รวมเปิดยุคบุญนิยม เล่ม 1.-2563.pdf

ีให้ อีกคนหนึ่งยินดีเอา แล้วจะขัดแย้งกันตรงไหน ไม่แย่ง ไม่ทะเลาะ บุญนิยมกับทุนนิยมไม่ใช่ศัตรูกัน ‘บุญนิยม’ ตระกูล ‘ให้’ กับ ‘ทุนนิยม’ ตระกูล ‘เอา’ อยู่กันได้อย่างดี สงบสันติแน่” ชาว “บุญนิยม” นั้นเข้าใจสัจจะว่า ผู้ให้ คือ ผู้มีค่า ผู้มีประโยชน์อยู่ในโลก ในสังคม จึงตั้งใจเสียสละให้ผู้อื่นมากๆ แต่ “ทุนนิยม” นั้นฉกฉวยพร้อมจะเอาอย่างยิ่งยวด ทั้งหาเลศเล่ห์ซับซ้อนหลอกลึกหลอกแล้วหลอกเล่าจนสังคมทั้งโลกสับสนร้อนเร่า เข่นฆ่าจมอยู่ในนรกเดือดไม่รู้จบสิ้น เป็นสังคมที่ออกจากห้องไอซียูไม่ได้แม้สักชั่วขณะ ในวาระนี้สมณะโพธิรักษ์จึงขอ “เปิดยุคบุญนิยม” โดยเชื่อมั่นว่า “โลกุตรธรรมหรือบุญนิยมนี้จะกอบกู้มนุษยชาติ กอบกู้โลกที่ป่วยหนัก โลกนะไม่ใช่ประเทศไทยเท่านั้น จะกอบกู้ได้ก็เพราะแต่ละคน ๆ ได้พากเพียรปฏิบัติประพฤติให้มีมรรคมีผลอย่างแข็งแรงและสมบูรณ์ ทั้งเพื่อตน และเพื่อสังคม เพื่อโลกทั้งโลกนี้.....” (มาฆบูชา ๘ ก.พ. ๔๔) กราบนมัสการขอบพระคุณพ่อครูสมณะโพธิรักษ์ผู้เป็นสัมมาสัมพุทธสาวก ที่เปิดยุคบุญนิยมน�าแสงสว่างมาสู่มวลมนุษยชาติ ขอมอบ “รวมเปิดยุคบุญนิยม (เล่ม ๑)” แด่ทุกท่านผู้ใฝ่หาแก่นธรรมด้วยจริงใจ ด้วยความปรารถนาดี ส�านักพิมพ์กลั่นแก่น 4รวมเปิดยุคบุญนิยม (เล่ม ๑)ยุคปัจจุบันนี้ที่สังคมทั่วไปเป็นกันอยู่จริงๆมันคือยุคอะไร? ยุค“ทุนนิยม” ใช่มั้ย?คนทั้งหลายก็คงจะยอมรับว่าใช่แล้ว“บุญนิยม”ล่ะ..มันแตกต่างกันไหม แน่ยิ่งกว่าแน่ ว่า แตกต่างกัน ก็นี่แหละ เราจะใช้คอลัมน์นี้แจกแจงความแตกต่างให้เห็นชัดเจนแจ่มแจ้ง 5รวมเปิดยุคบุญนิยม (เล่ม ๑) ระบบ“บุญนิยม”นี้ ข้าพเจ้ามีความเชื่อมั่นในใจจริงๆ ว่า จะช่วยสังคมมนุษยชาติที่ถูกพิษและฤทธิ์ของระบบ“ทุนนิยม” ก�าลังต้อนเข้า มุมอับอยู่ในปัจจุบันนี้ได้แน่ๆ หากประชาชนได้ศึกษาช่วยวิจัยกันต่อ และอบรมฝึกฝนร่วมมือสร้างสรรให้เกิดให้เป็นผู้เจริญตามระบบ“บุญนิยม” นี้กัน จนมีคุณภาพ(quality) และปริมาณ(quantity)เพียงพอ ตอนนี้คนจะเห็นจะรู้ยังยากอยู่ ยิ่งจะเชื่อตาม ยิ่งยากใหญ่ เพราะยังมีผู้พอรู้พอเป็น หรือ ด�าเนินชีวิตในระบบ“บุญนิยม”ได้แล้ว จ�านวนน้อยเหลือเกิน เฉพาะอย่างยิ่ง คนทั้งหลายเกือบทั้งโลกทุกวันนี้ก็ล้วนด�าเนินชีวิตกันอยู่ ด้วยระบบ“ทุนนิยม” อย่างสนิทสนมและตายใจว่า ไม่เห็นจะมีระบบอะไรอื่นอีกเลย กันทั้งนั้น ส่วนผู้ที่เห็นและเข้าใจถึงได้ว่า ระบบ“ทุนนิยม”ก�าลังเข้ามุมอับ ไปไม่รอด ช่วยมนุษยชาติในโลกให้เกิดสุขสันติอย่างอุดมสมบูรณ์ เป็นสังคมที่ดีตามอุดมการณ์ ไม่ได้นั้นก็ยังมีน้อยอยู่ด้วย จึงเป็นเรื่องยากที่ยากสุดๆ จริงๆ แต่ข้าพเจ้า ก็ยังไม่เห็นทางออกอื่นใดเลยที่จะดีกว่า ต้องปรับตัวมาเป็นระบบ “บุญนิยม”นี้ให้ได้ แล้วสังคมมนุษยชาติในโลกไปรอดแน่ๆ • สมณะโพธิรักษ์✵✵ ✵ จนแต่มีเกียรติ (สุจริต) ดีกว่าร�่ารวยแต่อัปยศ (ขี้โกง)๑. ศาสนาบุญนิยม๒. ชุมชนบุญนิยม ๓. การศึกษาบุญนิยม๔. บริโภคบุญนิยม ๕. พาณิชย์บุญนิยม๖. กสิกรรมบุญนิยม๗. อุตสาหกิจบุญนิยม๘. การเมืองบุญนิยม ๙. ศิลปวัฒนธรรมบุญนิยม๑๐. สื่อสารบุญนิยม ๑๑. สุขภาพบุญนิยม๑๒. สถาบันขยะวิทยาด้วยหัวใจ 6รวมเปิดยุคบุญนิยม (เล่ม ๑)ฉบับที่ ๒๘๖ พฤษภาคม ๒๕๕๗ คอลัมน์นี้บอกว่า “เปิดยุคบุญนิยม” ท�าไมต้อง“เปิด”ด้วยล่ะ? เอ้า..อ้าว... ก็“ไม่ปิด”ไง! ขออภัย พูดหวัดไปนิด ไม่ได้ยียวนนะ “ไม่ปิด”ก็หมายความว่า ตั้งใจแง้มออกมาแล้ว เผยออกไปแล้ว ไม่ปกปิดไว้ในที่จ�าเพาะหรือในกรอบขอบอยู่อย่างเก่าเท่านั้นแล้ว เริ่มเผยตัวออกมาแล้ว ผู้เปิดเผยเขาตั้งเจตนาใหม่แล้ว เขามุ่งหมายตั้งใจไม่สงวนความเป็น“บุญนิยม”ไว้แต่ในหมู่ หรือสงวนไว้แต่ในขอบเขตจ�ากัด เหมือนแต่ก่อนแล้ว ไม่สงวนตัวอย่างเก่าแล้ว เขาทั้งออกตัว ทั้งสื่อสาธารณะทั่วไป ทุกวันนี้เผยแพร่ให้ได้เห็น ได้รู้ ได้ยินได้ฟัง ได้สัมผัสกันอยู่โต้งๆ แต่คนยังไม่รู้ความส�าคัญนี้ แต่ก่อนนั้นยังไม่ได้เปิด ยังไม่ยอมเผยเพราะเขายังไม่พร้อมพอ เขาปฏิบัติตนเองในกลุ่มหมู่ของตนเองอยู่เท่านั้น ยังฟูมฟัก กันและกัน ช่วยกันก่อร่างสร้างตัวอยู่ ความมีสภาพของ“บุญนิยม”ที่เกิดจริงเป็นจริงได้ในตัวของบุคลากรแต่ละคนก็ดี ทั้งที่เกิดจริงเป็นจริงได้ในหมู่มวลแสดงภาวะองค์รวมจนผนึกเป็นปึกแผ่นก็ดี ทั้งคุณสมบัติหรือคุณวุฒิในความเป็น“บุญแบบพุทธ”อย่างสัมมาทิฏฐิก็ดี หรืออื่นๆอีกนั้น เขาต้องมีภาวะแห่งคุณธรรมที่ถึงขั้น 7รวมเปิดยุคบุญนิยม (เล่ม ๑)คุณวิเศษ(อุตตริมนุสสธรรม = ธรรมฤทธิ์ที่เปลี่ยนจิตปุถุชนคนโลกีย์เป็นโลกุตระ) และ“คุณวิเศษ”นั้นก็จะต้องมีคุณนิธิ(ผู้มีคลังแห่งความดี) เพียงพอ จนกระทั่งมีคุณราศี(คุณธรรมที่มีนั้นๆต้องมีมากจนแผ่พลังออกไปให้ผู้อื่นสัมผัสได้)พอสมควรกันก่อน ก่อนจะเปิดตัวให้คนทั่วไปสัมผัส“คุณราศี”ได้บ้างแล้ว จึงจะพอเผยแพร่ความรู้เรื่อง“บุญ”ให้รับได้ รู้ได้ คนถึงจะมี“คุณ”นั้น และขอย�้าก�าชับนะว่า คุณสมบัติ หรือคุณวุฒิของบุญนิยมนั้น ต้องเป็นคุณธรรมขั้นคุณวิเศษ(อุตตริมนุสสธรรม) ดังนั้น“บุญนิยม”แบบพุทธที่สัมมาทิฏฐิ จึงเป็นอุตริมนุสส-ธรรม คือเป็นคุณวิเศษ ซึ่งมันไม่ใช่แค่“คุณธรรมสามัญโลกีย์” เพราะคุณประโยชน์ที่ว่านี้ ไม่ว่าเรื่องทาน-ศีล-ภาวนา ก็ต้องเป็น“คุณธรรม”ขั้นโลกุตระทั้งนั้น มิใช่แค่คุณธรรมขั้นโลกียะเท่านั้น แต่เป็นคุณประโยชน์อันมีคุณค่าเข้าขั้น“วิเศษ”ต้องส�าเร็จผลถึงจิตใจได้สละกิเลสจางคลายหรือหมด(ดับ)ไปจริง ที่เรียกกันว่า คุณวิเศษ(อุตตริมนุสสธรรม)ปานนั้นทีเดียว ซึ่งคุณวิเศษนั้นมิใช่คุณธรรมแค่สามัญธรรมดา แต่เป็นคุณธรรมที่สามารถช�าระกิเลสได้ส�าเร็จจริง แล้วตกผลึกผนึกเป็นแก่นที่เจริญ“ปริสุทธา-ปริโยทาตา-มุทุ-กัมมัญญา-ปภัสรา”วิเศษยิ่งๆขึ้น