181229 สมมุติสัจจะ-พ่อท่าน-บรรณอโศก.txt

ปโลกก็เห็นว่าเราทำหรือเราเป็นเราอยู่ยังไงก็ตกด้วยซ้ำไปแล้วไม่หนักไม่เดือดร้อนได้ไงความเดือดร้อนอยู่ที่จิตความเดือดร้อนไม่ได้อยู่ที่การงานความเดือดร้อนไม่ได้อยู่ที่ความเป็นอยู่หรือความเป็นไปความเดือดร้อนอยู่ที่จิตของบุคคลผู้นั้นผู้นั้นอยู่จะทำงานอยู่หนักขนาดไหนก็ตามแต่ถ้าไม่มีความเดือดร้อนไม่มีความอึดอัดอะไรไม่มีความลำบากใจอะไรมีความเข้าใจดีอยู่ว่าเป็นงานเป็นสิ่งดีเป็นกุศลเป็นสิ่งที่ควรจะกระทำขึ้นอยู่ เป็นประโยคแก่นโลกแก่บุคคลเราก็ปล่อยใจวางใจคนเราเป็นอย่างนั้นแม้แต่คนที่เป็นปุถุชนจะทำสิ่งที่ตัวเองทำอยู่โดยปัญญาไม่มีแม้จะเป็นสิ่งที่ชั่วขนาดไหนถ้าไม่ยาวหนักด้วยทั้งชั่วและทั้งหนักเหน็ดเหนื่อยด้วยยังไม่แคร์ใครยังไม่อึดอัดขัดเคืองเลยสบายใจชอบใจเสียด้วยซ้ำไปยิ่งได้ทำยิ่งชอบใจยิ่งยินดีด้วยซ้ำไปแล้วเพราะฉะนั้นเขาจะไม่มีทุกข์เลยเขาจะมีแต่สุขเขาจะมีแต่สวรรค์เพราะเขาหลงทั้งๆที่บางสิ่งเลวฟังเรื่องที่เขาทำอยู่นั่นเลวหนักด้วยเหนื่อยด้วยเร็วด้วยโลกไม่ต้องการสังคมก็ไม่ยอมรับสังคม รังเกียจเดียดฉันท์ติดพ่วงหรือซ้ำไปเขาก็ยังอุตส่าห์ทำแล้วเขาก็ไม่มีทุกข์เขามีสุขหรือมีสวรรค์นั่นเป็นความหลงหรือเป็นคนหลงหลงไม่รู้ว่าสิ่งที่เป็นกุศลหรือเป็นอกุศลมันไม่รู้เลยไม่รู้ว่าสิ่งที่เป็นกุศลหรืออกุศลที่แท้จริงนอกจากไม่รู้แล้วยังเอาจิตอุปทานเอาจิตเข้าใจผิดของตัวเองเข้าไปยึดเข้าไปชอบใจเอาไปฝังใจเข้าไปเป็นสิ่งที่ถูกเข้าว่าจะเอาจะมีจะเป็นจะได้สมใจของเรารักจึงก่อเกิดสิ่งนั้นส่วนพระอริยะแล้วไม่ได้ทำเพื่อตัวไม่มีความสนใจเมื่อได้ทำเพื่อชอบใจชื่นใจ แต่ทำอยู่ด้วยปัญญาในความรู้นักก็รู้ว่าหนักด้วยเหนื่อยอยู่ก็รู้ว่าเหนื่อยแต่รู้ว่าพอทนได้โดยไม่ยากทนได้โดยไม่ลำบากจึงก่อจึงทำจึงสร้างจึงปฏิบัติจึงมีอิริยาบถมีงานมีกรรมมีงานหรือมีกรรมหรือมีกรรมโยนิมีการเกิดขึ้นมีการกระทำที่เป็นสิ่งที่เรียกว่าเกิดขึ้นหรือก่อสร้างการก่อสร้างอันนี้เรียกว่ากรรมมาโยนนี้ไม่เรียกคำว่ารักษาคำว่ารัตติกาลหมายคำว่าธรรมด้วยใจกำหนดสติแปลว่าความกำหนัดความใคร่ความอยากกัมมะแปลว่าการกระทำหรือการงานผู้ใดทำการงาน