620103 สมาธิพุทธเร็วจี๋และนิ่งสนิท.docx

ธรรมนูญใหญ่สุด ยายดูไม่เป็นไรเลยเนอะ พ่อครู : ไม่เป็นไร อะไร ง่อกแง่กๆ คุณนิ่ม : จำคนไม่ค่อยได้ พ่อครู : เดินง่อกแง่กๆอยู่.. เดี๋ยวนี้ 6 ขาแล้ว คุณนิ่ม : ยายแกดูสดชื่น ส.ดินไท : ทีมเดียวกัน เข็นรถเป็นขบวน ส.เดินดิน : เหมือนเกี่ยวข้องเพียง แค่เป็นพี่น้อง 3 คน ก็เลยอยากให้มาเผาที่นี่เท่านั้นเอง อาจจะไม่ได้รู้จักมักจี่อะไร ส.แสนดิน : เผาบ่ายสอง ไม่มีรำลึกอะไรนะฮะ พ่อครู : ผมขอบายนะ .. เผาใครก็ไม่ไหวละ ส.เดินดิน : พ่อท่านไม่มาดีกว่า ไม่ได้มีความสำคัญอะไร เพราะพี่น้องอยู่ที่นี่ก็เลย มีแค่สามคนก็มาเผาที่นี่ คุณนิ่ม : ยายธรรมนูญ ลูกสาวกำนัน ส.ดินไท : ไม่ธรรมดา ๆ ลูกสาวกำนัน พ่อครู : ลูกสาวกำนันเหรอ? คุณนิ่ม : ค่ะ เขาบอกว่าบ้านยายกินแต่ข้าวละอองกษัตริ์ย ก็สงสัยคุยไปคุยมา เป็นลูกสาวกำนัน ส.ดินไท : ลูกสาวกำนันก็เหมือนลูกสาวนายอำเภอมั้ง พ่อครู : ใหญ่นะ ลูกสาวกำนัน ส.แสนดิน : ใหญ่ที่สุดในตำบล ส.เดินดิน : ละอองบุญเรียนจบธรรมศาสตร์ ส.แสนดิน : ละอองบุญเหรอ? สม.เทียนคำเพชร : จบศิลปศาสตร์ ธรรมศาสตร์ อายุคราวดิฉันค่ะ ส.แสนดิน : อ้าว ..อาวิชาญ คุณนิ่ม : พยาบาลพิเศษนะคะ คนนี้ นั่งเฝ้าท่านอยู่ข้างหลัง พ่อครู : ธาตุแท้ ชื่อ ธาตุแท้ ส.ดินไท : แข็งแรงที่สุด ส.แสนดิน : วันนี้วิดพื้น 50 ที สบาย.. แต่ก่อนป่วยไม่แข็งแรงเท่านี้ พอหายป่วยแล้วแข็งแรงกว่าเดิม พ่อครู : แข็งแรงกว่าเดิม ส.เดินดิน : ถามจริงๆ ถ้าลุงมาอยู่วัดแล้วจะหายแบบเขาบ้าง ส.แสนดิน : ใช่ๆ พ่อครู : เป็นอะไร ลุงเขาไม่ได้เป็นอะไร ไปว่าลุงเขาเป็นอะไร ส.เดินดิน : ดูว่าจะทรุดยิ่งกว่าป้าอีก เหมือนๆกับกำลัง พ่อครู : ง่อกแง่กๆ คุณนิ่ม : ลุงพูดเหมือนลิ้นคับปาก มีอาการเหมือนสมองขาดเลือด ส.เดินดิน : ดู มาทีหลัง ลุงไม่เหมือนปกติ พ่อครู : ไม่เหมือนอะไร ไม่เหมือนเดิม ส.เดินดิน : ครับ ไม่เหมือนเดิม ย้ำซ้ำๆ ส.ดินไท : ไม่เหมือนเดิม คือพูดเหมือนเดิม พ่อครู : พูดยังไง เดิมคำนี้คนละอันนะ ไม่เหมือนเดิมตอนนี้ กับไม่เหมือนเดิม แต่ก่อนนี้คล่องแคล่วกว่านี้ เหมือนพูดอะไรหลายๆอย่างได้ แต่ไม่เหมือนเดิม แต่มาพูดเหมือนเดิม พูดเดิมๆ พูดแต่เรื่องเดิมๆ ส.