าจะตั้งใจสงบตั้งกายสงบอยู่ในสภาพที่สมส่วนนั่งสงบมีการขยับอย่างที่เรียกว่าไม่ แรงไม่รนอะไรให้เห็นว่าเนี่ยไม่สงบเวลาเราจะยกแขนจะก้าวขาเอียงตัวโครงการหรือว่าโครงด้วยเหตุนั้นเพราะเหตุนั้นเหตุผลมันก็ย่อมต้องมีการโครงการด้วยเหตุนั้นเพราะเหตุนั้นอยู่ขนาดเท่านั้นจะยกแขนจะตั้งรูปทำงานจะต้องใช้แผนใช้มือทำงานก็ต้องยกขนาดนั้นเพราะเหตุนั้นพระเจ้าขาทำงานก็ต้องก้าวขนาดนั้นเพราะเหตุนั้นเป็นประโยชน์สูงสุดเท่านั้นเป็นความเป็นสภาพที่จะต้องประกอบกันด้วยความเป็นมนุษย์ถ้าเป็นผู้รู้ความพอดีความพอเหมาะของสิ่งนั้น รู้ความไม่เกินรู้ความไม่ขาดจะก้าวขาเดินโดยจะเดินโดยไม่ก้าวขาเป็นไปไม่ได้จะเจี๊ยบจะปรับตัวไม่หยิบเข็มโดยไม่ยื่นมือออกโดยไม่กรีดนิ้วให้ไปจับไปอีกถ้าเกิดไม่ได้เพราะฉะนั้นถ้าเรารู้อยู่ว่าความจำเป็นจะต้องเย็บต่างๆเรารู้อยู่ว่าความจำเป็นที่จะต้องกล้าต้องเดินก็ต้องทำขนาดนี้ประมาณเท่านี้สุดท้ายจะเร็วตามความเหมาะสมตามความควรก็ขนาดนั้นถ้ากรณีมากไปแล้วก็ไม่เอารู้ขอบเขตรู้ขอบเขตรู้ความลงตัวของสภาพธรรมเดินจะดีทำงานจะดีพูดก็ดีโครงการก็ดีแม้แต่ใช้มือ รูปร่างอย่างนั้นจะปั่นโน้นจะปั่นนี้จะหยิบโน้นจะทำอันนี้ก็ดีแล้วที่สุดจะพูดจะทำเสียงออกมาให้เป็นเสียงดังขนาดนี้ให้เป็นเสียงเบาขนาดนี้เสียงเน้นขนาดนี้เป็นเสียงที่จะสื่อความหมายให้คนนี้ซึ้งทราบรับทราบเข้าไปในหูแล้วก็จะไปทำความเข้าใจทำความตื่นทำความมีสติเต็มพอเหมาะพอเจาะเต็มที่จะทำเสียงขนาดนี้ทำอย่างนี้ก็รู้ในสภาพธรรมที่แท้จริงด้วยความเหมาะสมลงตัวปั่นเลี้ยงปั่นภาษาถ้าคนนี้ใช้ภาษาอย่างนี้จะรู้ดี จับใจมีความขยายรู้ได้อย่างมากถ้าใช้ภาษาในสื่อนี้จะมีความขยายรู้ได้น้อยพยายามเลือกภาษาสื่อที่จะใช้ความขยายรู้ได้มากเป็นสิ่งที่สื่อเป็นสิ่