อยู่ด้วยรตาด้วยรตะด้วยความกำหนัดใคร่ยังมีเชือกกิเลสอยู่ผู้ใดทำงานโดยไม่มีความกำหนัดใคร่อะไรรู้แต่ว่าเป็นการเกิดเป็นการงานที่เป็นประโยชน์เป็นกำมะโยนิโยนิแปลว่าก่อนเกิดเป็นการเกิดเป็นการกระทำที่เป็นไปในลักษณะเกิดเฉยๆเกิดโดยไม่ได้ว่าเป็นเราชอบหรือว่าเป็นเราจะได้เสพได้เสวยไม่เราไม่ได้เสพเราไม่ได้เสวยและเราก็ไม่ได้ทำด้วยอยากบางทีไม่อยากทำด้วยบางครั้งพูดกันตรงๆบางทีไม่อยากทำด้วยซ้ำไปรู้ว่ามันเมื่อยจริงแล้วยังมีจิตใจอยู่ว่ามันเมื่อยจริงแต่ก็ยังต้องทำถ้าเห็นว่าดีและจำเป็นเหลือเกิน พระพุทธเจ้าตอนที่จะปรินิพพานท่านแย่แล้วร่างกายคั้นท่านก็จะไปอยู่แล้วสุภัททะแก่มาถึงสุภัททะปริพาชกมาถึงก็มาขอพบซึ่งพระอื่นไม่ยอมให้พบและปฐมจะกวนท่านจะตายอยู่แล้วทุกข์ทรมานก็มากมายอยู่แล้วพระพุทธเจ้ายังบอกว่าเอาเถิดอานนท์ปล่อยให้เขาเข้ามาดูสิน้ำใจของพระพุทธเจ้าดูน้ำใจของท่านตัวจะตายอยู่แท้ๆก็ยังอุตส่าห์เอาเถอะปล่อยให้เขาเข้ามาอานนท์ให้สุภัททะเข้ามาและทางกระโปรงจนกระทั่งทำงานครั้งสุดท้าย โปรดเจ้าพระสมเด็จเป็นพระอรหันต์ไปได้ดังนี้จะเห็นได้ว่าการกระทำงานหรือว่ากลับมาอยู่นี้เป็นสิ่งที่ก่อเกิดเป็นสิ่งที่กระทำขึ้นอย่างที่เรียกว่าต้องมีจิตรู้ว่าไอ้นี่เป็นประโยชน์เป็นอายุพระพุทธเจ้าท่านทำอายุอันสุดท้ายให้แก่คนนี่เป็นอายุอย่างผลไม้ไม่ใช่อายุยังลูกโลกนะอายุยังโลกๆกันนับแต่เวลากับสิ่งที่มันยังทรงอยู่แต่พระพุทธเจ้าอายุนี่เป็นตัวเกิดเลยท่านทำอายุคือทำตัวเกิดขณะใดและทำสิ่งใดเกิดขณะนั้นท่านมีอายุแต่ไม่ใช่ของท่านท่านสร้างอายุให้สิ่งอื่นตัวท่านเองท่านตายอยู่ตลอดทุกวินาที พระพุทธเจ้าท่านไม่มีอายุเป็นคนไม่มีอายุแล้วเป็นคนตายเป็นนี้จะตายยุคโกเป็นผู้ที่รู้อายุที่ทำให้คนอื่นและเป็นผู้ที่รู้อายุของตัวเองว่าตัวเองแม่ทำอยู่ตัวเองก็ตายอยู่ตัวเองก่อเกิดอยู่ตัวเองก็ดับอยู่ตัวเองไม่มีอะไรไม่มีการหลงในสิ่งเกิดไม่มีการหลงในสิ่งเกิดใดๆทั้งหมดแม้เราจะรู้ว่าเราทำแล้วพระพุทธเจ้านั่นแหละทำสิ่งที่ดีก่อเกิดสิ่งใดเป็นสิ่งดีทั้งสิ้นและท่านก็ไม่ได้หลงสิ่งดีนั้นว่าเป็นของของตนไม่ได้หลงว่าจะต้องแลกเปลี่ยนไม่ได้ลงว่าจะต้องไปยึดถือเอาหน้าภาคภูมิหน้าอะไรไม่นั่นเป็นสิ่งที่สูงสุดที่เราทำหน้าที่พระพุทธเจ้าทำได้เป็นวิสัยของพุทธส่วนเหล่านั้นยัง