เดินดิน : เป็นเอตทัคคะในการบรรลือสีหนาท พูดได้ดิบได้ดี พ่อครู : พูดในสิ่งที่จำได้ เด่นๆที่ตัวเองได้ทำมา วีรกรรมของตัวเอง จำได้แม่น มาถึงปั๊บ บันทึกได้หมดเลย วีรกรรมยังอยู่ครบ จำวีรกรรมตนเอง ส.เดินดิน : ประเด็นได้ดิบได้ดี เพราะสันติอโศก พ่อครู : อันนี้ก็เป็นวีรกรรมของแกเอง ได้ดิบได้ดีเพราะ ว่ามาพบอโศก อันนี้ก็วีรกรรม ส.เดินดิน : คุณสมพงษ์ เขามองว่าในบรรดาญาติธรรมทั้งหมดนี่ การรักษาศีลบริสุทธิ์นี่ไม่มีใครเท่าคุณจำลอง พ่อครู : อ๋อ.. แน่นอน แกเปี๊ยะเลย เป็นเอตทัคคะทางศีล คุณนิ่ม : ห้ามมีดอกไม้ที่เวที พ่อครู : สมาธิของพระพุทธเจ้าเนี่ย มันไม่เข้าใจกัน สมาธิของพระพุทธเจ้าไม่ได้หมายความว่า มันต้องมาเพ่งอะไร ไม่ใช่เลย สมาธิของพระพุทธเจ้ายิ่งไม่เพ่งเลย สมาธิของพระพุทธเจ้าคือ static คุณนิ่ม : ความมั่นคง พ่อครู : ความมั่นคงของจิต แข็งแรงมาก อัปปนา พยัปปนา เจตโสอภินิโรปนา เรียกว่าสมาธิ ความตั้งมั่นของจิต ที่จะสังกัปปะ ตักกะ วิตักกะ สังกัปปะ ได้เร็ว มีมุทุภูตธาตุ ได้เร็วมาก เพราะงั้นจะมีนิวเคลียสที่ โอ้โห..ถ้าเป็นลูกระเบิดนี่นะ พลังงานมันจะมหาศาลเลย ส.ดินไท : เหมือนลูกข่าง พ่อครู : เออ .. เร็วจี๋แล้วก็นิ่งสนิทเลย หมุนได้เร็ว ยิ่งกว่าโลกอีก นิ่งยิ่งกว่าโลกอีก นิ่งสนิทเลย มันมีสภาพคู่ มีสภาพทั้ง static และ dynamic ที่ลงตัวกัน เป็น cyclic order ที่สุดยอด ส.แสนดิน : ที่มีผลกระทบทางจิตวิญญาณ พ่อครู : มันพลังงานจิตวิญญาณวิเศษ ส.แสนดิน : พูดถึงมันมีผลกระทบถึงจิต พ่อครู : อะไรก็เร็ว แววไวมาก ปฏิภาณ การรับสัมผัสอะไร เร็ว ไม่ใช่ยิ่งเฉื่อย ยิ่งช้าอะไร ไม่ใช่สมาธิอย่างนั้น ทุกอย่าง ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ไว สมาธิของพระพุทธเจ้า ไม่ใช่ไปแข็งทื่อ นิ่งเฉย ไปฝึก ตรงกันข้ามกัน ได้ฝึกสมาธิของ meditation ไปฝึกตรงกันข้ามกับการฝึก ของสัมมาสมาธิ ส.แสนดิน : พวกที่ไม่ฝึก ก็ไว เถียงคนเก่ง ไวแบบเหตุผลมากมายสารพัดที่จะอะไร พวกนักโต้วาที พ่อครู : พร้อมจะตอบโต้ เก่ง วจีวิญญัติ ส.แสนดิน : มันไม่เท่าทัน ส.เดินดิน : ก็ คุณสนธิ ตอนนั้นที่เราไปนั่งล้อมวงกัน โทรศัพท์ของแกไม่รู้กี่เครื่อง เดี๋ยวก็พูดเครื่องนั้น เดี๋ยวก็พูดเครื่องนี้ตลอดเวลา นี่เขาก็ไวเหมือนกัน เขาไว้ในการสังขาร ส.