สื่อธรรมะพ่อครู(โพธิปักขิยธรรม 37_เวทนา) ตอน อาการเนกขัมสิตอุเบกขา.docx

สื่อธรรมะพ่อครู(โพธิปักขิยธรรม 37_เวทนา) ตอน อาการเนกขัมสิตอุเบกขา _1614คนที่ทานมังสวิรัติ เมื่อเข้าสู่ปรโลกผลบุญที่ได้ชำระกิเลสเรื่อง เนื้อสัตว์จบแล้วก็ไม่ต้อง มาชำระเรื่องเนื้อสัตว์อีก ก็ไปทำบุญอย่างอื่นคือ ไปฆ่ากิเลสตัวอื่นต่อไป พ่อครูว่า..เขารายงานมาถูกต้อง แต่ต้องชัดเจนว่าเป็นผลบุญ ผลบุญได้ชำระกิเลสเรื่องเนื้อสัตว์ เราเจอเนื้อสัตว์ทุกวันนี้ ก็ธรรมดาเฉยๆ เหมือนกับผู้ชายที่ไม่ได้มีอะไรมากมาย ไม่ได้มีจริตติดลิปสติก เห็นผู้หญิงเขาติดลิปสติก เขียนว่าสวยงามอย่างไร เห็นผู้หญิงชื่นชอบ แต่ผู้ชายก็เฉยๆ ไม่เห็นว่าจะน่าได้น่ามี เฉยๆ เป็นจิตที่บรรลุธรรม โลกจะมีอะไรให้เราสัมผัส สัมผัสแล้วเราก็รู้สิ่งนั้น ตามเป็นจริง เห็นเขาทาลิปสติก เราก็เฉยๆ แต่มีปัญญา เฉลียวฉลาด หรือว่าคนนี้เขาติดเรื่องนี้อยู่ จะติดมากติดน้อย ก็ชัดเจน จะมีปัญญารู้ด้วย มีปฏิภาณรู้ ส่วนปัญญารู้ใจตนว่าจิตอุเบกขา จิตวางเฉยไม่ดูดไม่ผลัก อ่านใจเรา จนใจเราไม่เดือดร้อน เป็นจุดนิพพาน ใจเราไม่มีกิเลสมาร่วมปรุงแต่งแล้ว สัมผัสสิ่งนั้นก็เฉยเฉยๆ อาการจิตที่เป็นเนกขัมมสิตอุเบกขา ปฏิบัติแล้วจิตเป็นเนกขัมมสิตอุเบกขา เป็นฐานนิพพาน ในมโนปวิจาร 18 ผู้ปฏิบัติ ทำตามพระพุทธเจ้า โพธิปักขิยธรรม 37 มีสัมโพชฌงค์ อ่านจิตมีชีวิตอยู่ ทำการงานอาชีพ สัมผัสกับอะไรก็แล้วแต่ ในขณะ ทำกัมมันตะ พูดอยู่ก็มีสติรู้ตลอด มีจิตมุทุภูตธาตุ จิตเราได้ละล้างกิเลส นี่เรียกว่า เป็นบุญ ผลของบุญ บุญชำระกิเลสได้เรียบร้อย คำว่าบุญนี้ เขาได้เข้าใจผิดในวงการศาสนาพุทธทั้งโลก ศาสนาพุทธจึงถือว่าล้มเหลว เพราะว่าคำบุญ หากไม่ชัดเจนว่า บุญคือการชำระกิเลส เกิดผลบุญไปตามลำดับ คือกิเลสดับไปเป็นลำดับ ได้ผลเป็นส่วนๆ เรียกว่าได้ส่วนแห่งบุญ ปุญญภาคิยา คือกิเลสมันลดไปเป็นส่วนๆ