มีส่วนที่เป็นน้ำเป็นจิตใจที่จะต้องมีปิติยินดีในความดีบ้างเพราะถ้าไม่มีสิ่งนี้รอจ่ายแล้วเราทำไม่ได้เลยไม่มีกำลังไม่มีเครื่องชูใจจะมีบ้างก็ต้องรู้อยู่ในองค์ฌานฌานมีวิตกวิจารรู้ดีรู้ชั่วทำสิ่งดีเป็นปิติก็อ้าวก็ไม่ว่าอะไรถ้าทำสิ่งชั่วแล้วอย่าไปติดกับชั่วต้องแยกกุศลอกุศลให้ออกเป็นขั้นที่สุดเรียกว่าอภิธรรมถ้าอภิธรรมและต้องที่สุดแยกกุศลและอกุศลให้ออกถ้าแยกไม่ออกแล้วหลงเหลือถ้าแยกออกแล้วว่านี่เป็นกุศลแท้เราจะยินดีอยู่บ้างเป็นปิติเพื่อเลี้ยงเพื่อชูเพื่อให้กระทำไม่เช่นนั้นมัน คำว่าเสียเลยก็ได้แต่ต้องรู้เท่าทันอย่าไปหลงมันจะมีนิดๆหน่อยๆก็ไม่เป็นไรค่อยยังชั่วแต่อย่างพุทธพิสัยแล้วล่ะก็ไม่มีธงชาติก็ไม่มีผิดๆตัดภาพเลยเป็นวิตกวิจารณ์รู้ดีรู้ชั่วแล้วก็กระทำดีก็ทำชั่วนั้นไม่ใช่กระทำชั่วแล้วก็ทำแต่ดีแล้วก็กระทำแต่ดีนั้นโดยอุเบกขาด้วยเฉยจึงเรียกว่าบริสุทธิ์ผุดผ่องมดดีหมดชั่วหมดตนนะตนหมดหนี้หมดชั่วแต่ตนมีแต่ดีทำอะไรที่ทำให้เกิดกออะไรมีแต่ดีมีแต่ดีทั้งนั้นเลยเพราะฉะนั้นจุดจบของจิตของผู้ที่บรรลุอรหันต์นั้นคือมีญาณมีปัญญารู้ว่า ไม่ดีหรือชั่วถ้ามีเศษชั่วเราเลิกชั่วได้สักนิดบริสุทธิ์ผ่องใสเครื่องที่เจ็บหรือยังเรื่องชั่วไม่มีจิตที่จะคิดชั่วแม้แต่นิดนึงไหวขึ้นมาเป็นแต่ความคิดสิ่งติเตียนยกตนข่มขึ้นเป็นมานะติดติดยึดมากมายอะไรไม่มีแล้วอย่างสนิทใจและรู้อยู่ในหวัดดีผู้นั้นก็จะต้องสร้างสมมุติที่เรียกว่าดีไว้ต้องก่ออายุที่เป็นประโยชน์อธิบายให้ฟังแปลให้ฟังอยู่ว่าอายุมาจากคำว่าอายะห์คือประโยชน์หรือกำไรแต่ถ้าคิดเป็นกำไรของตนก็เหลือตนเพราะเป็นตนแต่กำไรนี้ไม่ใช่ของตนและกำไรเป็นของโลกหรือประโยชน์นั่นเองเป็นของโลก