ดินไท : ที่เขาฝึกสมาธิกัน แม้แต่คนป่วย มันปวดก็รู้ว่าปวด พ่อครู : ไม่เกี่ยวเลย ส.ดินไท : แต่ว่าไอ้ที่ป่วยเนี่ย จิตเรา ไปคิดว่ามันปวดเอง พ่อครู : ไปอย่างนั้น อธิบายกันเอง ไม่เคยมีเลยอธิบายอยู่ในวงการศาสนาพุทธที่ไปนั่งสมาธิแล้วก็พูดกันอยู่นี่ สายพระสมาธิสายพระปฏิบัติเนี่ยไม่มีคำอธิบายอยู่ในพระไตรปิฎก ไม่มีใครอธิบาย ไม่มีเลยซักอรรถกาถา ส.เดินดิน : แล้วใช่คำว่าเวทนา พ่อครู : อ่านเวทนา น่ะ ถูกต้อง ส.เดินดิน : ครับเวทนา มันปวด พ่อครู : ไม่ใช่ ส.แสนดิน : เวทนาทางจิต พ่อครู : มันปวดก็ไปรักษาสิ ปวดก็ต้องไปดูซิ มันไม่รู้แน่ว่ามันมีเหตุ ต้องไปเอกซเรย์ เข้าไปให้หมอตรวจ ไป MRI ไปอะไร ให้มันรู้หมดสิ คุณนิ่ม : ลงไปถึงที่เกิด พ่อครู : ลงไปถึงที่เกิด ให้รู้สมุหทัย ส.เดินดิน : หลวงพ่ออะไรนะ พม่า ที่เขานั่งกัน อ่านเวทนา พ่อครู : นั่งนี่มันปวด มันปวดเพราะอะไร ..ทับเส้น อ้าว ..ก็ขยับมัน ก็หายแล้ว ส.ดินไท : โกเอ็นก้า คุณนิ่ม : หมอสมพงษ์บอกว่า ให้พ่อท่านนั่งแล้วเอาตาเข้าไปดูข้างใน พ่อครู : ตลก.. ไม่เคยมีคำสอนของพระพุทธเจ้า เลย ส.ดินไท : ตาทิพย์ พ่อครู : มันเป็นตากระจกเงา เป็นตาเข้าไปสะท้อนอ่านข้างในหมด เป็นเลเซอร์ ส.แสนดิน : อันนั้นมันก็ทำได้ แต่ว่าไม่ยั่งยืน พ่อครู : ไม่ๆ พระพุทธเจ้าไม่ได้ให้เล่นแบบนี้ ไม่เกี่ยว สรีระก็คือสรีระ จิตก็คือจิต ส.แสนดิน : แต่ความหงุดหงิดที่จิต มันไปหงุดหงิด หงุดหงิดๆ ต่อสรีระ มันไม่ชอบ พ่อครู : เออ .. พวกนี้ล่ะให้อ่าน ให้รู้อันนี้ ส.แสนดิน : สุดท้ายก็ต้องยอมรับ ถ้ามันไม่หายจริงๆ พ่อท่านยังปวด ยังบรรเทาไม่หาย ก็ต้องทำใจให้มัน.. พ่อครู : ไม่ต้องไป ...มันก็อยู่กับเราไป มันอยากหายมันก็หาย ส.แสนดิน : ไออย่างนี้เป็นผมก็คงรำคาญ พ่อครู : ไม่อยากหาย ก็ไม่หาย ถ้าหายเอ็งก็ได้ตายก่อน เอ็งก็หายก่อน ถ้าเอ็งไม่หายอยู่ไปด้วยกันนะ จะอยู่นานๆอ่ะ ส.แสนดิน : คนที่ทำใจกับมะเร็งได้ เขาก็คิดอย่างนี้ เขาก็อยู่นานนะฮะ เพราะมะเร็งก็เพื่อนฉัน ถ้าฉันตายเอ็งตายด้วยนะ ก็อยู่ไป พ่อครู : คนอยู่ได้เป็น 10 ปี 20 ปี มะเร็ง ก็มีเยอะแยะไป อย่างเทียนพุทธก็ไม่ใช่น้อยๆ 17 18 ปี..มะเร็ง