สื่อธรรมะพ่อครู(ปกิณกะ) ตอน ความกลัวคืออะไร ทำอย่างไรจะลดความกลัวได้.docx
เนื้อหาในไฟล์
สื่อธรรมะพ่อครู(ปกิณกะ) ตอน ความกลัวคืออะไร ทำอย่างไรจะลดความกลัวได้ _การที่เรารู้สึกกลัว กับการที่เราจะต้องเผชิญหน้ากับสิ่งใหม่ๆ กลัวที่จะออกจาก ภพตัวเอง ทำอย่างไร ถึงจะลดความกลัวตัวนี้ลง ตอบ...คนที่กลัว ยังมีอาการกลัว ไม่ว่าจะมากหรือน้อย คนที่รู้อะไรจริงชัด แล้ว คนนั้นไม่มีกลัวอะไร เช่น คนรู้จักสัญชาติของเสือ รู้ใจเสือทุกอย่างเลย คนนั้นไม่กลัวเสือหรอก รู้จักว่าเสือจะต้องทำอย่างนี้ มันถึงจะยอมแล้วทำตาม ก็จะไม่กลัวเสือ คนที่รู้ว่าที่มืด.. มันมีอะไรอยู่ในที่มืดนั้น ครบทุกอย่างเลย คนๆนั้นจะไม่กลัวที่มืดนั้น แต่คนที่กลัวที่มืด เพราะไม่รู้ว่าในที่มืดจะมีอะไร สรุปแล้ว คนทำไมต้องกลัว ก็เพราะว่า ยังไม่รู้ความจริง คนที่รู้ความจริงทุกสิ่งทุกอย่าง จะไม่กลัวสิ่งนั้น เช่น คนรู้ว่าความตายคืออะไร จะไม่กลัวตาย คนที่ตายคือร่างกายตาย เช่น พระอรหันต์ ร่างกายตายจะไม่กลัว เพราะพระอรหันต์ จะเกิดอีกหรือไม่เกิดอีก ก็ทำได้ อยู่ที่เจตนา เกิดมาท่านก็ไม่กลัว แม้จะมีวิบาก ท่านต้องยอมรับ แต่ท่านจะเกิดมาทำประโยชน์ พระอรหันต์ที่ตายแล้วเกิด จึงชื่อว่าพระโพธิสัตว์ พระอรหันต์ทุกองค์ สามารถที่จะตายปรินิพพาน เป็นปริโยสานได้ แยกธาตุขันธ์ ไม่สันตติได้ ไม่มาทำงาน ไม่มาช่วยอะไรอีกแล้ว ไม่สืบทอดอีกแล้ว ก็สูญไป เมื่อพระอรหันต์ ท่านรู้จักความตาย ท่านก็ไม่กลัว คนที่ไม่ใช่พระอรหันต์ จึงกลัว กลัวมากก็เพราะว่า.. คนยิ่งทำชั่วมาก ยิ่งจะกลัวตายมาก เพราะสามัญสำนึกของคน จะรู้ว่าตายแล้ว จะต้องตกนรกด้วยความชั่ว เพราะฉะนั้น คนใดรู้ว่าตนเองทำชั่ว คนทำชั่วมาก ก็ยิ่งกลัวตายมาก เพราะนรกจะหนัก คนทำชั่วหนัก จะกลัวตายมาก คนทำดีจึงไม่กลัวตาย เขาตายแล้ว จะไปสวรรค์ ไม่ทุกข์ แต่ที่พูดแล้ว ภพ เป็นเรื่องที่ศาสนาพุทธ ไม่ทำไม่ต่อ
อ่านต่อ
ถ้าจะต่อ ก็ต้องเป็นพระโพธิสัตว์เท่านั้น อรหันต์จะรู้ว่า จะต่อไปทำไม เพื่อเป็นประโยชน์ตน ประโยชน์ท่าน แต่ถ้าไม่ต่อ ท่านก็จบ เพราะฉะนั้น ผู้ที่ไม่รู้จึงกลัว แม้แต่ความตาย ดังที่กล่าวแล้ว ก็เหมือนกัน คนที่กลัวว่าจะไม่มีทรัพย์ คือคนโง่ คนที่ไม่กลัวเลยว่า จะมีทรัพย์หรือไม่ อย่างพวกเรา เป็นสังคมที่คนเลยอนาคามี ไม่สะสมทรัพย์ศฤงคาร เป็นของตัวเอง คือมีส่วนกลาง กินใช้ร่วมกัน พวกเราเป็นแดนอนาคามี ถึงอรหันต์ เมื่อผู้นี้ ไม่กลัวจะไม่มีกินใช้ เพราะมีกินมีใช้ ก็เลยไม่กลัว บางคนขี้เกียจด้วย มาอยู่ที่นี่ มีกินมีใช้อุดมสมบูรณ์ ก็เลยไม่กลัว แต่ขี้เกียจก็เป็นหนี้ มีบาปอกุศล อยู่กันอย่างขี้เกียจ ไม่สร้างสรรค์ทำงานให้ผู้อื่น ให้คุ้มกินใช้ ควรสร้างให้มาก แล้วตนเอง ใช้กินแต่น้อย ที่เหลือให้คนอื่นไป แจกจ่ายให้คนอื่นไป คนนั้นก็ฉลาด ส่วนคนโง่ก็ขี้เกียจ คนที่ฉลาดจะไม่ขี้เกียจ แล้วไม่ขาดทุน มีแต่กำไร
600402_วิถีอาริยธรรม บ้านราชฯ ยอมแพ้แม้ไม่ผิดได้คือผู้มีไฟฌาน