เศรษฐศาสตร์เป็นเรื่องใหญ่ไม่ว่าจะในยุคไหน.docx
เนื้อหาในไฟล์
เศรษฐศาสตร์เป็นเรื่องใหญ่ไม่ว่าจะในยุคไหน สรุปแล้วเรื่องเศรษฐศาสตร์เศรษฐกิจจึงเป็นเรื่องยิ่งใหญ่ที่สุดไม่ว่าจะเป็นในยุคไหน ในยุคของพระพุทธเจ้าเป็นสมบูรณาญาสิทธิราชย์หรือในยุคของทาส ในยุคที่คนไม่รู้จักสิทธิมนุษยชน สิทธิในข้าวของ สิทธิในการแสดงออก สิทธิในการพูด ไม่รู้เรื่อง เหมือนกับสัตว์ตัวหนึ่งจะฆ่าจะแกงจะใช้ทำอะไรก็ได้หมด เขาก็ฆ่าได้โดยไม่ผิดกฎหมายด้วยเพราะเป็นทาสของเขา ซึ่งในยุคนี้มันไม่มีแล้ว ไม่ใช่ยุคสมบูรณาญาสิทธิราชย์แล้ว เป็นยุคที่คนรู้จักสิทธิมนุษยชนแล้ว ทำยังงั้นก็ไม่ถูกต้องตามกาละ เทศะ ฐานะ แล้ว เขาก็เลิกแล้ว เศรษฐกิจทุกวันนี้จึงเป็นเศรษฐกิจที่สุดยอด ชาวอโศกเราเป็นตัวอย่างที่สุดยอด แล้วเราก็ต้องทำให้ยิ่งขึ้น เราทำนี้ ถ้าเราจะเป็นคนขยันสร้างสรรค์สิ่งนี้แล้วก็สะพัดเกื้อกูลแก่ผู้อื่น เราขาดทุนไหม ?....ขาดทุน แต่เรากำไร สับสนไหมที่พูดนี้ ไม่สับสน ถ้าบอกว่าไม่ขาดทุนได้แต่กำไรมันก็ใช่ แต่ที่จริงคุณเสีย คุณได้เสียสละ ก็คือการขาดทุนแต่นั่นแหละคือการที่คุณได้ เหมือนที่ในหลวงท่านตรัสตอนท้ายว่า ที่เราเสียนั่นแหละคือเราได้ นักเศรษฐศาสตร์ที่ยังไม่มี อัญญธาตุ ไม่มีโลกุตรธรรม ก็นั่งบื้อ ไม่รู้เรื่องหรอก เขาไม่ใช่แกล้งไม่รู้ แต่เขาไม่รู้จริงๆคิดไม่ออก มันมีด้วยเหรอคนแบบนั้น คนเข้าใจอย่างนั้น คนที่เสียให้คนอื่นแต่ว่าตัวเองได้มันมีด้วยหรือ ก็เสีย ภาษาก็ใช้ว่าเสีย แต่คุณว่าคุณได้ คุณได้อย่างไรลมๆแล้งๆ และสิ่งที่เสียไปล่ะเอาของชิ้นใหญ่ที่ให้ไปเลยเขาก็ได้ไป แล้วคุณก็บอกว่าคุณได้ เฮ้ย? มันได้อย่างไร ก็ได้เป็นผู้ที่ได้ให้มีประโยชน์ต่อเขา นี่มันของของเราแต่เราให้คุณ คุณก็ได้ประโยชน์จากที่เราสละให้คุณ นี่คือภาษาหมดแล้ว จบนะตรงนี้ เศรษฐศาสตร์พิสูจน์ได้ในผู้ที่มีภูมิปัญญาปฏิภาณฉลาด พูดก
อ่านต่อ
ันรู้เรื่องเป็นคนที่มีคุณสมบัติวรรณะ 9 แล้วคนในสังคมมีสาราณียธรรม 6 มีสาธารณโภคีอยู่ในข้อที่ 4 ของสาราณียธรรม 6 พิสูจน์ได้นี่แหละคือเศรษฐศาสตร์ที่สูงสุดในโลก ขั้นยิ่งกว่าคิปบุช ยิ่งกว่าสะมะเอินอุนดง อิโตเอ็น สุดยอดแล้ว พิสูจน์มาตั้งแต่ยุคของพระพุทธเจ้า 2,500 กว่าปีแล้ว เอามาพูดตอนนี้ก็ยิ่งใหม่ ทันสมัยใหม่เสมอไม่มีเก่า เก่าก็เอี่ยม ทันสมัยใหม่เสมอ เก่าเอี่ยม อยู่ตลอดกาลนาน ของพระพุทธเจ้าสุดยอดใช้ได้ในทุกเวลาทุกโอกาส