สื่อธรรมะพ่อครู(ความเสื่อมชาวพุทธ) ตอน ทางเสื่อมวิชชาและจรณะ 4.docx
เนื้อหาในไฟล์
สื่อธรรมะพ่อครู ตอน ทางเสื่อมวิชชาและจรณะ 4 ต่อมา พระสูตรที่ 3 อัมพัฏฐสูตร เล่ม 9 ข้อ 163 ทางเสื่อมวิชชาและจรณะ 4 ดูกรอัมพัฏฐะ วิชชาสมบัติและจรณสมบัติ อันเป็นคุณยอดเยี่ยมนี้แล มีทางเสื่อมอยู่4 ประการ 4 ประการเป็นไฉน? 1. ดูกรอัมพัฏฐะ สมณพราหมณ์บางคนในโลกนี้ เมื่อไม่บรรลุวิชชาสมบัติ และจรณสมบัติอันเป็นคุณยอดเยี่ยมนี้ หาบบริขารดาบสเข้าไปสู่ราวป่าด้วยตั้งใจว่า จักบริโภคผลไม้ที่หล่น สมณพราหมณ์นั้นต้องเป็นคนบำเรอท่านที่ถึงพร้อมด้วยวิชชาและจรณะโดยแท้ นี้เป็นทางเสื่อมข้อที่หนึ่ง. พ่อครูว่า...อาตมาว่า นี่คือความเสื่อม ถ้าไปบำเรออาจารย์ที่สัมมาทิฏฐิในป่าก็จะไม่เสื่อม แต่นี่ไปหลงในป่า ไปบำเรออาจารย์ในป่า ประเด็นคือ ผู้นี้สู่ราวป่า หาบบริขารสู่ในป่า จะมีวินัยด้วย ไม่พรากพืช ไม่ได้เอาจอบเสียมตะกร้า สมมุติว่า อาจารย์ในป่าเป็นผู้สัมมาทิฏฐิก็จะไม่เสีย แต่ถ้าไปเจอใครในป่าก็เสื่อมทั้งนั้น คือเจอผู้ไม่สัมมาทิฏฐิ [164] 2. ดูกรอัมพัฏฐะ อีกข้อหนึ่ง สมณพราหมณ์บางคนในโลกนี้ เมื่อไม่บรรลุวิชชาสมบัติ และจรณสมบัติอันเป็นคุณยอดเยี่ยมนี้ ไม่สามารถจะหาผลไม้ที่หล่นบริโภคได้ถือเสียมและตะกร้า เข้าไปสู่ราวป่าด้วยตั้งใจว่า จักบริโภคเหง้าไม้รากไม้และผลไม้ สมณพราหมณ์นั้นต้องเป็นคนบำเรอท่านที่ถึงพร้อมด้วยวิชชาและจรณะโดยแท้ นี้เป็นทางเสื่อมข้อที่สอง. พ่อครูว่า...จริงๆแล้วมันมีผลไม้ที่สัตว์กินเหลือหล่นไว้ ก็มี แต่ท่านไปแล้วเหมือนจะมีอาจารย์ดีในป่าผู้สัมมาทิฏฐิ พระผู้แปลมีอคติ ว่าไปป่ายังถูกต้อง ถ้าไม่มีอคติจะไม่แปลความเช่นนี้ จะแปลชัดกว่านี้ ศาสนาพุทธไม่ได้ไปปฏิบัติในป่า ได้อยู่กับโลกอย่างเหนือโลก รู้จักโลกช่วยโลก [165] 3. ดูกรอัมพัฏฐะ อีกข้อหนึ่ง สมณพราหมณ์บางคนในโลกนี้ เมื่อไม่บรรลุวิชชาสมบัติและจ
อ่านต่อ
รณสมบัติอันเป็นคุณยอดเยี่ยม ไม่สามารถที่จะหาผลไม้ที่หล่นบริโภคได้ และไม่สามารถจะหาเหง้าไม้รากไม้และผลไม้บริโภคได้ จึงสร้างเรือนไฟไว้ใกล้บ้าน หรือนิคมแล้วบำเรอไฟอยู่ สมณพราหมณ์นั้น ต้องเป็นคนบำเรอท่านที่ถึงพร้อมด้วยวิชชาและจรณะโดยแท้นี้เป็นทางเสื่อมข้อที่สาม. พ่อครูว่า...พวกนี้ออกป่าไม่เป็นก็เลยไม่ไปป่า จึงสร้างเรือนไฟ คำว่าเรือนไฟนี้แสบมากเจ็บมาก เป็นเดรัจฉานวิชา คือมีธูปเทียนนี่แหละภาษาสมัยนี้ สมัยพระพุทธเจ้าไม่ได้ปั้นเป็นเทียน แต่ใช้กำยาน ขี้เลื่อยข้าวสารเป็นควัน แล้วมีน้ำมันเปรียง น้ำมันเนยเป็นเปลวไฟ ทุกวันนี้จุดธูปเทียน ก็คืออันเดียวกับสมัยพระพุทธเจ้า คือ กำยาน ขี้เลื่อย ข้าวสาร หรือใช้น้ำมันเนยน้ำมันเปรียง เป็นต้น ที่จริงเขาอยากออกป่าแต่ไปไม่ไหวจึงทำใกล้บ้านแต่เป็นเรือนไฟ นี่คือความเสื่อม พระพุทธเจ้าพยากรณ์ไว้ตั้งแต่ศาสนาพุทธยังไม่เจริญเท่าไหร่ ศาสนาพุทธแต่ก่อนพระพุทธเจ้ายังไม่เกิดไม่รู้วิธีการของศาสนาพุทธ แต่ศาสนาอื่นอาจารย์ยุคนั้นออกป่า พระพุทธเจ้ามาตรัสว่าพุทธไม่ใช่ ถ้าไปเข้าใจว่าพุทธต้องออกป่าเป็นความเสื่อม ศาสนาพุทธบูชาไฟ ก็เสื่อม แล้ว ศาสนาพุทธในสมัยพระพุทธเจ้าก็ไม่ได้ออกป่าแต่ตอนนั้นเขาหลงป่ากันเยอะ เช่น พระเจ้าอชาตศัตรู รุ่มร้อนใจอยากไปหาอาจารย์ ชีวกะก็บอกว่า ให้ไปหาพระพุทธเจ้า ตอนกลางคืนมืดแล้วนะ ก็เลยยกทัพไป พาไปหาพระพุทธเจ้าตอนมืดๆนี้ ที่เขาคิชฌกูฏอยู่ไม่ไกล วังกับเขาคิดกูฏก็ไม่ไกลกันเลย เพราะว่าเดินเท้าไปได้ ออกจากวังไปนะ วังกับเขาคิชฌกูฏไม่ได้ไกลกันเลย พูดไปแล้วองค์รวม เมืองแต่ก่อนนี้อยู่ป่าเขาทั้งนั้นไม่ได้ เจริญรุ่งเรือง มีรถยนต์วิ่งอย่างนี้ แต่ก็เต็มไปด้วยป่า ใกล้ป่า แต่คำว่าออกป่าคือหนีไปจากเมืองจากประชาชน แต่ก่อนนี้อาตมาอยู่ที่วารินฯก็เมื่อ 70 ปีก่อนก็เป็นป่าทั้งนั้น ไม่ต้องพูดถึงสองพันปีก่อน สองข้อแรกหลงทิศออกป่า แต่สองข้อหลังคือหลงสร้างเรือนไฟ
[166] 4. ดูกรอัมพัฏฐะ อีกข้อหนึ่ง สมณพราหมณ์บางคนในโลกนี้ เมื่อไม่บรรลุวิชชาสมบัติและจรณสมบัติอันเป็นคุณยอดเยี่ยม ไม่สามารถจะหาผลไม้ที่หล่นบริโภคได้ไม่สามารถจะหาเหง้าไม้รากไม้และผลไม้บริโภคได้ และไม่สามารถจะบำเรอไฟได้ จึงสร้างเรือนมีประตูสี่ด้านไว้ที่หนทางใหญ่สี่แพร่ง แล้วสำนักอยู่ด้วยตั้งใจว่าผู้ใดที่มาจากทิศทั้ง 4 นี้ จะเป็นสมณะหรือพราหมณ์ก็ตาม เราจักบูชาท่านผู้นั้นตามสติกำลัง สมณพราหมณ์นั้นต้องเป็นคนบำเรอท่านที่ถึงพร้อมด้วยวิชชาและจรณะโดยแท้ นี้เป็นทางเสื่อมข้อที่สี่. ดูกรอัมพัฏฐะ ทางเสื่อมแห่งวิชชาสมบัติและจรณสมบัติอันเป็นคุณยอดเยี่ยมนี้มีอยู่4 ประการดังนี้. พ่อครูว่า...ใครอยากเห็นตัวอย่างข้อนี้ก็ไปดูที่ธรรมกาย เขาสร้างได้ใหญ่กว่ามาก ยิ่งกว่าทางสี่แพร่งเลย ทำถนนไว้รับ สร้างสะพานสร้างถนนไว้เยอะเลยทางเข้า
600310_พุทธศาสนาตามภูมิ บ้านราชฯ ทางเสื่อมวิชชาและจรณะ ๔ https://youtu.be/9Xz4cptefGI