ต้องมีคุณประโยชน์ถึงขั้นนี้เป็นตัวชี้บ่งคุณค่าแห่งคุณประโยชน์ และต้องเป็นชนิดที่สัมผัสแตะถูก“ตัวตน”(อัตตา)จริงๆแท้ๆของกิเลสในสันดานนั้นๆด้วย แล้วช�าระกิเลสจากสันดานนั้นได้ จึงจะนับว่าเข้าขั้นชื่อว่า“บุญ”ตามที่เราหมายถึงนี้ นี่คือ “บุญ” ที่เราก�าลังจะ“เปิดสัจจะความเป็นบุญ”ในยุคนี้ 8รวมเปิดยุคบุญนิยม (เล่ม ๑) ผู้ได้“บุญ” หมายถึงต้องมีผลแห่ง“คุณวิเศษ”กันถึงขั้นนี้ และค�าว่า“ได้บุญ”นั้น ก็คือ“เสียกิเลส”ออกไป ไม่ใช่ได้อะไรเข้ามาใส่จิตตนด้วยซ�้า ในความเป็น“บุญนิยม”นี้ เรามีเนื้อหากันตามที่ว่านี้ทีเดียว ที่จริง“บุญนิยม”นี้ เป็นระบบที่เก่ามาก มีตั้งแต่พระพุทธเจ้าอุบัติตรัสรู้ขึ้นในโลก กว่า ๒,๖๐๐ ปีมาแล้ว ก็ต้อง“เก่าสมัย”แน่ แต่เป็นระบบเก่าที่ไม่เคยเก่าเลย แม้จะเป็นระบบเก่ามานานสมัย ก็ยังล�้าหน้าสมัยใหม่ที่ใหม่ที่สุดเอาด้วย จึง“ใหม่เสมอ” เพราะเป็นระบบที่มีคุณค่า แม้แต่คนสมัยนี้ในจิตลึกๆก็ถวิลหา พยายามแสวงหาค้นหาระบบที่จะท�าให้สังคมอยู่เย็นเป็นสุข ปลอดภัย ไม่เดือดเนื้อร้อนใจ ไม่แก่งแย่งใคร มีแต่ความเป็นอยู่ที่มีน�้าใจเอื้อเฟื้อเกื้อกูลเสียสละแก่กันและกัน ไม่รุนแรงโหดร้ายต่อกัน จะมีน้อยมีมากก็แบ่งกันอยู่กันกินจริง “บุญนิยม”เป็นระบบสังคมที่อยู่เย็นเป็นสุข ชนิดที่คนไม่วิปริตไปด้วยกิเลสจัดจ้าน หรือมีกิเลสวิตถาร จะต่างถวิลหาความลึกล�้าวิเศษล้นของสังคมแบบนี้ และผู้มีสุขชนิดนี้(วูปสมสุข,ปรมังสุขัง)นั้น คือคนที่ต่างก็มีชีวิต ท�าประโยชน์ให้แก่มวลชนเป็นอันมาก(พหุชนหิตายะ) เป็นผู้สร้าง“สุข” อันพิเศษ สร้างสวรรค์อันแสนสุขในเมืองคน ให้แก่มวลชนเป็น อันมาก(พหุชนสุขายะ) เพราะเป็นคนรับใช้โลก(โลกานุกัมปายะ) ยิ่งกว่าระบบที่คนยุคทุนนิยมมีกันอยู่ เป็นกันอยู่ ดังนั้น “บุญนิยม”จึงเป็นระบบที่ใหม่อยู่เสมอ หรือล�้าสมัย ไม่เลยล้าสมัย ไม่เคยเก่าเลยสักเสี้ยววินาทีแห่งสัจธรรม 9รวมเปิดยุคบุญนิยม (เล่ม ๑) ถ้าใครศึกษาจากพุทธศาสตร์ได้อย่างสัมมาทิฏฐิ และปฏิบัติเป็นสัมมาปฏิบัติก็จะเข้าสู่ความเป็นคนระบบ“บุญนิยม”ได้จริง แต่ที่ในศาสนาพุทธทุกวันนี้ คนปฏิบัติแล้วเกิดผลเป็น“บุญ-นิยม”กันได้นั้นไม่ค่อยจะมีแล้ว ก็เพราะการศึกษาพุทธศาสตร์ในยุคนี้เพี้ยนผิดเป็นมิจฉาทิฏฐิกันไปไกล จนแทบจะไม่เหลือเชื้อพุทธที่เป็นบุญนิยมอย่างสัมมาทิฏฐิกันแล้ว ปานนั้นทีเดียว จนกระทั่งแม้แต่พุทธศาสนาส่วนใหญ่ก็เข้าสู่ระบบทุนนิยม เต็มรูป แก่งแย่งลาภยศไม่อาย ไม่มี“หิริ”แม้แต่น้อย ไม่เดียงสาเลย ไม่รู้“บุญ” ไม่รู้“กุศล” ว่า อะไรเป็นโลกียะ อะไรเป็นโลกุตระ เช่น เอา“บุญ”มาเป็นสินค้าหน้าตาเฉย ค้า“บุญ”ในศาสนาตามแบบทุนนิยมเขา ไม่ผิดไปจากเดียรถีย์คนนอกศาสนาพุทธเลยสักนิด เพราะค�าว่า “บุญ” หรือ“ได้บุญ” ก็พากันเข้าใจผิด จนกล่าวได้ว่า พูดกันยังไง พยายามแก้ผิดให้ถูกปานไหน ก็ไม่รู้เรื่องแล้ว