ความตายไม่ใช่เรื่องน่ากลัว อยู่ที่ตอนมีชีวิตเราทำกรรมอย่างไร.docx

โฟลเดอร์ธรรรมะพ่อครูตัดเป็นหัวข้อย่อย
ประเภทไฟล์เอกสาร (application/vnd.openxmlformats-officedocument.wordprocessingml.document)
ขนาดไฟล์8.15 KB
วันที่แก้ไข18 ธันวาคม 2564

เนื้อหาในไฟล์

ความตายไม่ใช่เรื่องน่ากลัว อยู่ที่ตอนมีชีวิตเราทำกรรมอย่างไร _น้อมกราบนมัสการพ่อครูเจ้าค่ะ ดิฉันได้ชื่อใหม่ว่าสินอโศกที่พ่อครูตั้งให้เจ้าค่ะ เคยเขียนเข้ามาอยู่ แต่ไม่ได้ทำบ่อยสักเท่าไหร่ เนื่องจากใช้เวลาและเขียนไม่เก่งต้องแก้ไข และไม่ทราบว่าจะเขียนเกี่ยวกับอะไรด้วยในบางครั้ง แต่ดิฉันก็อยากมีส่วนช่วยพ่อครู เรื่องการมาเสียสละ มาเป็นพระโพธิสัตว์เจ้า มาช่วยเหลือมนุษยชาติในยุคนี้ ดิฉันอยากให้พ่อครูอยู่โดยสบายเจ้าค่ะ ได้ทำงานเพื่อมวลมนุษยชาติ อยู่เพื่อชาวโลกไปอีกนานนนนนเจ้าค่ะ ดิฉันขอให้พ่อครูอยู่โดยสบายทั้งทางร่างกาย และทางจิตวิญญาณเจ้าค่ะ พ่อครูว่า... ยอมรับตามที่คุณให้เป็น ก็เป็นไปตามธรรมเทศนาดีก็ขอบคุณมาก อยากให้อาตมาอยู่สบาย ทำงานช่วยมนุษย์ก่อน คนเข้าใจอาตมาก็อยากให้อาตมาอยู่ไป คนไม่เข้าใจก็อยากจะให้ทำไมไม่ตายไปเสีย ก็เป็นเรื่องธรรมดา ดีไม่ดีก็ไปว่าเขา เขาก็ยิ่งจะบอก ไอ้นี่ทำไมมันเหนียวจริงๆ ทำไมไม่ตายสักที 80 กว่ามันน่าจะตายแล้ว พูดถึงเรื่อง ตายๆนี่ ไม่ต้องไปกลัวมากหรอก มันเป็นธรรมชาติของการอยู่การตาย เป็นเรื่องธรรมดา ถ้ายังจะอยู่ แม้จะเป็นพระอรหันต์อยากเป็นพระโพธิสัตว์ยังอยากอยู่ก็ได้ เรียนให้ดีๆจะรู้ว่าการเกิดการตายไม่ใช่เรื่องน่ากลัว ไม่ใช่เรื่องน่าหนักอกหนักใจอะไรความตายความเป็น ประเด็นเล็กๆน้อยๆแค่ว่า ถ้าเราจะตาย เราก็ดูว่าเราเองผ่านชีวิตมา แม้จะยังไม่ดีในเบื้องต้นเป็นลำไม้ไผ่ แต่ต่อไป ไม่เป็นบ้องกัญชาแต่จะเป็นบ้องข้าวหลาม ขึ้นต้นเป็นลำไม้ไผ่ต่อไปเป็นบ้องข้าวหลามใส่กะทิเลย มันก็ดี หรือ เราเองจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ดูท่าทีดีหน่อยนะ แต่พอยิ่งยาวยิ่งแย่ลง นี่แหละคือเริ่มต้นเป็นลำไม้ไผ่ พอต่อไปๆ เป็นบ้องกัญชา เมาโลก เมาลาภยศสรรเสริญโลกียสุข เกิดมาเสียชาติเปล่า

อ่านต่อ

ๆแท้ๆ หลงใหลได้ปลื้มกับลาภยศสรรเสริญสุข อาตมามองดูทางเถรสมาคมน่าสงสารและก็ติดยึด พระพุทธเจ้าตรัสไว้สอนไว้แต่เดี๋ยวนี้มันไม่มีแก่นแล้ว ศาสนามีแต่ดอกแต่ใบลาภยศสรรเสริญโลกียสุข แต่ไม่มีกระพี้ไม่มีเปลือกไม่มีสะเก็ด เดี๋ยวนี้จริงๆนะ เขาไม่มีศีลกันแล้ว เขามีแต่วินัย แล้วเขาก็หลงว่าเขามีศีล เขาก็ยืนยันว่าเขามีศีล 227 ซึ่งที่จริงแล้วมันไม่ใช่เลย ถ้าเห็นความต่างของวินัยกับศีลให้ได้ในเรื่องนัยยะที่ลึกซึ้งสำคัญ เขาไม่ได้พัฒนาก้าวหน้าในเรื่องศีลเลย เอาแต่วินัย ซึ่งก็ดีระดับหนึ่ง ตั้งใจปฏิบัติให้ดีไม่ผิดวินัยก็ดี แต่ไม่ได้ก้าวหน้าเป็นศีลสมาธิปัญญาเลย แล้วไม่ได้รู้จักศีลสมาธิปัญญาไม่ได้เริ่มต้นศีล ไม่ได้เริ่มต้นอปัณณกปฏิปทา 3 ไม่ได้เริ่มต้นสัทธรรม 7 ไม่เกิดฌาน ของศาสนาพุทธ กลายเป็นฌานนั่งหลับตา อย่างที่เขาหลงใหลกันไปทั้งหมดละมั้ง อาตมาว่า มันก็เลยล้มเหลวอย่างฟื้นไม่ได้เลย 641217_พุทธศาสนาตามภูมิ บ้านราชฯ ความมหัศจรรย์ของพระธรรมวินัยข้อที่ 1 กับข้อที่ 8

ไฟล์อื่นในโฟลเดอร์เดียวกัน