สื่อธรรมะพ่อครู(สมาธิพุทธ) ตอน สัมมาอาชีวะของพระอริยะที่เป็นอนาสวะ.docx
เนื้อหาในไฟล์
สัมมาอาชีวะของพระอริยะที่เป็นอนาสวะ [278] ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็สัมมาอาชีวะของพระอริยะที่เป็นอนาสวะ เป็นโลกุตระเป็นองค์มรรค เป็นไฉน ดูกรภิกษุทั้งหลาย ความงด ความเว้นเจตนางดเว้น จากมิจฉาอาชีวะ ของภิกษุผู้มีจิตไกลข้าศึก มีจิตหาอาสวะมิได้ พรั่งพร้อมด้วยอริยมรรค เจริญอริยมรรคอยู่ นี้แลสัมมาอาชีวะของพระอริยะ ที่เป็นอนาสวะ เป็นโลกุตระ เป็นองค์มรรค ฯ พ่อครูว่า...งด คืออยากได้มากก็ไม่ทำ เว้น คือเจตนาตั้งใจไม่เอาเลย การเลี้ยงชีพใด ที่เป็นการเพิ่มกิเลส เราก็ไม่ควรจะทำ ควรให้ลดกิเลส ควรต้องหยุดอาชีพนั้นเลย หากเพิ่มกิเลส งานไหนที่มันยังเสี่ยง ว่าจะบาปหรือไม่ ก็หยุดก่อน ถ้าเสี่ยงไม่ต้องทำ เอาที่แน่ใจว่า ไม่มีส่วนบาป ส่วนผิด ทำได้แล้วก็อย่าไปมีส่วนเกี่ยวข้อง กับคนที่เป็นมิจฉาชีพ ส่วนการทำอย่างไม่เอาสิ่งที่แลกเปลี่ยน เป็นเรื่องลึกซึ้ง เมื่อทำได้ ก็หมดก็เป็นอนาสวะ หาอาสวะมิได้ ข้อ 278 นี้ เขาก็ตีความว่า ถ้าอนาสวะถึงเป็นโลกุตระ แต่ข้อ 277 เขาก็ว่า เริ่มต้นเสขบุคคล ไม่เป็นโลกุตระ ซึ่งเป็นความเข้าใจที่ผิด เพราะว่า เมื่อเริ่มต้นลดกิเลส ก็เป็นโลกุตระ
โพธิปักขิยธรรม 37 คือโลกุตระ 37 เมื่อเป็นโลกุตระแล้ว แม้จะเป็นสาสวะคือส่วนแห่งบุญ คือรู้จักจิต เมื่อเราจะทำอาชีพอะไรก็แล้วแต่ เราอ่านจิตเรา จิตเรามีกิเลส ก็จัดการให้กิเลสลด แม้จะดับไม่สนิท ดับได้ชั่วคราว วิกขัมภนปหาน ฝึกไปเป็นครั้งคราว ละเว้นไปตามลำดับ การจะรู้กาย เวททนา จิต ธรรม กาย เวทนา จิต ธรรมไม่ได้แยกกัน กายคือองค์ประกอบของ ภายนอกและข้างใน ของมหาภูตรูป 4 และอุปาทายรูป 24 อ่านรู้รูป 28 ให้ได้เรียกว่า กาย กายมีรูป 28 ซึ่งมีนามเป็นประธาน สัญญากำหนดรู้ว่า เรากำลังเกี่ยวข้องสัมผัสกับอะไร ภายนอกอยู่ เมื่อสัมผัสแล้ว แม้เราทำอาชีพ อ
อ่านต่อ
าตมาทำอาชีพปลูกผักนี้ หรืออาชีพพวกเรา ปลูกพืชผัก จิตเมื่อทำอาชีพนี้แล้ว เกิดความใคร่อยาก กาม พยาบาท จะมีอะไรมาผสมกับอาชีพเรามากมาย มันได้ดีแล้วจะต้องขึ้นราคา เราทำอันนี้ได้สวยงามเหลือเกิน เอาไปขายแล้วขึ้นราคาก็จะดี นี่คือกาม ใคร่อยากมากมาย ตะกละตะกราม กามขึ้นถึงกรามเลย จะขบกัดเคี้ยวกิน ตะกละตะกรามใหญ่เลย ต้องรู้ว่าจิตของเรา มีความคิดโลภ ก็อย่าทำเลย ของดีของชาวอโศก ก็พยายามผลิตของดี ยิ่งเป็นของดี แต่ยิ่งราคาถูก ปริมาณและคุณภาพก็ดี สมบูรณ์ด้วย quality quantity ของดี ราคาถูกซื่อสัตย์ มีน้ำใจ ขายสด งดเชื่อ เบื่อทวงปวดท้อง เรื่องเงินเชื่อ เป็นเรื่องเลวร้ายที่สุด ในสังคมมนุษยชาติ ใครที่คิดเรื่องนี้ขึ้นมา เป็นเรื่องที่เลวร้าย คนนั้นตกนรกหมกไหม้ ชาวอโศกนี่อาตมาพาทำ ไม่ให้มีเงินเชื่อ ไม่ตกนรกเดือดร้อนวุ่นวาย เงินเชื่อเผลอไม่ได้ มีดอก เรียกว่ากู้ แต่ของเรามีแต่เงินเกื้อ ไม่มีดอก หรือว่าเงินยืม เงินหนุนกัน ไม่ใช่เงินหนี้ ถ้าเงินกู้มีดอก ดอกอะไรก็ไม่เป็นพิษภัย เท่ากับดอกเบี้ย ดอกที่ทำให้สังคมบรรลัยจักร คือดอกเบี้ย ดอกเบี้ย คือดอกเงิน ชีวิตก็มีการงาน กัมมันตะ แล้วให้รู้ว่า มันมีกิเลส กาม พยาบาท มาผสมหรือไม่ อย่างทำงานอาชีพ ที่อาตมาพาทำ สัมมาอาชีวะ สัมมากัมมันตะ สัมมาวาจาก็สบาย สัมมาวาจา ถ้าจะค้าขายอยู่ภายนอก ก็ต้องพูดอะไรบ้าง จะอยู่ข้างในนี้ เราผลิตอะไรขึ้นมา คิดดูสิ อย่างมาปลุกเสกฯ กินท้องแตกเลย ไม่เห็นต้องค้าขาย อย่างแตงไทย แตงกวา แตงโม แตงร้าน มันออกมามากจะเน่า ต้องช่วยกันกิน กินไม่ทัน มันก็เลยเน่า แตงมันไม่อยากเน่านะ ช่วยกินๆให้มันหน่อย เยอะเลย อะไรก็แล้วแต่ ถ้าเราทำ ก็ทำในฤดูกาล อย่างพริกนี่ เราทำอะไรก็ดูสมบูรณ์ดี จริงๆแล้ว เป็นเรื่องเกี่ยวข้องกับจิตวิญญาณด้วย พืชผักที่ดูสมบูรณ์งดงาม ดูว่าเกี่ยวกับจิตวิญญาณที่ดีด้วย ของทางโลกต้องร้องเพลงให้ฟัง เอาใจพืชพันธุ์ธัญญาหาร มันก็เจริญ แต่นี่เราไม่ทำ เราให้อาหารสิ่งที่ถูกต้อง มันก็เจริญ เป็นธรรมดา
600407_ทำวัตรเช้าปลุกเสก #41 บ้านราช ศีล สมาธิ ปัญญา (แบบพุทธ)ตอน2