โควิดโรคปราบอบายมุข.docx
เนื้อหาในไฟล์
โควิดโรคปราบอบายมุข ขอแวะอีกหน่อย โควิดนี้ เมืองไทยดีแล้วให้การ์ดสูงไว้ก่อนจนกว่าจะมียารักษา หรือว่าวัคซีนป้องกันได้ จนกว่าจะได้ชัดเจนตอนนี้ทั้งโลกก็ยังไม่ชัดเจน ตอนนี้ใครก็พยายามชิงตำแหน่งว่าฉันได้ก่อนเพื่อจะขายของ แต่ยังไม่มีใครสามารถยืนยันได้ ถ้าหากยืนยันได้ คนจะตายเป็นเบืออยู่อย่างนี้ ตอนนี้ใครดูสถิติวันนี้อเมริกาตายเท่าไหร่ เมื่อก่อนวันละสามพัน มันจะเหลือหรือ 300 ล้านจะกี่ปีหมด ตายวันละสามพันๆ ดีไม่ดีเพิ่มไปเรื่อยๆ อเมริกาก็ประมาท คุณจะมีความเก่งฉลาดเฉลียวเท่าไหร่ก็ตาม แต่โรคมันไม่ไว้หน้าเรา เอาตายทั้งนั้น ที่เป็นไปอยู่แล้วสาธารณโภคีหมายความว่ามีของส่วนกลางเป็นสมบัติที่ไม่ยึดมั่นถือมั่นว่าเป็นเราเป็นของเรา แล้วก็กินใช้โดยคุณสมบัติที่จะเป็นสาธารณโภคีได้ นอกจากตัวจิตจะเป็นสาราณียธรรม ปิยะกรณะ ครุกรณะ สังคหะ วิวาทะ สามัคคีมีภาวะเป็นพุทธพจน์ 7 นี้แล้ว ก็จะเห็นได้ว่าเป็นคุณสมบัติที่ชัดเจนเรียนรู้ได้คือวรรณะ 9 เป็นคนเลี้ยงง่าย เป็นคนบำรุงให้เจริญพัฒนาได้ง่าย สุโปสะ เป็นคนมักน้อยมีน้อยเอาน้อย อัปปิจฉะ เป็นคนใจพอสันตุฏฐิ ที่ในหลวงร.9 ใช้คำว่าเศรษฐกิจพอเพียงคือคำนี้พอจริงๆใจมันไม่เอามันไม่มีความฉลาดแกมโกงที่จะหลอกคนอื่น มันสะพัดออก สิ่งที่มีกินมีใช้แม้แต่ธนบัตรก็ไม่เอามากักไว้เป็นของตนมาก มีการขัดเกลา สัลเลขะ ขัดเกลากายวาจาใจ กายกรรมที่ไม่ดี ของเรารู้ว่ากายกรรมเราไม่ดีก็พัฒนาเข้า วจีกรรมเราไม่พัฒนาไม่เจริญก็ขัดเกลา มโนกรรมก็เช่นกัน ความเจริญของเราตามสมมุติทางกายวาจาก็มี แล้วจิตใจจะเป็นตัวพัฒนา จิตใจของเรามันก็เจริญด้วย จิตใจเป็นตัวบงการกายวาจา ตัวจิตเองเป็นตัวทั้งรู้และสามารถมีวสวัตตี ยังจิตให้เป็นไปในอำนาจได้จิตก็เจริญ เอาหลักเกณฑ์ของพระพุทธเจ้ามาจับ มีสิ่งที่สูงขึ้น
อ่านต่อ
เจริญขึ้นเรียกว่า ธูตะ หรือธุดงค์ แปลว่าศีลแต่ละข้อ ได้ศีลมากข้อขึ้น คุณสมบัติก็เจริญขึ้นเป็นอธิศีล ในตัวของมันเองเป็นปริมาณและคุณภาพ ทั้งคุณภาพและปริมาณเจริญจึงเรียกว่าธูตะ องค์ของหลักเกณฑ์ที่พาให้เจริญ โดยมีศีลเป็นหลักใหญ่ หมายถึงศีลข้อที่ 1 2 3 4 อะไรก็แล้วแต่เรียงลำดับได้เลยจุลศีลเป็นต้นหรือตั้งแต่มหาศีลซึ่งเป็นศีลรวมหมู่ ต้องมีด้วยกัน อย่างเช่น ในชาวอโศกมหาศีล ไม่มีอบายมุขร่วมกันหมด อบายมุข คนที่โลภมากจัด นักทุนนิยมมากๆนี้เป็นอบายมุขได้เปรียบมากก็รวยสิ แต่คนที่รวยและมีคุณธรรมจะไม่เอาไว้มากก็จะเผื่อแผ่ตัวเองเอาไว้น้อย จนอาตมาเคยอธิบายพยายามพูดว่า คนที่เป็นหัวหน้าบริษัทใหญ่เป็นเจ้าของบริษัทพอได้สมบัติเป็นของตัวเองอยู่ยอดแล้วก็เลยแจก โดยสมมติมาเป็นหุ้น หุ้นของนายทุนใหญ่แต่ก่อนมี 1 ล้านหุ้น เมื่อเราเจริญขึ้นๆเราก็แจกมีส่วนของผู้ที่ร่วมทำงานด้วยกันเราก็แจกไปคนละชั้นคนละชั้น ยิ่งคนที่ต่ำ ก็แจกให้มาก ให้มีทุนของตนมาก คนที่เก่งมาก็ยิ่งมีน้อย คนที่ไม่เก่งมากก็มีมากหน่อย คนยิ่งเก่ง มีความสามารถความรู้สร้างได้มากก็ช่วยคนอื่นได้มากคนที่มีน้อยที่สุด คือคนที่แย่ที่สุดให้มีมากรวย คนที่มีมากที่สุดคือคนที่ต่ำที่สุดแย่ที่สุด แล้วในลักษณะของธรรมะจะเป็นบาปจะเป็นหนี้ คนที่ต้องพึ่งพาคนอื่นมากที่สุดนั้นคือคนเป็นหนี้เป็นบาปที่จะต้องเกิดมาใช้หนี้คนอื่นเขาอีกกี่ชาติกี่ชาติ คนอื่นที่จะต้องให้คนอื่นที่เขาช่วยมากๆ คนนั้นจึงเป็นหนี้ คนใดที่ได้ช่วยคนอื่นได้คนนั้นก็เป็นเจ้าหนี้ สัจธรรมก็ต้องอธิบายทีละคู่ต้องเข้าใจได้อย่างนี้
631216_พุทธศาสนาตามภูมิ เอื้อไออุ่น ปฐมอโศก