มิจฉาทิฏฐิกันจนเกือบจะหาสัมมาทิฏฐิในวงการศาสนาพุทธจะไม่ได้เลย เพราะยึด“บุญ”เป็นภพเป็นชาติ แม้ชาวพุทธบางผู้บางคนจะไม่ค้าลาภยศชื่อเสียงกามสุขัลลิกะเป็น“ทุนนิยม” แต่ก็ยังค้าอัตตาเป็น“ทุนนิยม” แสวง“บุญ”เพิ่ม“อัตตา”ใส่จิตตนเองกันอยู่ไม่ถด ถอย ไม่รู้สีรู้สา จึงก่อกิลมถะ(ความล�าบาก,ความเหน็ดเหนื่อย)ไม่มีหยุด เพราะเข้าใจค�าว่า“บุญ”ยังไม่สัมมาทิฏฐิ หรือยังมีมิจฉาทิฏฐิ(ความเห็นผิด)ในค�าว่า“บุญ”อยู่ มืดบอดคงเดิม นั่นคือ ยังเข้าใจผิดกันว่า “บุญ”นั้นเป็น“การได้” ได้ความร�่ารวยคือได้ลาภยศสรรเสริญโลกียสุข นี่คือกามคุณ ๕ 10รวมเปิดยุคบุญนิยม (เล่ม ๑) ส่วนการได้ตามใจอยากทุกสิ่งอย่าง บ�าเรอตนนั้นคืออัตตา ๓ ซึ่งผิดไปจากความหมายที่แท้จริงของค�าว่า “บุญ” คนละทิศคนละทางเลย “บุญ”นั้นตามสัจธรรมที่แท้จริงแล้ว หมายถึง การช�าระกาม-ช�าระอัตตาออกไป คือ ช�าระกิเลสในสันดานให้สะอาดหมดจด “บุญ”จึงเป็นการเอาออกไปจากตน ซึ่งมิใช่แค่สละ“วัตถุ” ออกไปเท่านั้น แต่“บุญ”คือ การช�าระกิเลสออกไปจากสันดาน มันเป็นเรื่องของ“จิต”โดยตรงแท้ๆ เป็นปรมัตถะชัดๆ จึงไม่ใช่ให้หรือสละแค่วัตถุออกไป แต่จิตใจกลับ“อยากเอา”กลับคืน กล่าวคือ กรรมหรือกิริยาของจิตยัง“เอามา-อยากได้คืนมาอยู่” ก็เลยตั้งจิตขอเอาคืนอยู่ ยังตั้งจิตอยากได้อยากเอาอยู่ ถ้าเป็นดังว่านั้น ก็ยังไม่ใช่“บุญ”เลย เพราะยังช�าระกิเลสภายในจิตใจที่ผนึกเป็นสันดานอันสืบต่อกันอยู่ในจิตใจ ไม่เป็นจริง “บุญ”ซึ่งมาจากบาลีว่า ปุญฺญ บาลีอธิบายว่า สันตานัง ปุนาติ วิโสเธติ อันแปลว่า ช�าระสันดานให้หมดจด (พจนานุกรมบาลี-ไทย-อังกฤษ ฉบับภูมิพโลภิกขุ ๒๕๓๑ หน้า ๒๔๑๖) ถ้ายังไม่มีผลส�าเร็จปานดังที่กล่าวมานี้ ก็ยังไม่มีคุณสมบัติ จนเป็นคุณภาพถึงขั้นปรมัตถ์ จึงเรียกว่า “บุญ”ไม่ได้ เพราะยังไม่ได้เกิดการ“ช�าระกิเลสขึ้นในจิตใจ” ก็“มิจฉาทิฏฐิ”กันตั้งแต่ข้อที่ ๑ ที่พระพุทธเจ้าตรัสถึง “สัมมาทิฏฐิ ๑๐”ไว้ให้ศึกษาปฏิบัติ(พระไตรปิฎก เล่ม ๑๔ ข้อ ๒๕๔-๒๕๕) “ทานแล้วไม่มีผล-ไม่มีอานิสงส์”ตามทิฏฐิเดิม เพราะจิตใจยังมีอาการของ“การเอา-การได้”อยู่ จิตใจยัง ไม่เป็นอาการ“ให้”หรือ“ทาน”ที่สัมมาทิฏฐิถูกต้อง 11รวมเปิดยุคบุญนิยม (เล่ม ๑) จึงยังไม่มีแม้แค่กิริยาอาการของจิตใจที่เรียกว่า ผลิ คือ ผลิส่วนแรกของบุญ เมื่อภาวะจิตใจยังไม่งอกหรือยังไม่“ผลิ”อาการบุญ จิตใจก็ ไม่มีหวังจะได้“ผลิตผล”ที่เป็นบุญ เพราะจิตยังไม่ถึงผลิต ก็เป็นผลไม่ได้ และถ้าผลิตผลยังไม่มีองค์ประชุม(กาย) จนกระทั่งเห็นสภาพแห่งองค์ประชุม(กาย)ที่ประกอบวิเศษแล้ว(วิปปยุตต)ของรูปและนามเพียงพอให้สัมผัสรู้ประสิทธิภาพแห่งความเป็น“บุญ”กันได้ ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะแสดงตัว หรือยืนยันเปิดเผยยุคบุญนิยมกัน ในช่วงบ่มเพาะความเป็น“บุญนิยม”ให้มีผลผลิตกันอยู่ ชาว