บรรลุธรรมแล้วบอกใครไม่ได้คือคติของผู้เป็นนรกกับเดรัจฉาน.docx

บรรลุธรรมแล้วบอกใครไม่ได้คือคติของผู้เป็นนรกกับเดรัจฉาน _อ.แปลง สุวรรณกาญจน์ : นิสัยวาสนาแห่งการบรรลุธรรมที่สะสมมาต่างกัน อุคฆติตัญญ เพียงฟังธรรมสั้นไปก็บรรลุได้ กรุณาอย่าเอาความรู้ ของตนเองไปตัดสินผู้อื่นเลย บาปกรรมเปล่าๆครับ อริยสาวก ไม่มี อินทริยะปโรปริยญาณเหมือนพระพุทธเจ้า หรอกครับ มันน่ากลัวมาก ผมพูดเพราะสงสาร นะครับ พ่อครูว่า...ก็ขอบคุณ อาตมาก็สงสารนี่แหละถึงได้พูด คุณก็สงสารอาตมาซ้อนอีก ก็ขอบคุณ แต่มันก็พ้นสงสารไปไม่ได้ คุณก็สงสารอาตมา อาตมาก็สงสารคนอื่นต่อไปอีกเพราะอาตมาต้องปลดเขาออกจากสงสาร ก็เลยต้องจบอยู่ที่สงสาร ต่างคนต่างก็สงสาร คุณสงสารอาตมา อาตมาสงสารผู้อื่นไปอีก แล้วอาตมาก็ย้อนไปสงสารคุณเหมือนกัน ว่าคุณไม่ต้องสงสารอาตมา คุณเอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ ถ้าคุณเอาตัวเองรอดแล้ว คุณเข้าใจจิตโพธิสัตว์ได้ คุณจะไม่ว่าอาตมาเลย คุณจะเห็นอนุโมทนาสาธุกับอาตมา แต่ถ้าคุณยังไม่ได้เป็นพระโพธิสัตว์ คุณยังไม่รู้จักสงสารตัวนี้ ชัดเจนขึ้นไหม เพราะฉะนั้นคุณก็เลยบอกว่าสงสารจังเลยไปช่วยเขาทำไม ก็คุณนั่นแหละใจดำ ผู้รู้เห็นคนดิ้นรนอยู่ในนรกและไปช่วยเขา แต่คุณไม่ คุณเอาตัวคุณคนเดียว คุณจะเข้าหลักโลหิจสูตร ผู้รู้แล้วไม่ต้องไปบอกใคร บอกใครแล้วจะไม่จบ แสดงความถึงอยากบอกอยู่ พระพุทธเจ้าก็เลยพยากรณ์ คนที่มีความคิดอย่างนี้มีคติเป็น 2 เท่านั้นเองคือ นรกกับเดรัจฉาน คนที่มีความคิดว่า บรรลุรู้แล้วอย่าพูด อย่าบอกใคร การรู้แล้วไม่บอกผู้อื่น เป็นคนใจดำ เพราะสิ่งที่รู้นี้มันสุดยอดดีเลย แล้วไม่บอกเขาจะไปเก็บงำทำไม คุณเป็นมนุษย์ที่ได้แล้วคนหนึ่งจะไปใจดำทำไม ถ้ามีความคิดอย่างคุณนี้ศาสนาสั้นกุดหมดเลย เป็นพวกอุจเฉททิฏฐิ อย่างเถรวาทเข้าใจอย่างนี้ ก็รู้แล้วไม่ต้องบอกใคร บอกใครทำไม มันก็เลยกลายเป็นสุดโต่ง