ปลุกแปลว่าเกิดการประโยชน์เกิดการทำประโยชน์ให้เกิดการทำกำไรให้แก่โลกเป็นอยู่มีอยู่มันไม่ใช่ของเสียในฐานะที่เรายังไม่ตายแล้วเราก็ทรงอยู่โดยโลกเขามาเลี้ยงอวัยย้อนกลับกันโลกเขาเลี้ยงเราไว้เองเขายังมีทรัพย์สมบัติหรือเขายังมีการสะสมเขายังมีอะไรต่ออะไรอยู่เอาเวลาที่เขายังไปทำงานทำการเขายังไปแลกเปลี่ยนก็ยังไปรอรับส่วนแบ่งอะไรเป็นสัตว์เป็นส่วนอย่างแท้จริงตามกำหนดและเขาก็มีมากเพียงพอเขาก็เอามาเพื่อคุณเอาไว้เพื่อให้เราไม่ต้องไปเสียเวลาแล้วเราก็จะได้ก่อเกิดประโยชน์อันนี้อย่างบริสุทธิ์ที่สุดจะทำอย่างมีจิตใจละเอียดที่จะอ่านความจริงวันนี้เป็นกุศล กุศลไม่เข้าข้างตนข้างตัวแล้วเป็นเศรษฐกิจที่จำเป็นของโลกที่เราควรจะกระทำลงไปกระทำลงไปถ้าเราก็จะได้กระทำสิ่งนั้นเพราะฉะนั้นคนที่ทำวิมุติให้แก่ตนจึงจะต้องรู้จริงๆด้วยว่าจิตของตนนั้นหมดหรือเปล่าไม่ใช่ว่าจิตหมดมีตัวหยุดแต่ตัวเองก็ไม่รู้ว่าตัวหยุดอะไรหยุดเฉยๆหยุดไม่ทำงานทำการอะไรนี่ไม่มีอะไรเลยจิตก็ดับกายก็ดับวจีก็ดับอยู่เฉยๆถ้าอย่างนั้นเป็นการดับหมดทุกส่วนเป็นอัตรานิยมส่วนหนึ่งเมื่อมันเกินเวลาเหลือเกินพอดีถ้าเราจะพักที่สุดเมื่อเวลา หยุดหมดเลยกายเมื่อกี้มโนหยุดคิดหยุดอะไรแล้วเราก็ไม่จ่ายพลังงานไม่จ่ายพลังงานมันก็จ่ายของมันโดยอัตโนมัติเป็นทีละรูปปาทิหรือเป็นชีวาทอยู่ในตัวของเราบ้างมันจะเดินเครื่องของมันมีพลังงานเดินดินโดยธรรมซึ่งเราเองเราไม่ได้ปรับปรุงไปแต่งไม่ต้องไปทำอะไรมันไม่มีจิตโน้มน้าวไม่มีเจตนาไม่มีเลยมันก็เดินของมันอยู่อย่างเบาที่สุดเราเจตนาให้เบาที่สุดแล้วเป็นการพักที่สูงสุดเมื่อเราจำเป็นจะพักอย่างสูงสุดถ้าเราก็พักเรารู้แล้วว่าเราทำงานมามากเมื่อยเราจ่ายแคลอรี่จ่ายพลังงานมาร้อนทนไม่ได้แล้วพักซะหน่อยแล้วเราก็พักอย่างมากก็ได้ฉันหลับจริงลง เป็นอสัญญีสัตว์ก็ได้ถ้าเรารู้อสัญญาสัตว์แล้วดีเราไม่ติดอาศัยมีสัตว์หรือเราไม่ติดเนวสัญญานาสัญญายตนะจะมีเครื่องอะไรยังกรุ่นๆอยู่บ้างรับรู้อะไรอยู่บ้างหรือจะยกจิตขึ้นมาผู้ใดคุมจิตได้อย่างจริงหลับไปก็ยกจิตขึ้นมาหรือว่าให้จิตทำงานตามที่เราต้องการมันก็ทำอยู่บ้างในวันนี้ว่าสัญญานะสัญญามันทำงานอยู่มันรู้ไม่ชัดจริงทีเดียวหรอกให้มันรู้บ้างไม่รู้บ้างจะรู้อย่างคนที่เป็นสื่อมีสติโพรงนั้นยากถ้านอนหลับแบบนั้นหรือว่าตั้งหลักตั้งเรื่องไว้อย่างนั้นมันรู้ไม่เต็มหรอกมันเป็นในลักษณะสัญญาอย่างนั้นก็ได้หรือจะหลับแบบเอารูปที่เรากินยาก็อันเดียวกันอาจารย์ยิงสัตว์ถ้าเป็น