8. BIB.pdf

ทรีย์ ตําบลลวงเหนือ อําเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่. วารสารวิจัยและส่งเสริมวิชาการเกษตร, 35(3), 64-73. กัลยา วานิชย์บัญชา. (2561). การใช้ SPSS for Windows ในการวิเคราะห์ข้อมูล. (พิมพ์ครั้งที่ 31). กรุงเทพฯ: สามลดา. 224 ขวัญจิต ศศิวงศาโรจน์. (2556). ท้องถิ่นภาคกลางท่ามกลางกระแสการเปลี่ยนแปลง: บทสังเคราะห์จากโครงการยุววิจัยประวัติศาสตร์ท้องถิ่นพื้นที่ภาคกลาง. วารสารมนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์มหาลัยขอนแก่น, 30 (2), 114-119. คณะกรรมการอาหารแห่งชาติ. (2565). (ร่าง) แผนปฏิบัติการด้านการจัดการด้านอาหารของประเทศไทยระยะที่ 1 (พ.ศ. 2566 – 2570). สืบค้นเมื่อ 19 มีนาคม 2566, จาก: https://food.fda.moph.go.th/media.php?id=558537258702086144&name=action-plan1.pdf จินดา ขลิบทอง และสุรางค์ศรี วาเพชร. (2563). “แนวคิดการวิจัยเพื่อการส่งเสริมและพัฒนาการเกษตร” ใน ประมวลสาระชุดวิชาการวิจัยและสถิติเพื่อการส่งเสริมและพัฒนาการเกษตร. (หน่วยที่ 1, น. 1-7). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. ใจเพชร กล้าจน. (2558). จิตอาสาแพทย์วิถีพุทธเพื่อมวลมนุษยชาติ. ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชายุทธศาสตร์การพัฒนาภูมิภาค (สาธารณสุขชุมชน) มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์.สุรินทร์. ใจเพชร กล้าจน. (2555). ถอดรหัสสุขภาพ เล่ม ๓ “มาเป็นหมอดูแลตัวเองกันเถอะ” (พิมพ์ครั้งที่ 15) กรุงเทพฯ: อุษาการพิมพ์. ใจเพชร กล้าจน. (2563). กสิกรรมไร้สารพิษ. สืบค้นจาก https://morkeaw.net/organic- agriculture/. สืบค้นเมื่อ 11 มกราคม 2565. ชญาณ์พิมพ์ พรหมจันทร. (2562). การรับสื่อทางการเกษตรของเกษตรกรในอ าเภอพระพรหม จังหวัดนครศรีธรรมราช. เกษตรศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, นนทบุรี. ฐาปนี เลขาพันธ์. (2558). การจัดการความรู้ด้านสมุนไพร: กรณีศึกษากลุ่มสมุนไพรบ้านดงบัง ต าบลดงขี้เหล็ก อ าเภอเมือง จังหวัดปราจีนบุรี. ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. ณหทัย เทียมทอง. (2561). การพัฒนารูปแบบการส่งเสริมคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในชมรมผู้สูงอายุจังหวัดอุบลราชธานี. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิตสาขาวิชายุทธศาสตร์การพัฒนาภูมิภาค. มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี. ณัตฐา พลเสน. (2561). โมเดลการพัฒนานักส่งเสริมการเกษตรตามบทบาทในการส่งเสริมและพัฒนาวิสาหกิจชุมชน. ปรัชญาดุษฎีบัณฑิตสาขาวิชาเกษตรศาสตร์และสหกรณ์. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. 225 ดนัย ธีวันดา. (2563). วิชาการเพื่อเตือนภัยสารเคมีก าจัดศัตรูพืช. สืบค้นเมื่อ 11 มกราคม 2565, จาก http://foodsanitation.bangkok.go.th/assets/uploads/activity/20201218_48927.pdf ทรูปลูกปัญญา. (2564). การเจริญเติบโตของร่างกายตามช่วงอายุ. สืบค้นเมื่อ 11 มกราคม 2565 https://www.trueplookpanya.com/learning/detail/33280. สืบค้นเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม 2566. ทิศนา แขมมณี. (2545). องค์ความรู้เพื่อจัดกระบวนการเรียนรู้. (พิมพ์ครั้งที่2). กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. ธนันชัย มุ่งจิต. (2555). แนวทางการเสริมสร้างศักยภาพด้านความมั่นคงทางอาหารบ้านแม่สุริน อ าเภอขุนยวม จังหวดแม่ฮ่องสอน. ปริญญาเกษตรศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. นนทบุรี. นนทกานต์ จันทร์อ่อน. (2557). ความมั่นคงทางอาหารของประเทศไทย. ส านักวิชาการส านักงานเลขาธิการวุฒิสภา, 4 (2). 