สื่อธรรมะพ่อครู(สมาธิพุทธ) ตอน เต็มบุญคือจิตสูญว่างเปล่า.docx

สื่อธรรมะพ่อครู(สมาธิพุทธ) ตอน เต็มบุญคือจิตสูญว่างเปล่า ทีนี้มาคำว่าบุญ อาตมาได้นิยาม define เหมือนกับคำว่า solve กับ solvent ถ้าเป็นคำนาม เรียกว่า solution ภาษาสื่อสภาวะเช่นนี้ นิยาม(define) ความหมายคำว่า“บุญ”ที่เสร็จสัมบูรณ์สุดจริง จะไม่เหลือแม้แต่“ชรตา-อนิจจตา” เพราะไม่มี“อุปจยะ”ใดอีกแล้ว จะยุติเด็ดขาด จบที่“สันตติ” ถ้าแม้นผู้ใด เข้าใจไม่ครบอย่างนี้ ผู้นั้นชื่อว่า ยังมีส่วน“มิจฉาทิฏฐิ”อยู่ คือยังเหลือ ส่วนที่ยังเข้าใจผิด เชื่อผิด จากความหมายของคำว่า“บุญ” ที่สัมบูรณ์สุด จึงไม่ชัดเจนครบ ใน“ทิฏฐิ”ว่า “บุญ”คือ ต้องเป็น“การชำระกิเลส” ออกไปจากจิตใจ เมื่อทำบุญแล้วเสร็จ ก็ไม่มีอะไร“เกิดต่อ”เลย เป็นอันขาด “บุญ”จะหายไป สิ้นไปทันที ไม่มีอะไร“ก่อการเกิด”(อุปจยะ)ต่อเลย

กล่าวคือ ผู้ใดทำ“กรรม”ใด “กรรม”นั้นทำให้จิตเกิด“บุญ” ผู้นั้น“มีผลบุญ” “ผลบุญ”คือ กิเลส“ถูกชำระ” จะเรียกว่า “เกิดผลบุญหรือมีผลบุญ” ก็ได้ แต่ไม่ใช่“ได้”อะไรที่เป็น“ลาภ,ยศ, สรรเสริญ, โลกียสุข” ไม่มีทั้ง “รูป” ทั้ง“นาม”ใดๆ เกิดต่อเลย จิตว่างเปล่า “ผลบุญ”นั้นคือ กิเลส“เสื่อม” ถึงที่สุดก็..“กิเลสสิ้นสูญ”ไปจากจิต เท่านี้เท่านั้นคือ“บุญ” แล้วก็“จบกิจ-จบเรื่อง”ของ“บุญ” หากปฏิบัติมี“ผลบุญ” สำเร็จเสร็จลงแล้ว จากนั้นไม่มีอะไรเกิดต่อ ไม่มี“ภาวะ” ใดเหลือต่อ จากการปฏิบัติที่สำเร็จ “การทำบุญ”มีผล ไม่ว่า“วัตถุธรรม” หรือ “นามธรรม”ใดๆจะ“อุปจยะ” (เริ่มมีความเกิด) ต่อจากเมื่อทำ“บุญ”เสร็จสิ้นหน้าที่บริบูรณ์แล้ว..ไม่มี โดยเฉพาะ ไม่มี“ภพ-ชาติ”ใดๆในจิต นั่นคือ ไม่มี“การได้อะไร” จาก“การทำบุญ” หากสัมมาทิฏฐิ ที่มีผลสำเร็จเต็มบุญ แต่จะ“เสียกิเลสไปจากจิตตน”เท่านั้นถ่ายเดียว ในจิตจะเป็น“สูญ” คือ ว่างเปล่า ดังนั้น ผู้ยังเข้