การพัฒนาสัญชาตญาณของชีวิตจนกว่าจะหมดชีวิต.docx

การพัฒนาสัญชาตญาณของชีวิตจนกว่าจะหมดชีวิต _เดชา อำพร : ถ้าเราไม่เคยเกิดเป็นนกกระจาบ แต่เผอิญจับพลัดจับผลูได้ไปเกิดเป็นนกกระจาบ ถามว่าเราไม่มีสัญญาในอดีตชาติเป็นนกกระจาบมาก่อนเลย แล้วเราจะถักรังนกกระจาบอันสลับซับซ้อนเป็นหรือไม่? พ่อครูว่า…มันไม่เคยรู้มาก่อนจะได้อย่างไร คนจะมาเกิดเป็นนกกระจาบ จนกระทั่งค่อยๆมีสัญชาติของนกกระจาบ ก็เป็นอะไรมาก่อนจนมาสัมพันธ์ อาจจะชอบใจว่านกกระจาบสร้างรังสวยมาเป็นนกกระจาบเถิด แต่ก่อนอาจจะเป็นนกกระจุก ต่อมาก็ศรัทธาในการสร้างรังนกกระจาบ เราก็ไม่รู้ได้อาจจะเป็นได้เพราะว่าเซลล์นี้อาจจะใเป็นได้ว่าชอบนกกระจาบ เห็นว่านกกระจาบเก่งสร้างรังดี มันก็ตั้งจิตมา ค่อยๆสั่งสมสัญชาตญาณ จนกระทั่ง ถ้าเป็นสัญชาตญาณที่ดีพอ มันเกิดมามีพร้อมตัวเองมันจะรู้ เหมือนสัญชาตญาณของสัตว์แต่ละอย่างมันก็จะรู้คลอดออกมามันก็จะออกมากินนมออกมาเข้ากระเป๋า มันคลอดที่อื่นแต่ก็เดินหากระเป๋าเจอกระเป๋าจิงโจ้ มันจะมีสัญชาตญาณที่จะเป็นเช่นนั้น เกิดมาก็มีสัญชาตญาณนั้นแล้ว ตั้งแต่แบบสัตว์เดรัจฉาน หรือแม้แต่เซลล์ที่เป็นเซลล์พืช มันก็มีสัญญา สัญชาติของมัน เซลล์ที่เป็นชีวะเกิดมาอย่างนี้ดอกเหลืองไม่หยุดมันก็ออกมาทำงาน มันก็จะสร้างแบบของมัน บักหุ่งมันก็จะเป็นสัญชาติของมัน เพราะว่าพืชมันมีสัญญากับสังขารมันไม่มีเวทนาไม่มีวิญญาณ มันจำได้ แล้วก็ปรุงแต่ง ไม่มีเวทนาไม่มีวิญญาณ อันนี้แหละ การศึกษาธาตุจิตธาตุรู้ ธาตุรู้ในขณะที่พืชมันยังไม่มีเวทนาเรียกว่าเป็นพีชนิยาม เป็นชีวะนะ พระพุทธเจ้าตรัสรู้เรามีหมดจึงอาศัยสภาพอย่างพืชมาใช้ในธาตุจิต สร้างธาตุจิตให้เป็นพืชก็ไม่มีสุขไม่มีทุกข์ไม่มีบาปไม่ทำบาป บาปหมดแล้วไม่ต้องทำบุญไม่มีบุญไม่มีบาป ปุญญปาปปริกขีโณ ไม่มีสุขไม่มีทุกข์ ไม่มีชั่วมีแต่ดี นัยละเอียดเหล่านี้