โลกุตระสอนให้ละตัวตนเช่นไร.docx
เนื้อหาในไฟล์
โลกุตระสอนให้ละตัวตนเช่นไร พ่อครูว่า... คำว่า ความไม่มีตัวตน ก็ต้องเข้าใจคำว่าตัวตนกันก่อน ตัวตนคืออะไร แล้วเราก็ไม่มีอันนั้น ถ้าเราเข้าใจคำว่า ตัวตนดี ว่าคืออย่างนี้ แล้วอย่างนี้ไม่มีในตัวเรา นี่แหละ เมื่อความเป็นอย่างที่ว่า ถ้ามีอยู่ในตัวเรามันก็เป็นความเป็นตัวตน ถ้าเราทำให้ไม่มีตัวนั้นได้ เราก็ไม่มีตัวตนอันนั้น ไม่มีตัวตนอย่างนั้น เช่น เราเป็นคน โหดร้าย เจอความเป็นสัตว์ เราไม่มีจิตเมตตา ไม่เคยมีจิตเอ็นดูกรุณาอะไรเลย เจอสัตว์ เราอยากฆ่า ฆ่าได้ฆ่าเลย เช่นเจอมด ปลวก เจอสัตว์เล็กสัตว์น้อย มันสู้ไม่ได้เราก็ฆ่ามันไปเรื่อย แม้กระทั่งสัตว์โตถึงขั้นคน คนก็เป็นสัตว์ ถ้าเราฆ่าได้ เราก็ไม่มีใจเอ็นดูกรุณา ไม่เห็นใจอะไรกับสัตว์อะไรเลย... ฆ่า โดยไม่เข้าใจเลยว่า การฆ่านี้เป็นวิบากบาป ซึ่งจะตามติดเล่นงานเราไปอีก ลึกซึ้งเข้าไป ศาสนาพุทธสอนไว้หมด เขาไม่รู้หรอก ศาสนาเทวนิยมเขาไม่ได้สอนเรื่องกรรมวิบาก มีกรรมวิบากที่จะต้องหมุนเวียนชดใช้ เขาเชื่อว่าตายชาติเดียวไปอยู่กับพระเจ้า จบชาติเดียว เทวนิยมเขามีแค่นั้น เขาก็เลยไม่ค่อยรู้เรื่องอะไร ทีนี้ คนเทวนิยมในโลกมีเยอะแยะมากมายกว่าคนโลกุตระ ที่เป็นอเทวนิยม คือชาวพุทธ มันน้อย น้อยกว่าเยอะนะ โดยเฉพาะพุทธที่เป็นโลกุตรธรรม เป็นสมาชิกเฉยๆ เป็นมวลที่ชื่อว่าฉันเป็นพุทธนับถือพุทธเฉยๆ ไม่มีความรู้ของพุทธหรอก ไม่มีความรู้ที่เป็นโลกุตระธรรม ความรู้ก็เหมือนชาวเทวนิยม เหมือนชาวโลกีย์นั่นแหละ ละชั่วประพฤติดีอย่างนั้นพยายามเหมือนกัน สอนเหมือนกัน เรียนเหมือนกัน ปฏิบัติฝึกฝนเหมือนกัน ยังไม่เข้าขั้นโลกุตระ เพราะฉะนั้นเหลือคั้นเอาที่โลกุตระจริงๆนั้น ยิ่งยุคนี้ยุคกึ่งพุทธกาล “พระพุทธเจ้าตรัสไว้ใน อาณิสูตร ล.16 [672] พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารา
อ่านต่อ
มของท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตพระนครสาวัตถี ... พระผู้มีพระภาคได้ตรัสว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย เรื่องเคยมีมาแล้ว ตะโพนชื่ออานกะของพวกกษัตริย์ผู้มีพระนามว่าทสารหะได้มีแล้ว เมื่อตะโพนแตก พวกทสารหะได้ตอกลิ่มอื่นลงไป สมัยต่อมาโครงเก่าของตะโพนชื่ออานกะก็หายไป ยังเหลือแต่โครงลิ่ม แม้ฉันใด ดูกรภิกษุทั้งหลาย พวกภิกษุในอนาคตกาล เมื่อเขากล่าวพระสูตรที่ตถาคตกล่าวแล้ว อันลึกมีอรรถอันลึก เป็นโลกุตตระ ประกอบด้วยสุญญตธรรม อยู่ จักไม่ปรารถนาฟังจักไม่เข้าไปตั้งจิตเพื่อรู้ และจักไม่สำคัญธรรมเหล่านั้น ว่าควรเล่าเรียน ควรศึกษาแต่ว่าเมื่อเขากล่าวพระสูตรอันนักปราชญ์รจนาไว้ อันนักปราชญ์ร้อยกรองไว้ มีอักษรอันวิจิตร มีพยัญชนะอันวิจิตร เป็นของภายนอก เป็นสาวกภาษิต อยู่ จักปรารถนาฟังด้วยดี จักเงี่ยโสตลงสดับ จักเข้าไปตั้งไว้ซึ่งจิตเพื่อรู้ และจักสำคัญธรรมเหล่านั้น ว่าควรเรียน ควรศึกษา ฯ [673] ดูกรภิกษุทั้งหลาย พระสูตรเหล่านั้น ที่ตถาคตกล่าวแล้วอันลึก มีอรรถอันลึก เป็นโลกุตตระ ประกอบด้วยสุญญตธรรม จักอันตรธานฉันนั้นเหมือนกัน เพราะเหตุดังนี้นั้น เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้ว่า เมื่อเขากล่าวพระสูตรที่ตถาคตกล่าวแล้ว อันลึก มีอรรถอันลึก เป็นโลกุตตระ ประกอบด้วยสุญญตธรรม อยู่ พวกเราจักฟังด้วยดี จักเงี่ยโสตลงสดับ จักเข้าไปตั้งไว้ซึ่งจิตเพื่อรู้ และจักสำคัญธรรมเหล่านั้นว่า ควรเรียน ควรศึกษา ดังนี้ ดูกรภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้แหละ ฯ” พ่อครูว่า... แม้จะมีชื่อคำว่าโลกุตระอยู่ แต่สาระแท้เนื้อหาเนื้อแท้หัวใจโลกุตรธรรมนั้นได้สูญหายไปแล้ว ขออภัยที่อาตมาจะต้องพูดตรงๆ มันหายไปหมดจริงๆ มันไม่มีใครรู้จัก พอมีภาษาโลกุตระอยู่บ้างก็เอามาพูด อย่างท่านพุทธทาสก็หยิบเอามาพูด นอกนั้นไม่เห็นมีใครกล่าวถึงนอกจากท่านพุทธทาส เหมือนโครงกลองหนังยังอยู่ นอกนั้น ส่วนประกอบเป็นของปลอมของใหม่อันอื่นมาทดแทนหมด อาตมาเกิดมายุคกึ่งพุทธกาล อย่างไรก็ต้องขอโทษขออภัยจริงๆ ไม่ได้อยากเด่นอยากดังอยากยกตัวยกตนอะไรหรอก แต่มันเป็นเรื่องจริงต้องพูดความจริงสู่กันฟัง ว่าอาตมาก็นำเรื่องนี้ขึ้นมาขยาย ขยายจนทุกวันนี้ ขยายไปมาก หนังสือก็เขียนเอาไว้ ไม่ใช่พูดแล้วไม่มีหลักฐานยืนยัน อธิบายความเป็นโลกุตรธรรม จนมีคนเข้าใจแล้วนำมาปฏิบัติบรรลุโลกุตรธรรม จนมาเป็นหมู่กลุ่มชุมชนชาวอโศก ถึงขั้นสาธารณโภคี มี สาราณียธรรม 6 อยู่กันอย่างสบาย อันนี้เป็นหลักฐานยืนยันความจริงที่เป็นจริง เกิดอยู่เป็นอยู่ที่แท้จริง เป็นปรากฏการณ์แท้ ไม่ได้พูดพล่อยๆ เพ้อเจ้อไป หาความเป็นจริงอย่างที่ว่าไม่ได้ แต่มีอย่างแท้จริง แม้จะเป็นจำนวนน้อยก็เป็นความจริง มันมีได้น้อย มันมีไม่ได้มากหรอกเพราะว่าคนเข้าไม่ถึง พูดชัดๆคือ บารมีเขายังไม่ถึง เขาเข้าถึงไม่ได้ มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ มันใกล้กลียุค เป็นภาวะที่เป็นเป็นไปตามสัจธรรม องค์ประกอบต่างๆนานาตรงกันหมด ก็พูดไว้ประมาณนี้ก่อนเรื่องนี้ จะต้องพูดไปจนกระทั่งอาตมาตาย 641206 รายการ ตุ้ม ตะลุ่ม ตุ้ม ม้ง ครั้งที่ 19