620207 จิตอุเบกขาคือจิตบริสุทธิ์ที่เล็กสุดเร็วสุดประโยชน์สุด.docx
เนื้อหาในไฟล์
สื่อธรรมะพ่อครู(สมาธิพุทธ) ตอน จิตอุเบกขาคือจิตบริสุทธิ์ที่เล็กสุดเร็วสุดประโยชน์สุด พ่อครู : ยุคนี้มันยากที่คนจะรู้ความจริง เข้าใจความจริง หรือจะเชื่อความจริง ยากจริงๆนะ อยู่กันอย่างไม่มีความจริง เพราะว่ามันไม่เจอความจริงกัน มันนานจนกระทั่ง ไม่แน่ใจว่า เอ๊ะ! อันนี้ความจริงเหรอ? ไม่แน่ใจ นานไม่เจอความจริง ก็เลยไม่รู้ว่า แล้วมันจะเป็นความจริงเหรอ เขาว่ามันจริง จริงเหรอ? ก็ท้าให้พิสูจน์ ท้าให้ยืนยัน ท้าให้ทำอย่างนี้สิ แล้วคุณจะรู้ว่าจริง คุณรู้ว่าไม่สุขไม่ทุกข์ อาการไม่สุขไม่ทุกข์ คุณอ่านอาการจิตของคุณให้เป็นสิ มันก็มีความจริงของมันในตัวนั้น ถ้าอาการไม่สุขไม่ทุกข์ อาการมันเป็นยังไง อาการกลางๆ มันไม่ผลักมันไม่ดูด อาการเฉยๆ กลางๆแล้วก็รู้ชัด รู้เจน รู้แจ๋วอยู่ ไม่ใช่ว่ามันมืด อาการกลางๆแต่ว่าไม่รู้เรื่อง ไม่มีการสัมผัส ไม่ใช่ สัมผัสจนรอบ สัมผัสจนไม่มีมุมที่จะไม่มีอะไรที่จะไม่รู้ ให้เห็นว่ามันคลาย มันเฉย นิ่งๆ ยิ่งกว่าลูกข่างนอนวัน นิ่ง คุณก็สัมผัสอาการของคุณดูสิ เราก็มีภาษาอธิบายให้คุณฟังถึงนามธรรมขนาดนี้แหละ ไปทำเอา มันก็เป็นนามธรรมของคุณเอง นามธรรมในระดับ 1. ตัววิ่งของคุณต้องเร็วที่จะรู้นาม 2. ตัวหยุดคุณต้องเล็ก ตัวหยุดของคุณต้องเล็ก มันก็มี static กับ dynamic สองอัน จุด 2 จุด เท่านี้แหละ ถ้าคุณรู้ได้ว่า มันนิ่งเล็กที่สุด นิ่ง จนกระทั่งไม่มีอะไรที่จะเห็นเลย ไม่มีอะไรที่จะกระดิก ไม่มีอะไรที่จะมี กับความเร็วของคุณที่สัมผัสสิ่งที่ไม่มีนี่นะ คุณต้องสัมผัสกันให้ได้ ความเร็วกับความเล็ก ทั้งสองอย่าง ต้องสัมผัสกันให้ได้ ว่าสุดแล้ว คุณก็รู้ว่า จุดจบมันอยู่ตรงนี้ รู้จริงคุณก็รู้ความจริงของคุณ เพราะเวลาจะรู้ความจริงของเรามันเป็นนามธรรม มันก็อยู่ในสภาพจิต จิตในจิตเท่านั้นเอง
อ่านต่อ
ส. ดินไท : ในระหว่างที่มันยังไม่สุขไม่ทุกข์เนี่ย มันก็ยังมี ยังทุกข์อยู่ มียังทุกข์อยู่บ้าง พ่อครู : คุณก็ต้องเลือกต้องมีเหตุ มีปัจจัย อย่างที่จุฬสุญญตสูตร พระพุทธเจ้าว่า จนกว่ามันจะไม่มีเลยแล้ว ไม่มีเลยแล้วก็คือ สิ่งที่ไม่มีเลยนั่นแหละ ความหมายของคำว่า ภาษาใช้คำว่า ไม่มีเลย ก็คือไม่มีที่เล็กและเร็วที่สุดที่ผมพูดแล้วไง เป็นเทวะสุดท้าย เป็นธรรมะสองสุดท้าย แล้วคุณก็ต้องมีสภาพหนึ่งที่คุณจะรู้ ในขณะที่คุณจะไปรู้ คุณก็คือเอาความเร็วไปรู้ความเล็ก เอาความเร็วไปรู้ความเล็ก พ่อครู : คุณเอง คุณยังไม่ได้ ยังไม่ได้ตัวอย่างความหมด ในขั้นอบายของโสดาบัน มันหมดมันเป็นความหมดอย่างนี้จริงเหรอ แม้ขั้นอบายมันก็ยังหยาบอยู่ใช่ไหม แต่มันหมด มันหมด แล้วมันก็ไม่ มันจะฟื้น คุณก็รู้ว่า มันจะฟื้น แล้วคุณก็ทำให้ไม่ฟื้น จนกระทั่ง มันก็นาน มันก็ฟื้นมาอีก อ๋อ.. มันไม่ฟื้น ทำมันอีก จนกระทั่งมันไม่ฟื้น ไม่ฟื้นๆ โอ้โห จนกระทั่งคุณลืมเลยว่า ไม่ฟื้นมาตั้ง 30 40 50 จนอายุถึงบัดนี้แล้ว มันก็ไม่ฟื้น จนคุณอายุเท่านี้แหละ มันก็ยังไม่ฟื้นเลย เท่าที่ทำมา มันไม่ฟื้นละ คุณก็แน่ใจว่ามันไม่มาอีกแล้ว จนกว่าคุณจะอายุยาวไปอีกเท่าเดิม เท่าที่อยู่มาแล้ว มันไม่ฟื้นขึ้นมาแล้ว คุณก็จะรู้ว่ามันไม่ฟื้น