แบบรูปนินจานี้อธิบายแบบสมมติสัจจะหรือแบบบุคลาธิษฐานมันอันเดียวกันกับอสัญญีดับไม่มีอะไรเลยไม่รับรู้รับเรื่องอะไรเลยหมดมีแต่รูปมีแต่ตัวรูปหรืออัดรูปที่เหลือแท่งๆสั้นๆอยู่ส่วนความรู้สึกเราไม่มีไม่มีไม่มีการปรุงไม่มีการรู้อะไรเลยก็เอาถ้าเราจะพักแบบนั้นเรารู้สิ่งเหล่านี้แต่เราไม่เป็นทาสสิ่งเหล่านี้เราทำสิ่งเหล่านี้ได้ด้วยแต่เราไม่เป็นทาสสิ่งเหล่านี้ไม่มีปัญหาเรารู้ความเหมาะสมว่าเราควรจะกระทำเราควรจะมีกรรมอย่างนี้การกระทำอย่างนี้ตอนนี้พรรคพวกอยากเอาจริงจังดีหรือพักอย่างเดียวว่าสัญญากับพรรคหรือไม่พักอย่างนั้นจะพักแบบ ยานินจาเย็ดกันนานหรือพักแบบอากาสานัญจายตนะก็เป็นสันติวิหารทั้งนั้นมีสันติวิหาร 4 รูปฌาน 4 เป็นสันติวิหารซึ่งพระพุทธเจ้ายืนยันอยู่ไปอ่านดูในสูตรชัดเจนเอ้ยไม่ใช่อยู่ในสภาวะสภาวะสภาวะสูงสภาวะหลักสูตรสภาจังหวัดสุรินทร์ชัดเจนหากเป็นอันหนึ่งก็เป็นชั้นเลยขออันหนึ่งก็เป็นสภาพทันตะหรือทิศทางสุขภาพก็ยังเป็นศาลพระวิหารเป็นการสงบลงครับที่เราจะส่งไว้วิหารแบบว่าทรงไว้หรือให้มีอยู่หรือเป็นที่อยู่วิหารพระ เพราะฉะนั้นเราจะให้มีอยู่โดยกำหนดเราเป็นผู้กำหนดนะเราเป็นผู้เอาเราจะเอาขนาดไหนเรากำหนดเรารู้ถึงเราเราเรียกว่าเรารู้การเกิดอย่างแท้จริงเราจะอยู่อะไรเราจะมีวิหารอะไรเอา Never สัญญานะสัญญาเป็นวิหารเอาอ้างกินยาเป็นวิหารเอาวิญญาณนันจาและฐานะเป็นวิหารเอาปากกา 3 อันดับเป็นวิหารย่อมได้ตามกำหนดเพราะฉะนั้นแม้แต่เราจะหลับหรือว่าเราจะอยู่ในฌานประมาณนั้นแหละจะพักเท่านั้นเพียงพอแล้วก็กำหนดแล้วเราก็ออกมาออกมาแล้วเขาก็ทำสิ่งที่เพียรไม่มีเรามีพักแล้วเราก็มีเพื่อนไม่ได้เสพติด ไม่ได้หลงมากเกินไปถ้าหลงมากเกินไปแล้วเสพคุณเมื่อเสร็จคุณแล้วก็จะติดติดการพักติดอะไรก็ตามแต่ที่เราเองไปติดไปยึดมันมากเพราะอากาศก็คือการอยู่ว่างๆโดยรูปภาพเผื่อว่าเราเองไม่รู้อาการสาไม่รู้ความว่างอาสานี่เป็นบรรยากาศที่บางที่สุดเบาที่สุดเป็นบรรยาการหรือเป็นสภาพที่โพรงที่สุดลงโดยธรรมถ้าเป็นอากาศเป็นวัตถุมงคลวัตถุเรียกว่ารูปถ้าเป็นนามธรรมก็หมายความว่ามันเบาๆว่างๆลอยๆเหมือนหอมมายึดอยู่ที่อะไรยึดอยู่ที่พื้นก็ไม่หยุดอยู่ที่ฟ้าเข้ามายึดยึดอยู่ที่ซ้ายก็ไม่ยึด