1-27. นัฐศิพร แสงเยือน, ธนาศรีสัมพันธ์ธารักษ์ เพชรยิ้ม, และประภัสรา นาคะ พันธุ์อําไพ. (2561). “สวนครัวเรือน” ความมั่นคงทางอาหารในครัวเรือน ชุมชนวัดบางอ้อยช้าง จังหวัดนนทบุรีวารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาในพื้นที่, 10(6). 471-483. นารีรัตน์ สีระสาร. (2561). แนวคิดเกี่ยวกับการจัดการความรู้ในหน่วยงานรัฐ. ในเอกสารการสอนวิชาการจัดการความรู้ ภูมิปัญญาและนวัตกรรมเกษตร (หน่วยที่ 10, น. 10-5).มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. นิคม ศรีเงิน. (2562). รูปแบบการสร้างความมั่นคงทางอาหารบนฐานความหลากหลายของพืชผักในครัวเรือน ชุมชนริมแม่น ้าพอง จังหวัดขอนแก่น. ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชา สิ่งแวดล้อมศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์. นิพนธ์ พัวพงศกร และคณะ (2563). นโยบายเทคโนโลยีการเกษตร 4.0 (Farming 4.0Policy). จัดโดยแผนงานวิจันคนไทย 4.0 มหาวิทยาลัยเชียงใหม่และมูลนิธิสถาบันศึกษานโยบายสาธารณะภายใต้แผนงานบูรณาการยุทธศาสตร์เป้าหมาย. สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย. เบญจมาศ อยู่ประเสริฐ. (2561). ชุมชนนักปฏิบัติ. ในเอกสารการสอนวิชาการจัดการความรู้ ภูมิปัญญาและนวัตกรรมเกษตร (หน่วยที่ 3, น. 5-40). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2561). การจัดการความรู้ในการส่งเสริมและพัฒนาการเกษตร. ในเอกสารการสอนวิชาการส่งเสริมการเกษตรเพื่อการพัฒนา (หน่วยที่ 14, น. 25-27). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. 226 บําเพ็ญ เขียวหวาน. (2561). รูปแบบและเครื่องมือที่ใช้ในการจัดการความรู้ในงานส่งเสริมและพัฒนาการเกษตร. ในเอกสารการสอนวิชาการจัดการความรู้ ภูมิปัญญาและนวัตกรรมเกษตร (หน่วยที่ 2, น. 2-33-75). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. บุญดี บุญญากิจ, นงลักษณ์ ประสพสุขโชคชัย, ดิสพงศ์ พรชนกนาถ, และปรียวรรณ กรรณล้วน. (2547). การจัดการความรู้...จากทฤษฎีสู่ปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: บริษัทซีเอ็ดยูเคชั่นจํากัด(มหาชน). บุญสม วราเอกศิริ. (2535). ส่งเสริมการเกษตร : หลักและวิธิการ. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยแม่โจ้. ปรกชล อู๋ทรัพย์. (2563). ข่าวร้ายปลายปี 2563 ไทยแพนพบผักผลไม้ 58.7% พบสารพิษตกค้างเกินมาตรฐาน. สืบค้นเมื่อ 1 มิถุนายน 2566, จาก https://thaipan.org/highlights/2283 ปางอุบล อํานวยสิทธ์. ( 2021). Food Security: วิกฤตความมั่นคงทางอาหารท่ามกลางการแพร่ระบาดของ COVID-19. สืบค้นเมื่อ 11 พฤษภาคม 2565, จาก https://www.scbeic.com/th/detail/product/7400. พระอธิการสุชาติ จนฺทสโร (2564) วิจัยวิถีพุทธ : การพึ่งตนเองด้วยการปลูกพืชสวนครัวของผู้สูงอายุในภาคเหนือ. วารสารปัญญา, 28(3), 22-31. เพ็ญรัตน์ สุภาพรเหมินทร์. (2555). การจัดการความรู้ด้านพืชสมุนไพรและการใช้ประโยชน์อย่างยั่งยืนโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน. สํานักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. พันธ์จิตต์ สีเหนี่ยง. (2558). แนวทางการเพิ่มประสิทธิภาพระบบส่งเสริมการเกษตรในประเทศไทย: กรณีศึกษาพื้นที่ภาคกลาง. Kasetsart Journal of Social Sciences, 37 (16). น. 200-211. ไพโรจน์ ชลาลักษณ์. (2551). การจัดการความรู้: สังกัปทางทฤษฎี. นครปฐม: บริษัทเพชรเกษม พริ้นติ้งกรุ๊ปจํากัด. ไพโรจน์ เสาน่วม. (2564). รู้จักมะเร็งล าไส้ใหญ่ สสส. Thaihealth Watch. สืบค้นเมื่อ 7 ม.ค 65 จาก https://resourcecenter.thaihealth.or.th/index.php/article/thaihealth-watch ภรณี ต่างวิวัฒน์. (2561). แนวคิดและหลักการเกี่ยวกับความรู้และการจัดการความรู้. ในเอกสารการสอนวิชาการจัดการความรู้ ภูมิปัญญาและนวัตกรรมเกษตร (หน่วยที่ 1, น. 29-31).มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. ภาษิต เลิศพัชรศิริกุล. (2565). ตัวแบบกระบวนการจัดการความรู้ของวิสาหกิจชุมชน: กรณีศึกษาวิสาหกิจชุมชนเพาะปลูกถั่วในเขตพื้นที่ภาคเหนือของประเทศไทย. ปริญญาการจัดการมหาบัณฑิต วิทยาลัยการจัดการ มหาวิทยาลัยมหิดล. 227 ภูเพียรธรรม กล้าจน. (2561). ภูมิปัญญาการเคี้ยวกวฬิงการาหารเพื่อสุขภาวะในประเทศไทยและสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว. ปรัชญาดุษฎีบัณฑิตสาขาวิชายุทธศาสตร์การพัฒนาภูมิภาค (สาธารณสุขชุมชน). มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์. วงศ์ตระกูล มาเกตุ. (2559). การสร้างการประกันความมั่นคงทางอาหารในระดับชุมชน: กรณีศึกษาชุมชนป่าตรง อําเภอเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี. วารสารวิจัยและพัฒนามหาวิทยาลัยราชภัฎเลย, 11(38). 67-76. วาโร เพ็งสวัสดิ์. (2553). การวิจัยพัฒนารูปแบบ. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร. 2(4). 1-15. วริพัสย์ เจียมปัญญารัช. (2560). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความยั่งยืนของเกษตรกรอินทรีย์ของไทย: บทเรียนจากเกษตรกรรายย่อย. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, ปีที่ 20 ฉบับเดือนมกราคม-ธันวาคม 2560, 199-215. วิรัลพัชร ประเสริฐศักดิ์. (2555). แนวคิดและคํานิยามของความมั่นคงทางอาหาร. สืบค้นเมื่อ11 พฤษภาคม 2565, จาก http://www.polsci.tu.ac.th/fileupload/36/24.pdf. วิจารณ์ พานิช. (2559). ขอบฟ้าใหม่ในการจัดการความรู้. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจํากัดภาพพิมพ์. วิทยา แก้วเจริญศรี. (2563). ความต้องการในการส่งเสริมการปลูกพืชสมุนไพรในระบบอินทรีย์ของเกษตรกร อําเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์. วารสารวิจัยและส่งเสริมวิชาการเกษตร 37(3), 39-48 วิริยาภรณ์ เตชะกฤตธีรพงศ์. (2558). ปัจจัยการยอมรับการใช้งานเทคโนโลยีการท างานร่วมกัน ของบุคลากรในองค์การวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาวิชาระบบสารสนเทศเพื่อการจัดการ. คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. ศจินทร์ ประชาสันติ์. การพัฒนาดัชนีชี้วัดความมั่นคงทางอาหาร. (2556). สืบค้นเมื่อ 11 พฤษภาคม 2565, จาก http://www.nationalhealth.or.th. ศิระกาญจณ์ อนันเอื้อ และคณะ. ( 2561). โมเดลการส่งเสริมการเรียนรู้ด้านการเกษตรสําหรับเยาวชน. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 11(3), 2531-2550. ศิริกุล หวังภูกลาง, บําเพ็ญ เขียวหวาน และเบญจมาศ อยู่ประเสริฐ. (2561). การพัฒนาเกษตรกรรมยั่งยืนภายใต้ ระบบบุญนิยมของหมู่บ้านชุมชนราชธานีอโศกจังหวัดอุบลราชธานี. การประชุมเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราชครั้งที่ 8. สวนชีววิถี ไทรม้า นนทบุรี. (2562). ไทยแพนเปิดผลตรวจผักผลไม้พบสารตกค้างเกินมาตรฐาน 41% ผักห้างแย่กว่าผักตลาดสด ตะลึงพบสารพิษห้ามใช้ในประเทศไทยตกค้างอื้อ 12 ชนิด. สืบค้นเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม 2565. จาก thaipan.org. 228 สม นาสะอ้านและคณะ. (2562). รายงานวิจัยประเมินผลโครงการสร้างครอบครัวสุขภาพดีวิถีธรรมเพื่อชาวร้อยแก่นสารสินธุ์ไร้พุงไร้โรค. กาฬสินธุ์. กาฬสินธุ์การพิมพ์. สมาน อัศวภูมิ. (2551). การบริหารการศึกษาสมัยใหม่ แนวคิด ทฤษฎี และ การปฏิบัติ. พิมพ์ครั้งที่ 4 อุบลราชธานี. อุบลกิจออฟเซทการพิมพ์. สมนึก ลิ้มเจริญ. (2563). โมเดลการส่งเสริมเพื่อพัฒนาธุรกิจการเลี้ยงแพะเนื้อในจังหวัดชายแดนภาคใต้. ปริญญาดุษฎีบัณฑิตสาขาวิชาเกษตรศาสตร์และสหกรณ์. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, นนทบุรี. สลิลา มหันต์เชิดชูวงศ์. (2563). ท าไมเราต้องสู้เพื่อ “ความมั่นคงทางอาหาร” ในเวลาวิกฤติและหลังจากนี้. สืบค้นเมื่อ 11 พฤษภาคม 2565, จาก https://www.greenery.org/insight-foodsecurity. สวรรค์ มณีโชติ และดุสิต อธินุวัฒน์. (2562). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความความสําเร็จของเกษตรอินทรีย์ ในชุมชนเกษตรกรรายย่อย จังหวัดนครสวรรค์. Thai Journal of Science and Technology, 8(6), 596-608. สาลินี สิงหนูดํา. (2558). การยอมรับการใช้สารอินทรีย์ในการผลิตพืชของเกษตรกร จังหวัดสงขลา ปริญญาเกษตรศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. สินีนุช ครุฑเมือง แสนเสริม. (2561). การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศในการจัดการความรู้. ในเอกสารการสอนวิชาการจัดการความรู้ ภูมิปัญญาและนวัตกรรมเกษตร (หน่วยที่ 4, น. 26-51),มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. สุขวิทย์ โสภาพล. (2562). การจัดการความรู้: เกษตรประณีต แนวคิดและการประยุกต์ใช้. คณะบริหารศาสตร์. มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. สืบค้นเมื่อ 1 มีนาคม 2565, จาก http://km.bus.ubu.ac.th/?p=3218. สุทธิพงศ์ ปานเพ็ชร์. (2559). รายงานการวิจัยเรื่องเกษตรอินทรีย์ภูมิปัญญาชาวบ้านในจังหวัดฉะเชิงเทรา. รายงานผลการวิจัยที่ได้รับทุนอุหนุนจาก มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์. สุภา ใยเมือง. (2564). การพัฒนาเศรษฐกิจฐานรากของคนเมือง กรณีศึกษา: เกษตรในเมืองกรุงเทพมหานคร. สํานักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (สกสว.) สุเมธ ตันติเวชกุล. (2543). การดําเนินชีวิตในระบบเศรษฐกิจพอเพียง. วารสารข้าราชการ, 45(2). สุรเกียรติ์ เสถียรไทย. (2542). “ ทฤษฎีใหม่นายหลวง” ชีวิตที่พอเพียง. กรุงเทพฯ: ร่วมด้วยช่วยกัน สํานักงานเกษตรและสหกรณ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา. (2564). ปฏิทินปลูกผักตามฤดูกาล. สืบค้นเมื่อ 1 มิถุนายน 2565, จาก https://www.opsmoac.go.th/chachoengsao-local_wisdom. 