สื่อธรรมะพ่อครู(สมาธิพุทธ) ตอน ปฏิบัติสุดโต่งไม่มีทางบรรลุจริง (ตัวช้างในพวยกา).docx

ปฏิบัติสุดโต่งไม่มีทางบรรลุจริง (ตัวช้างในพวยกา) ผู้ที่ปฏิบัติ สุดโต่ง โดยนึกว่าจะดีจะเร็ว ถ้ามุ่งแต่จิตมโนวิญญาณ ทิ้งภายนอก แต่ไม่ได้ลำดับภายนอก ยังคายังหยาบอยู่เลย คุณยังทำไม่ได้เลย อาตมาไปนึกตัวอย่าง หางช้างติดพวยกา มันไม่ได้ต้องกลับลำ เพราะหางช้างนี้เอาใหญ่ออกได้แล้ว แต่เหลือเล็ก แต่นี่คุณเอาหางออกได้ แต่ตัวหมดเลยอยู่ในกา คนที่หลงทิศทาง นึกว่าตนเองออก ไปเอาจิต มโนออกก่อน คือหาง แต่ตัวเองทั้งตัว ยังติดในพวยกา ซวยหนักไหม คนที่ทำหยาบมาก่อน จนหมดแล้ว จะติ่งเหลือหางช้าง ก็ยังยึดมั่นถือมั่น ว่าทำหยาบใหญ่ ออกได้แล้ว เหลือน้อยนี่จะเอาไว้ทำไม หางช้างนิดเดียว แต่อันใหญ่เบ้อเร่อ ตัวช้างหัวช้าง ออกได้หมดแล้ว ยังมาหลงยึดแค่หาง คนที่ยังหลงทิศทาง เอาแต่ใจ อย่าให้ออกนอกตัวแล้วไม่ทำเป็นลำดับ จะเห็นว่า แม้แต่เชิงอย่างท่านมหาบัว ไม่รู้จักแม้กระทั่ง อบายมุขสิ่งเสพติด ท่านพยายามเลิกหมาก แต่สุดทน ก็เลยกลบเกลื่อนไป สุดท้ายติดจนตาย หรือแม้ทรัพย์ศฤงคาร คนมาทำทาน ก็เอาไป ทำทาน ต่ออีก ท่านก็บอกว่าไม่มีใครทำได้อย่างเรา ก็เป็นอัตตา ในรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัส ทั้งโลกธรรม ก็อัตตาที่ทำอย่างมโหฬารพันลึก ถ้าจะยกตัวอย่าง หลวงพ่อคูณ ติดยา อีกองค์หนึ่งติดหมาก หลวงพ่อคูณ หยุดยาได้สุดท้าย หลวงพ่อคูณก็ทำกุศลทำทาน แต่ไม่ได้ทำใหญ่ อย่างมหาบัว ที่ทำอย่างระดับชาติ ระดับใหญ่ ก็ดูท่าทีลีลาที่ท่านเทศน์ ว่าท่านทำทานอันนี้สิ สำเนียงส่อภาษา กิริยาส่อสกุล ขออภัยที่ต้องพูด ขอคารวะ เอามาใช้เป็นตัวอย่าง เป็นเรื่องละเอียดลึกซึ้ง ที่ไม่ใช่รู้ได้ง่ายๆ ไม่ต้องไปพูดเลย เทียบมหาบัวกับธัมมชโย คนละเรื่องเลย ธัมมชโยนี่ ทั้งหยาบใหญ่ เก่ง ไม่กลัวไม่ละอาย ไม่กระมิดกระเมี้ยน ประกาศแล้วประกาศอีก ส่งเสริมตัวเองอย่างเต็มที่ แล้วค