อยู่ที่ขวาก็ไม่ยึดมันลอยว่างเบาเรียกว่าสภาพของจิตที่เหาะลอยว่างเหมือนนกน้อยลอยเริงลมอยู่เบาง่ายสะดวกไม่หนักเลยแล้วก็ไม่กรอบไม่หนักแล้วก็ไม่กอดพยายามนึกถึงสภาพธรรมอันนี้ให้ได้จิตของเราไม่หนักแล้วก็ไม่เกาะไม่ทวงไม่ลอยสูงจนเกินไปไม่ติดข้างติดข้างนู้นข้างนี้ไม่มีจึงเรียกว่าอากาศหรืออากาศสาตามหลักภาษาหรือตามสำนวนของบาลีว่าอากาศโสไม่มีสภาพเหมือนโลกจึงพูดกันแค่รูปธรรมแต่สภาพธรรมของอากาศโสอากาศนั้นน่ะมันสภาพเบาว่าแล้วไม่ ถูกแล้วเป็นสภาพของจิตที่ว่างเบาลอยโปร่งไม่ติดไม่ยึดไม่ทวงอะไรสบายเบาดีนั่นเป็นจิตเป็นอย่างนั้นแล้วเราก็มีวิญญาณนะมีความรู้มีสภาพที่รู้ชัดวิญญาณนี้เป็นวิญญาณนะสมัยเดิมภาษาบาลีวิชานั้นแปลว่ารู้ยิ่งอย่าน่าไปวาดรูปวิญญาณในสมาสเข้าไปเป็นวิญญาณนะแปลว่ารู้ยิ่งและรู้ในจิตเจตสิกรูปนิพพานไม่รู้จะรู้อื่นหรอกเพราะจิตของเราอ่ะอ่อนี่จิตของเราเป็นอากาศแล้วจิตก็เราว่าโปร่งโล่งแล้วโดยไม่ต้องไปนั่งหลับตาเอาถ้านั่งหลับตาเอาก็ไม่รู้จิตอย่างนี้แล้วทำจิตอย่างนี้ให้ได้เมื่อลืมตาลืมตาจิตแล้วเขาก็ว่าเบาลงงี้คิดว่าอยู่ที่จิต ตาจะรู้รูปก็ต้องเป็นรูปและตารู้รูปแล้วกระทบแล้วเอาลูกก็ไปถึงจิตก็ไม่ก่อให้เกิดความหนักไม่ก่อให้เกิดความเกาะเกาะมั่นถือมั่นเกาะจนเอาเป็นเอาตายไม่มีแต่เกาะชั่วคราวเรารู้ว่านี่กำลังเกาะเพราะเรากำลังจะทำความเกิดอยู่ร่วมด้วยปรุงด้วยเป็นด้วยและเรารู้ด้วยว่าการเกิดการเป็นการกระทำนี้เป็นแต่เพียงคุณอยากให้สังขารปรุงให้แก่โลกเป็นบุญก็ทำให้แก่โลกเป็นสมุดไม่ใช่ของเราหรอกทำให้เป็นโรคอันนี้ก็เป็นของดีเป็นราคาเป็นค่าของคนเราเหมือนเครื่องยนต์ส่วนเกินแล้วในโลกเราเองเราไม่ต้องการอะไรเราไม่ต้องมีสมบัติอะไรเราไม่ต้องเอาอะไรส่วน ใครจะให้นั้นให้มาแล้วเราเลือกรับน้อยที่สุดที่มันจะเพียงพอเพียงพอสังเคราะห์กันไว้อาหารสังเคราะห์ร่างกายเสื้อผ้าสังเคราะห์ร่างกายบริหารบางอย่างสงเคราะห์ที่จริงไม่ใช่บริการปัจจัยปัจจัย 4 