229 อังคณา พุทธศรี. (2563). ประชาชาตธุรกิจออนไลน์. ความมั่นคงทางอาหารของไทยน่าห่วงหรือไม่ในภาวะที่โลกเสี่ยงขาดแคลน. สืบค้นเมื่อ 14 เมษายน 2565, จากhttps://www.prachachat.net/d-life/news-472768. อภิชาติ ใจอารีย์. (2559). การพัฒนาหลักสูตรการปลูกผักปลอดสารพิษ เพื่อส่งเสริมความมั่นคงด้านอาหารปลอดภัยส าหรับชุมชน ภายใต้ความร่วมมือของภาคีการพัฒนา. คณะศึกษา ศาสตร์และพัฒนศาสตร์. ม.เกษตรศาสตร์กําแพงแสน. อลิสา เลี้ยงรื่นรมย์และคณะ. (2562). การจัดการความรู้เพื่อขยายผลการผลิตข้าวอินทรีย์ในพื้นที่ลุ่มนํ้าปากพนัง. การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติครั้งที่10. (215-222) อุทัย ปริญญาสุทธินันท์. (2559). การจัดการความรู้: แนวคิดและทฤษฎีสู่การปฏิบัติของชุมชน. วารสารการจัดการสมัยใหม่, 14(2), 1-12. อุทัยวรรณ ภู่เทศ. (2551). กระบวนการจัดการความรู้ในการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการใช้สารเคมี ในการเพาะปลูกของเกษตรกร. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฎนครสวรรค์, 1(1), 58-64. Bardo, J. W., & Hartman, J.J. (1982). Urban sociology: A systematic introduction. New York: F. E. Peacock. Cronbach, L.J. (1970). Essential of Psychological Testing. 3rd ed. New York : Harper and Row. Davenport, T. H., & Prusak, L. (2000). Working Knowledge: How Organizations Manage What They Know. Boston, MA: Harvard Business School Press. Eisner, E. (1976). “Educational connoisseurship and criticism: Their form and functions in education evaluation,” Journal of Aesthetic Education. 39(2). P. 192- 193. Good, Carter V. (2005). Dictionary of Education. 5th ed. New York: McGraw-Hill. Keeves, P. J. (1988). “Model and Model Building,” Educational Research Methodology and Measurement. An international Handbook Oxford: Pergamon Press. Kucza, Timo. (2001). Knowledge Management Process Model. Technical Research Centre of Finland. VTT Publications. Keyser, R. L. (2004). Assessing the Relationship between Knowledge Management and Plant Performance at the Tennessee Valley Authority. Huntsville: Alabama. Madaus, G.F., Scriven, M.S., & Stufflebeam, D.L. (1983). Evaluation models viewpoints on educational and human services evaluation. 8th ed. Boston. Khuwer-Nijhoff Publishing. 230 Maslow, A. H. (1959). Motivation and Personality. 2nded. New York: Harper and Row Marquardt, M.J. (1996). Building the Learning Organization : A Systems Approach to Quantum Improvement and Global Success. New York: McGraw Hill. Pearlson, K. E. (2001). Management and Using Information Systems: A Strategic Approach. New York: John Wiley & Sons. Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, 2(3), 49-60. Yamane, Taro. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. 3rded. New York: Harper and Row Publications.