สื่อธรรมะพ่อครู(สมาธิพุทธ) ตอน มิจฉาวณิชชา 5.docx

มิจฉาวณิชชา 5 ผู้ที่เข้าใจ มหาศีลว่า พระพุทธเจ้าให้เว้นขาดไม่เอา ทั้งฆราวาสและนักบวช ยกตัวอย่างตื้นๆ ศาสนาพุทธไม่มีมิจฉาวณิชชา 1. การค้าขายอาวุธ (สัตถวณิชชา) 2. การค้าขายสัตว์มีชีวิต (สัตตวณิชชา) 3. การค้าขายเนื้อสัตว์ (มังสวณิชชา) 4. การค้าขายสิ่งมอมเมา (มัชชวณิชชา) 5. การค้าขายสิ่งที่เป็นพิษ (วีสวณิชชา) (พตปฎ. เล่ม 22 ข้อ 177) เป็นภิกษุแล้วค้าขายไม่ได้ ศีลข้อมิจฉาวณิชชา ไม่ใช่ศีลของพระ แต่เป็นศีลของฆราวาส พระนั้นไปค้าขายไม่ได้อยู่แล้ว อย่างค้าอาวุธ เราไม่ทำ แม้ใครจะใช้อาวุธมาฆ่าเรา ก็เป็นวิบากของเขา ใช้เขี้ยวงา เราก็ยังไม่ทำเลย ไม่ค้าเนื้อสัตว์ไปซื้อขาย ถ้าเป็นฆราวาสชาวพุทธ จะไม่มีการซื้อและการขาย แล้วจะเอาเนื้อสัตว์ที่ไหนมากิน อย่าว่าแต่การซื้อขายเลย ปวัตตมังสะ หรือเดนสัตว์กิน เรายังไม่กินเลย แต่นี่อุทิสมังสะ คือสัตว์ที่ตาย ด้วยเจตนาของคนฆ่า แล้วเอาไปให้พระกินอีก เป็นบาปมิใช่บุญเป็นอันมาก แม้จะไปถวาย เพื่อให้ตถาคตและสาวกชอบใจ ถูกมอมเมาด้วยเนื้อสัตว์อีก อกุศลเจตนา มิจฉาวณิชชา 5 ถ้าทั้งฆราวาสและนักบวช ไม่ซื้อขาย จะเอาที่ไหนมากิน

สิ่งที่เป็นพิษ สะสมพิษให้แก่ตัวเอง แม้แต่การสะสม สิ่งที่เป็นผลร้ายกับชีวิต มอมเมาชีวิต สุดท้ายเป็นคนติดสิ่งเสพติด นั่นแหละคือ อาการเมาหนัก และสิ่งนั้นเป็นพิษ นี่เป็นมิจฉา เป็นสิ่งที่ชาวพุทธไม่กระทำ นัยยะละเอียดซับซ้อน ให้ตั้งใจฟังให้ดี เป็นสิ่งลึกซึ้ง ไม่ใช่เอามาอวด ว่าฉันรู้ลึกซึ้ง ไม่ใช่ แต่เจตนาอธิบาย ให้คนมีภูมิรับรู้ได้ ไม่ใช่เพ้อเจ้อพูดกับเสา แม้สัจธรรมจะถูกต้อง แต่คนฟังไม่รู้เรื่อง ก็เพ้อเจ้อ แต่อาตมาพูดนี้ คนฟังรู้เรื่องมากด้วย พูดแล้วคุ้มด้วย ให้คนที่นี่ฟังก็รู้เรื่องมากกว่า แต่คนที่ไม่ฟังเลย แน่นอนเขาไม่รู้เรื่อง