อโศกยังไม่เป็นตัวเป็นตน จึงยังไม่เปิดตัว จนกระทั่งพอมีความเป็น“บุญนิยม”อันมีพฤติภาพที่พอสัมผัสแล้วรู้ได้ พอจะเผย จะเปิดเพื่อให้คนได้รู้ ได้เห็น พอจะมองออก สัมผัสแล้วพอรู้ได้แน่ จึงได้เปิดเผยตัว เมื่อกลุ่มสังคมชาวอโศกประมาณตนว่ามีสภาวธรรมความ เป็น“บุญนิยม”ของเขาพอเพียง เขาจึงเปิดตัว ซึ่งแน่นอนว่าย่อม มาพร้อม“บุญนิยม” ออกมาสู่สังคมภายนอกตามเหมาะตามควร ประชาชนในโลกจึงได้สัมผัส ได้รู้จัก ได้เห็น“คุณ”แห่งความเป็น“บุญนิยม” ปรากฏขึ้นในโลก สังคมโลกจึงได้รู้จัก ได้เห็นคุณธรรมที่แปลกใหม่เกิดขึ้นในยุคนี้ อันมีทั้งลักษณะ-ทั้งสมบัติของความ“เป็นบุญเป็นคุณ”ใน“บุญนิยม” ผู้เขียนก็ได้สัมผัสร่วมรู้ร่วมเห็นภาวะที่เป็น“บุญนิยม”ตามที่พอรู้ได้แล้ว ประชาชนท่านใดที่ได้สัมผัสก็คงจะได้รู้ได้เห็นเช่นเดียว 12รวมเปิดยุคบุญนิยม (เล่ม ๑)กับผู้เขียนได้รู้ได้เห็น คุณลักษณะ-คุณสมบัติของบุญนิยม เป็นไฉน ต่างก็รู้กันไปจริง ตามภูมิแต่ละคน ซึ่งก็ใช่ว่าจะรู้จักรู้แจ้งรู้จริงกันได้ง่ายๆ ผู้เขียนก็พอรู้ตามภูมิของผู้เขียน ก็จะขอน�าเอาความเป็น “บุญนิยม” เท่าที่ผู้เขียนจะสามารถรู้ สามารถเข้าใจ น�ามาถ่ายทอดได้ ด้วยนิรุตติปฏิภาณ ขยายผลต่อ เพราะมันน่าเผยแพร่ให้ได้รู้กันมากๆอย่างยิ่งจริงๆ คอลัมน์“เปิดยุคบุญนิยม”จึงปรากฏขึ้น ณ ที่นี้ ด้วยประการฉะนี้ ซึ่งก็จะได้สาธยายกันด้วย“พยัญชนะ”สู่กันฟัง ขอบอกก่อนว่าผู้เขียนมี“สภาวะ”เป็นหลัก-พยัญชนะอ่อนด้อย เอาละ ทีนี้เราก็มาสาธยายกัน ตามทฤษฎีที่เราได้มาจากพระพุทธเจ้าและที่ผู้เขียนเชื่อมั่นว่า “อย่างนี้ๆคือทฤษฎีที่ถูกต้อง”(สัมมาทิฏฐิ)ตามภูมิของผู้เขียน ขอถามก่อนว่า ยุคปัจจุบันนี้ที่สังคมทั่วไปเกือบทั้งโลก เป็นกันมีกันอยู่จริงๆอย่างเป็นสามัญนั้น มันคือยุคอะไร? ยุค“ทุนนิยม” ใช่มั้ย? ที่เป็นอยู่กันในยุคนี้จริงๆ คนทั้งหลายในโลกก็คงจะยอมรับว่า ใช่ แล้ว“บุญนิยม”ล่ะ..มันแตกต่างกันไหม? แน่ยิ่งกว่าแน่ ว่า แตกต่างกัน ก็นี่แหละที่เราจะได้ใช้คอลัมน์นี้แจกแจงความแตกต่าง ให้เห็นชัดเจนแจ่มแจ้ง “บุญนิยม” นี้ เป็นภาษาไทยที่บัญญัติขึ้นใหม่ ซึ่งเจตนาก�าหนดหมายให้เป็นภาษาไทยที่ใกล้เคียงกับค�าว่า “ทุนนิยม” 13รวมเปิดยุคบุญนิยม (เล่ม ๑) เพื่อจะได้ใช้เปรียบ ใช้เทียบกันระหว่าง“ทุนนิยมกับบุญนิยม” ให้ได้เห็น ได้ศึกษาว่า ๒ แบบนี้ แบบไหนที่เราน่าจะทุ่มชีวิตให้ ภาษานั้นใกล้เคียงกัน จนถ้าฟังไม่ดีระวัง! จะเผลอเผินเป็นค�าเดียวกันได้ง่ายๆ แต่นัยส�าคัญของเนื้อแท้ ๒ ค�านี้นั้น กลับแตกต่างกันไป คนละทิศคนละทาง ถึงที่สุดตรงข้ามกัน ๑๘๐ องศาเลยทีเดียว ส�าหรับ“บุญนิยม”นั้นผู้ปฏิบัติต้องมี“ปัญญา” โดยเฉพาะ “ความยินดี”(ฉันทะ)เป็นสิ่ง แรกส�าคัญ ตามที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้ใน“มูลสูตร ๑๐”ก็ดี(พตปฎ. เล่ม ๒๔ ข้อ ๕๘) ใน“แสงอรุณ ๗”ก็ดี(พตปฎ. เล่ม ๑๙ สุริยเปยยาลสูตร ข้อ ๕๘) เป็นต้น ซึ่งถ้าไม่มี“ความยินดี”ในจิต น�าหน้าขบวนการปฏิบัติธรรม อิทธิบาท ๔“พลังแท้มนุษย์”ก็เกิดบริบูรณ์ทั้ง ๔ ได้ยาก การปฏิบัติที่จะเกิดผลหรือ“ได้บุญ”สูงถึงที่สุดก็เป็นไปไม่ได้ “บุญ”ที่ได้ถึงขั้นสูงสุด ก็คือ ในใจได้ช�าระกิเลสหมด ในใจ ไม่มีกิเลสเกลี้ยง จึงเป็นผู้สิ้นบาป ไม่มีบาปที่จะต้องช�าระอีกแล้ว ซึ่งบาปก็คือ กิเลสนั่นเอง เมื่อกิเลสหมดเกลี้ยงจากจิตใจ ก็ไม่ต้องช�าระกิเลสกันอีก จึงไม่ต้องท�าบุญกันอีก นั่นคือ ไม่ต้อง“มีบุญ” ไม่ต้อง “ได้บุญ”ใดอีกแล้ว ไม่ต้องช�าระบาป นั่นแล ชื่อว่า ผู้หมดบาปหมดบุญ(ปุญญปาปปริกฺขีโณ) เพราะปฏิบัติส�าเร็จถึงขั้นเป็นจริงเต็มที่และสัมบูรณ์แล้ว ผู้หมดบาปหมดบุญนี้ แต่ยังมีขันธ์ ๕ หรือยังมีชีวิตอยู่คนนี้ แหละคือผู้“ไม่ท�าบาปทั้งปวง”(สัพพปาปัสสะ อกรณัง) เป็นผู้“ท�าแต่ดี” 14รวมเปิดยุคบุญนิยม (เล่ม ๑)(กุสลัสสูปสัมปทา) เพราะได้“ท�าใจของตนให้สะอาดบริสุทธิ์”(สจิตตปริโยทปนัง)เสร็จสิ้นแล้ว “บุญนิยม” จึงได้แก่ ระบบ“บุญ”ที่เจริญเข้าขั้นปรมัตถสัจจะ(ความจริงตามนัยที่สูงพิเศษขั้นอาริยะหรือโลกุตระ) ซึ่งการ“ได้บุญ” ดังกล่าวนี้เป็น“บุญ”แบบโลกุตระ ซึ่งต่างจาก“บุญ”ที่เคยรู้ๆกันมาก่อนแน่ๆ (จบฉบับที่ ๒๘๖) ฉบับที่ ๒๘๗ มิถุนายน ๒๕๕๗ เป็นไง...? เปิดฉาก“บุญนิยม” หรือระบบ“บุญ”ที่เจริญเข้าขั้นปรมัตถสัจจะ(ความจริงตามนัยที่สูงพิเศษขั้นอาริยะหรือโลกุตระ) ซึ่งการ“ได้บุญ” ดังกล่าวนี้เป็น“บุญ”แบบโลกุตระ ซึ่งต่างจาก“บุญ”ที่เคยรู้ๆกันมาก่อนแน่ๆ ที่ผู้เขียนได้สาธยายสู่ฟังไปในฉบับที่แล้ว ก็เพิ่งเริ่มแค่หน่อยหนึ่งเท่านั้น ผู้อ่านที่เพิ่งจะแรกรู้ค�าว่า “บุญนิยม”และได้รับรู้นิยามของค�า ว่า “บุญ” ในนัยะที่แปลกไปจากที่เคยได้รู้ ได้ยึดถือมาเก่าก่อน เมื่อมาได้รับรู้ค�าจ�ากัดความ หรือค�าอธิบายความหมายที่ใหม่แปลกไปจากที่เคยเข้าใจมาแต่เดิม แปลกไปจากที่ได้เชื่อถืออย่างนั้นมาแต่เดิม แน่นอนว่า ต้องสะดุดใจ เพราะมันจะแปลกเกินคาด ซึ่งยึดถือกันว่า “บุญ” ก็ต้องหมายความอย่างที่เชื่ออยู่ทั่วไป แทบจะกล่าวได้ว่า ทั้งวงการพุทธ “บุญ”มีความหมายอย่างที่ยึดถือ 15รวมเปิดยุคบุญนิยม (เล่ม ๑)เชื่อกันว่าหมายความอย่างนั้น นั่นแหละ เมื่อมาได้ยินได้ฟัง การยืนยันบ่งชี้ว่า“บุญ”มีความหมายแท้ๆอย่างนี้ ที่ใหม่หู แปลกกับที่เคยยึดถือ เข้าใจมาแต่ไหนแต่ไร ก็คง จะงงบ้าง หรือจะพอเข้าใจเพิ่มขึ้นบ้างหรืออาจจะไม่เข้าใจเอาเลย หรืออาจจะมีผู้หัวเราะฟันร่วงหลุดออกมา ๒ ซี่เลยก็ได้ ว่า โอ้โฮ..