สื่อธรรมะพ่อครู(อาริยบุคคล) ตอน สัมภาระวิบากโพธิสัตว์.docx
เนื้อหาในไฟล์
สัมภาระวิบากโพธิสัตว์ _คุณใบฟ้า นาวาบุญนิยม..กราบเสนอประเด็นร่วมรายการ… ประเด็นที่ 1 วันจันทร์ที่ผ่านมา ดิฉันได้ยินถ้อยคำที่ไม่เคยได้ยิน จากพ่อครู นั่นคือ “ตายเสียดีไหม ทำก็ได้แค่นี้” ที่สุด พ่อครู ในฐานะพระโพธิสัตว์ระดับ 7 เป็นอย่างน้อยก็จบด้วยคำว่า “ตายไม่ลง” แต่ขยายอายุขัยแค่ 151 ปีก็พอ ดิฉันในฐานะลูกและศิษย์ คนหนึ่ง ฟังแล้วประทับใจมาก หันมาทบทวนตนเองว่า เจริญ ขึ้น จะมีส่วนในการช่วย โพธิกิจ มากน้อยเพียงใด คำตอบที่ให้กับตัวเองคือ ค่าเฉลี่ยของเราเจริญขึ้น แม้จะไม่รวดเร็วนัก ตัวอย่างเช่น การให้ ได้สัมมาทิฏฐิมากขึ้น เนกขัมสิตอุเบกขา ได้เก่งมากขึ้น ส่วนงานนั้น หากจะถามว่าใครจะช่วยบ้าง ดิฉันก็ยังคงเป็นลูกคนหนึ่งที่จะรีบยกมือด้วยใจเต็มร้อยเหมือนเดิม เพียงแต่ ขณะนี้ยังมีภาระในครอบครัวที่ยังวางไม่ลง ภาวะจิตของพ่อครูข้างต้น จะมีส่วนละม้ายภาวะของพระพุทธองค์ ในชั่วแวบที่จะไม่สอนคนในช่วงหลังตรัสรู้หรือไม่
พ่อครูว่า…ตอนตรัสรู้ ตรวจสอบดู คนส่วนใหญ่เป็นคนที่สอนไม่ได้ อเวไนยสัตว์ ก็จะไม่สอน แวบเดียว สหัมบดีพรหมก็มาอาราธนาว่าฉิบหายใหญ่หากไม่สอน สห คือรวม พรหมคือ เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา หรืออัปปมัญญา 4 ปุคคลาธิษฐานแท้จริงเป็นธรรมาธิษฐานหรือนามธรรมทั้งนั้น พระพุทธเจ้าก็เลิกคิด เมื่อสหัมบดีพรหมอาราธนาก็จะสอนคนต่อ ท่านเกรงจะเหนื่อยเปล่า เพราะธรรมะที่ท่านตรัสรู้นั้นสูงมาก คนที่จะรู้ก็น้อย จะคุ้มหรือไม่ สหัมบดีพรหมก็คือ ความสำนึกของท่าน ว่าให้สอนเถอะ ท่านก็จึงได้ตัดสินพระทัยประกาศตนเป็นพระพุทธเจ้า แล้วก็ประกาศสอนศาสนา ไม่ได้เดา แต่พูดความจริงที่เป็นเช่นนั้น ถามว่าอาตมามีแวบที่คิดเช่นนั้นก็ใช่ แต่อาตมาจะพยายามกระเสือกกระสนไปให้ถึงร้อยห้าสิบเอ็ดปี ภาษาอีสานว่า บืน กระดึ๊บๆ แต่ม
อ่านต่อ
ีเจตนาแต่อย่าคาดหวัง เท่าที่อาตมารู้ อายุขัยอาตมาแค่ 72 ปี แต่ก็คิดว่าไม่ไหว ธรรมะพระพุทธเจ้าจะไปไม่ไหว ก็เลยจะพากเพียรต่ออายุขัย ตอนนี้ได้มาถึง 84 ปี แล้วก็จะพยายามบืนไปอีก ถ้าจาก 84 ไป 151 ก็ยังอีก 67 ปีมันไม่น้อยนะ แต่ไม่ท้อ I will try. พยายามต่อไป ได้แค่ไหนก็แค่นั้น ทุกวันนี้ก็พยายามจะช่วยให้อาตมาเจ็บไม่ได้โอยไม่ได้ อ่อนไม่ได้แอไม่ได้ พยายามให้แข็งแรงตลอดเวลา ก็ควร ก็พยายามบืนให้สุดบืน กระดึ๊บๆไปให้ถึงที่สุดแห่งที่สุด ภาษาปุคคลาธิษฐานคือ พระโพธิสัตว์ พากเพียรเพื่อจะช่วยมนุษย์ จนกระทั่งอวัยวะของตัวเองแหลกราญ มือขาดแขนขาด กระเสือกกระสน ลากตัวเองไป ก็เถลือกไถลไป ท่านอธิบายสภาพโพธิสัตว์ที่พากเพียรไป เหลือแต่ตัว มือขาดแขนขาดเหลือแต่ตัวก็ไถลไป จนเนื้อตัวแตกเลือดไหลก็จะไปให้ถึงที่สุด อธิบายเป็น ปุคคาธิษฐาน อาตมาก็นัยยะเช่นนั้น แต่คงไม่ต้องไปนอนเถือกไถไปอย่างนั้นแต่เอาแทนนามธรรม ใครที่เคยอ่านสัมภาระวิบากโพธิสัตว์ต่างๆก็คงได้ผ่านพวกนี้
600329_พุทธศาสนาตามภูมิ บ้านราชฯ การชมหรือติด้วยศีล