เจริญในทุกยุคไม่ตกยุค เพราะฉะนั้นผู้ที่ศึกษาเศรษฐศาสตร์ถ้าไม่มาศึกษาเศรษฐศาสตร์ของพระพุทธเจ้าจนกระทั่งเข้าใจ ทฤษฎี 2 สูตร ทฤษฎี 2 ทฤษฎี ทฤษฎีวรรณะ 9 กับสาราณียธรรม 6 คุณก็ไม่สามารถพิสูจน์เศรษฐกิจเศรษฐศาสตร์แบบนี้ได้ คุณจะต้องมาศึกษาจรณะ 15 วิชชา 8 ในจรณะ 15 วิชชา 8 มันก็จะเกิดสั่งสมรากฐาน รากเหง้าตกผลึกเป็นรากเหง้า แล้วเจริญขึ้นไปตกผลึกเป็นรากเหง้าอีก 10 คือ มีฉันทะเป็นมูล มูลสูตร 10 1. มีฉันทะ เป็นมูล-รากเหง้า (มูลกา) คือความยินดีความต้องการ. ความประสงค์ความปรารถนาว่าอันนี้ดีนะ นำจิตใจเรา ไม่มีใครบังคับคุณหรอ 2.มีมนสิการ เป็นแดนเกิด (สัมภวะ) 3.มีผัสสะ เป็นเหตุเกิด (สมุทัย) 4.มีเวทนา เป็นที่ประชุมลง (สโมสรณา) 5. มีสมาธิ เป็นประมุข (ปมุขะ) สุ 6. มีสติ เป็นใหญ่ (อธิปไตย = พลังอำนาจ) . . . . 7. มีปัญญา เป็นยิ่ง (อุตระ = เหนือ) . กัปตันรู้ยิ่งยอด 8. มีวิมุติ เป็นแก่น (สาระ) . หลุดพ้นสุดยอดที่จะรู้ยิ่ง 9. มีอมตะ เป็นที่หยั่งลง (โอคธา). = สอุปาทิเสสนิพพาน. 10. มีนิพพาน เป็นที่สุด (ปริโยสาน) = อนุปาทิเสสนิพพาน (พตปฎ. เล่ม ๒๔ ข้อ ๕๘) ผู้ใดเข้าใจไปถึงขั้นมูลสูตร 10 ก็ครบแล้วในตัวสรุปแม่บทต่างๆ ตั้งแต่คุณมีฉันทะเป็นมูลกา คุณก็มีใจยินดี คุณจะมาปฏิบัติแบบพลเมืองของพระพุทธเจ้าแบบอโศกเป็นโลกุตระ ถ้าคุณไม่มีความยินดี อย่ามาเลย มาเล่นๆหัวๆเหลาะเหละๆ คุณไม่ได้จริงหรอก คุณต้องมีความยินดีและเต็มใจ เป็นต้นเค้าเลย เป็นมูลกา แล้วต้องมาทำมนสิการ การทำใจในใจของคุณให้เป็น การทำใจในใจของพวกฤาษีเดียรถีย์เทวนิยม พวกนั่งหลับตาทำสมาธิก็ทำใจในใจ แต่มันเป็นแบบเดียว มันเป็นอย่างอื่นไม่ใช่ของพระพุทธเจ้า เดียรถีย์คืออย่างอื่น ไม่ใช่อะไรมากมายหรอก ไม่ใช่ของพระพุทธเจ้า ไม่ใช่โลกุตระ เมื่อยิ่งไม่เข้าใจใหญ่ไม่มีมนสิการโดยไม่มีผัสสะเป็นเหตุให้เกิดการปฏิบัติ คุณไม่มีผัสสะก็ไม่มีทางให้ปฏิบัติ ผัสสะ แล้วจึงจะมีเวทนาให้ปฏิบัติ คุณก็ได้แต่คิดเอาเป็นสัญญา นั่งหลับตามีแต่สัญญาไม่มีเวทนา เวทนาต้องมีตาหูจมูกลิ้นกายครบ 6 คือข้างในด้วย พร้อมกันกับข้างนอก ตั้งแต่กามคุณ 5 ร่วมกันเป็นสังขารธรรม สังขารธรรมคุณไม่รู้ ก็อวิชชาอยู่ตลอดกาล เพราะอวิชชาจึงมีสังขาร สังขารคุณก็ไม่รู้จักกายสังขาร วจีสังขาร จิตสังขาร หรือเป็นสังขารธรรมอีกเยอะแยะคุณก็ไม่รู้
630925_พุทธศาสนาตามภูมิ บ้านราชฯ เศรษฐกิจจะดีต้องมีวรรณะ 9