ช่างฝันเพ้อไปได้ จะเห็นไปว่า เป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้บ้าง เป็นเรื่องเลอะเทอะสุดๆบ้าง สร้างวิมานฝันหวานจินตนาการไปไม่เข้าท่าบ้าง ก็แล้วแต่ ค�าว่า “บุญนิยม”นี้ผู้บัญญัติค�า คิดตั้งค�าความนี้ขึ้นมาก็เพราะได้มี“พฤติลักษณะ”ที่เป็นจริงเกิดขึ้นแล้วจริง เป็นไปได้จริงแล้ว คนท�าได้ เกิดจริงได้ มีความจริงยืนยันกันขึ้นมาปรากฏได้แล้ว ความจริงที่ว่านั้นก็คือ ท�า“บุญ”ถูกต้องตรงแท้กับความหมายของค�าว่า“บุญ” อันเป็น“โลกุตระ” เป็นคุณธรรมขั้นที่เรียกได้ว่า “คุณวิเศษ”(อุตริมนุสธรรม)หรือ“คุณความดีขั้นเหนือกว่ากุศลสามัญโลกียะ”(อุตริมนุสธรรม) ชัดๆก็คือ “คุณความดีที่ถึงขั้นสามารถช�าระกิเลสออกได้” เดินทางสู่นิพพานแน่ จึงจะนับว่า เข้าขั้นเกิด“คุณวิเศษ” ที่ภาษาศัพท์ ก็คือ อุตริมนุสธรรม ซึ่งเขียนตามบาลีคือ อุตตริมนุสส ธัมม ท่านผู้รู้ท่านตัดอักษรซ�้ากัน คือ ต. กับ ส. ออกไป คนผู้เข้าใจพยัญชนะค�าว่า“บุญ”ผิดเพี้ยนไป โดยเข้าใจว่า“บุญ”เป็นอย่างเดียวกันกับค�าว่า“กุศล” สภาวธรรมก็ผิดไปแน่ ซึ่งค�าว่า“บุญ”นั้น ไม่ใช่“สภาวะ”ที่เป็น“กุศล”ดังที่เข้าใจผิดกันเด็ดขาด เพราะ“บุญ”ไม่สะสมเป็น“สมบัติ”เลย “บุญ”ไม่สร้าง-ไม่เสริม-ไม่ก่อ-ไม่ต่อ-ไม่ติด 16รวมเปิดยุคบุญนิยม (เล่ม ๑) มีแต่“ตัด-ก�าจัด-ท�าลาย-สลาย-ท�าให้หมด-ท�าให้สูญ” เพราะ“บุญ”เป็น“สภาวะ”ที่มี“คุณวิเศษ”ท�าหน้าที่ประหารหรือก�าจัด-ท�าลายแท้ๆคือ “ประหารกิเลส”ให้“วิบัติ” กิเลสหรือบาป“วิบัติ”หมดสิ้นเกลี้ยงแล้ว “บุญ”ก็หายไป เลย ไม่มี“บุญ”เกิดในจิตคนผู้นั้นอีก “บุญ”เกิดได้ในกาละ“ปัจจุบัน”เท่านั้น “บุญ”เกิดใน“ทิฏฐกาล” เป็น“ปัจจุบันชาติ” “บุญ”เกิดนอกปัจจุบันไม่ได้ ไม่มี“บุญ”นอกปัจจุบัน นอกปัจจุบัน“บุญ”ไม่มี “บุญ”ไม่เกิดนอกกาละปัจจุบัน “บุญ”เป็นพลังงานท�าหน้าที่เดียวคือ “ประหารหรือก�าจัดบาป” หรือก�าจัดกิเลสเท่านั้น ใน“ปัจจุบันนั้นๆ”เท่านั้นด้วย กิเลสหมดเกลี้ยง “บุญ”ก็สิ้นสุดหายไปเลย ไม่มีในผู้นั้นอีก “บุญ”ไม่มีสะสมอยู่ในที่ใดๆเป็นอันขาด แม้“อรหันต์”จะจ�าได้ ว่า เราท�า“บุญ”ส�าเร็จลงเมื่อนั้นเมื่อนี้ แต่“บุญ”ย่อมไม่ใช่“ความมี”เป็น“ของตัว”เลย อย่าส�าคัญผิด “บุญ”คือ การท�า“ความไม่มี”ต่างหาก ก�าหนดให้ชัดๆ คมๆ “วิบาก”หรือ“ผล”ของ“บุญ”คือ “ความสูญสนิท” ไม่มีอะไร และ“บุญ”คือ “ความเป็นอย่างเดียว”เท่านั้น บาลีว่า เอก�ส, เอกังเสนะ ไม่มีโค้ง ไม่มีงอ ไม่มีเอนเอียง มีแต่ความตรง ตรงอย่างเดียวแม้แต่ .๐๐๐๐๐๑ องศาก็ไม่มี เมื่อเสร็จหน้าที่แล้วก็หายไปเลย จุดนี้แหละที่เป็น“ความวิเศษส�าคัญยิ่งใหญ่”ที่เข้าใจยากที่สุด ศาสนาพุทธจบที่สุดคือ“ความไม่มี” ไม่เหลืออะไรอีกเลย ศาสนาพุทธ ดับ“เทฺว”คือ “ดับ ๒ เป็น ๐”ได้เด็ดขาด 17รวมเปิดยุคบุญนิยม (เล่ม ๑) นั่นก็คือ “ดับบุญ-ดับบาป” หรือ“ดับสุข-ดับทุกข์”แท้ๆ ซึ่งความส�าคัญยอดยิ่งใหญ่ก็อยู่ที่ค�าว่า “บุญ”และค�าว่า“บาป” นี่เอง ที่จะต้องท�าความเข้าใจชัดเจนถ่องแท้ เป็นสัมมาทิฏฐิให้ได้ ไม่เช่นนั้นละก็ ความเจริญเข้าขั้น“คุณวิเศษ”ถึงนิพพาน หรือถึงอรหันต์ เป็นที่สุดนั้น มิอาจสามารถเกิดได้ แน่ยิ่งกว่าแน่ จึงต้องตีความค�าว่า“บุญ”ให้แตกˇ ท�าความเข้าใจกันอย่างส�าคัญกันจริงๆ กับค�าว่า “บุญ”นี้แหละ ให้รู้รอบลึกสุดถ่องแท้ ทั้ง เปลือก ทั้งเนื้อ ทะลุไปถึงแก่นแท้ กันดูให้รอบถ้วนแทงทะลุเถิด และจะมีค�าว่า “กุศล” เข้ามาวิจัยวิจารณ์เทียบเคียงให้เห็นอย่างส�าคัญ เพื่อจะได้กระจ่างทะลุถึงเนื้อแท้ของค�าว่า “บุญ”ได้ ชัดลึกแม่นตรงครบถ้วนกันถึงที่สุด พจนานุกรมฉบับปรับปรุงใหม่ ของพระอุดรคณาธิการ(ชวินทร์ สระค�า) กับ รศ.ดร.จ�าลอง สารพัดนึก ท่านให้ค�าแปลไว้ว่า ปุญฺญ แปลว่า บุญ, ความผ่องแผ้วแห่งดวงจิต, ความสะอาด, ความสุข, ความดี ค�าแปลค�าแรกที่ว่า บุญ นั้น นั่นแหละคือค�าแปล จากภาษาบาลีที่ว่า ปุญฺญ ก็กลายมาเป็นภาษาไทย คือ บุญ ปุญฺญ หรือ บุญ ก็ค�าเดียวกันนั่นเอง ในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน แปลความค�าว่า บุญ ไว้ว่า บุญ คือ การกระท�าดีตามหลักค�าสอนในศาสนา ; ความดี, คุณงามความดี. ว. ดี เช่น คนใจบุญ, มีคุณงามความดี เช่น คนมีบุญ [บุญ มาจากบาลีคือ ปุญฺญ สันสกฤตคือ ปุณฺย] ซึ่งเห็นชัดว่า ความหมายทั้งหลายที่คนไทยในประเทศกระทั่ง 18รวมเปิดยุคบุญนิยม (เล่ม ๑)เพราะนิยาม“บุญ”เป็น“กุศล”ไปหมดค�าว่า“บุญ”จึงหมดความหมายของตัวเองไปสิ้น “บุญ”ถูกผู้อวิชชาท�าลายเสียหายฉะนี้“บุญ”เลยกลายเป็น“กุศล”ไปอย่างสนิทสนม “บุญ”เป็นเครื่องท�าลาย เกิด“วิบัติ” บุญไม่ใช่เครื่องอาศัย “กุศล”เป็น“สมบัติ”เป็นเครื่องอาศัย แม้แต่พระพุทธเจ้าหรือพระอรหันต์ก็ต้องอาศัย“กุศล”ขณะยังมีชีพชนม์ “สังขารขันธ์”ยังไม่ปรินิพพานเป็นปริโยสาน 19รวมเปิดยุคบุญนิยม (เล่ม ๑)ปราชญ์ราชบัณฑิตได้เข้าใจและยึดถือกันแล้วนั้น ล้วนยึดเอาได้แค่ความหมายผิวๆกว้างๆของค�าว่า บุญ สรุปที่ยึดเอาได้ก็หมายเอา “ความดี” เป็นหลัก เช่น คนใจบุญ ก็คือคนใจดี หรือคนใจมีความดี นั่นเอง และคนมีบุญ ก็คือ คนมีดี หรือ คนมีความดี กว้างๆกลางๆ อยู่เท่านี้ เท่านั้น “ความดี”นัยนี้ มันมีความหมายตรงกับค�าว่า“กุศล”ในภาษาสันสกฤตหรือ“กุสล”ในบาลีเป็นไวพจน์ ซึ่งยังเป็นความดีกว้างๆ กลางๆ ทั่วๆไปเป็นโลกียธรรมปกติธรรมดาสามัญ ไม่แปลกต่างใดๆ จนแทบจะกล่าวได้ว่า มีแต่“ความดี”อันคือ“กุศล”นี้เท่านั้น ที่เป็น“สมบัติ” เป็นเครื่องอาศัยในชีวิตมนุษย์ ไม่มี“สูญ” ไม่มี“บุญ” เพราะนิยาม“บุญ”เป็น“กุศล”กันไปหมด ค�าว่า“บุญ”จึงหมดความหมายของตัวเองไปสิ้น “บุญ”ถูกผู้อวิชชาท�าลายเสียหายฉะนี้ “บุญ”เลยกลายเป็น“กุศล”ไปอย่างสนิทสนม “บุญ”เป็นเครื่องท�าลาย เกิด“วิบัติ” บุญไม่ใช่เครื่องอาศัย “กุศล”เป็น“สมบัติ”เป็นเครื่องอาศัย แม้แต่พระพุทธเจ้าหรือพระอรหันต์ทุกพระองค์ก็ต้องอาศัย“กุศล”ในขณะยังมีชีพชนม์ “สังขารขันธ์” ยังไม่ปรินิพพานเป็นปริโยสาน และพระพุทธเจ้าตรัสด้วยซ�้าว่า ท่าน“ไม่สันโดษในกุศล” “ไม่สันโดษในกุศล