สังเคราะห์ตัวแท่งนี้ไว้นิดหน่อยเหมือนกันก็เครื่องยนต์มันก็ต้องกินเนื้อที่มันต้องกินน้ำมันมันต้องกินไฟฟ้าอะไรอย่างนี้เหมือนกันมันก็ต้องมีปัจจัยของมันถ้าไม่มีปัจจัยมันไม่มีการเกิดต่อเพราะฉะนั้นเครื่องยนต์มันก็มีปัจจัยฉันใดคนก็มีปัจจัยจริงๆเมื่อเวลามันไม่สบายก็มีหยุดวิญญาณมีที่ให้มันพอพักอาศัยมีสถานที่บ้างมีเสื้อผ้ามีอาหารที่เป็นปัจจัยนอกนั้นเป็นบริขารบริการ ก่อนที่จะทำงานแม้แต่บาทก็เป็นบริขารมีดบาดนี่ไว้สำหรับทำงานนะถ้าตัวเรารุ่นๆเลยไม่ต้องใช้บัตรไม่ต้องใช้อะไรเพราะว่าเวลาจะไปบิณฑบาตก็ไปทำงานก็จะใช้บาตรเป็นเครื่องกลเป็นเครื่องมืออุปกรณ์อันนึงไปทำไมทำงานโปรดสัตว์อันนี้เป็นต้นแล้วเราก็เลยใช้เป็นประโยชน์บริหารในการที่จะใส่ของใส่เข้าอะไรพอสมควรง่ายเสพประหยัดที่สุดอยู่ในตัวอย่างนี้เป็นต้นเราจะเป็นผู้ที่มีประโยชน์เมื่อเรารู้การงานเมื่อเรารู้สิ่งที่จะกระทำอยู่โดยจิตของเรารู้สันตะวิหารและรู้ทิศทางสุขภาพ คือรูปปัจจุบันทิศทางสุขะรู้สิ่งที่สุขที่สุดแล้วมันอาจจะปรุงมากกว่าสันตะวิหารรู้มากก็อากาศมันไม่ว่างโปร่งเบาอยู่อย่างนั้นหรอกแต่ว่าเรากำลังมีจิตมุ่งอยู่ว่าทำงานมีวิตกวิจารณ์แล้วก็มีปิติเลี้ยงบ้างในขณะทำงานมีสุขพอสมควรไม่เดือดร้อนอึดอัดไม่ขัดขืนไร้กังวลไร้ความห่วงหาไร้ภาระที่เป็นไปโดยการทำให้จิตมันไปในทางแฟกซ์มันไปในทางฝ่อมันไปในทางอึดอัดไปในทางทุกข์ไม่มีอะไรเสร็จทุกข์ไม่มีจะเหลือเชื้อสวรรค์หรือเชื้อยินดีอยู่บ้างเป็นปิติเป็นสุข ก็เป็นทิศทางสุขภาพวิหารแต่ไม่ใช่สันป่าวิหารจริงเท่านั้นพยายามรู้ความแตกต่างระหว่างสันตะวิหารกับทิฏฐธัมสุขขะให้ได้เมื่อเรารู้ถึงขั้นทิฏฐธัมสุขกับวิหารถึงขั้นฌานแล้วจะรู้ฉันปะเป็นตัวแทนตัวพระพักตร์ที่สุดเป็นตัวแทนแล้วเราก็ทำงานด้วยทิฏฐธัมสุขาภิบาลทิฏฐธัมสุขกับวิหารหรือองค์ฌานจึงจะต้องมีอยู่พระพุทธเจ้าจึงมีจรณะ 15 โดยมีฌาน 4 เป็นองค์ที่ 12 13 14 15 เป็นจรณะสัมปันโนเป็นเจตนาของบุคคลผู้มีวิชาครบแล้วจรณะหมายความว่าสิ่งที่ยังดำเนินไปอยู่อาจจะต้องต่อสู้จากคณะระนาบแปลว่าสิ่งที่เป็นค่าสิ่งที่ จะแปลว่าสว่างจากนี่แปลว่าสว่างเพราะฉะนั้นเราก็จะต่อสู้หรือเป็นไปด้วยความสว่างความรู้ดีว่าจะแกล้งไม่ใช่ประชดประชันไม่ใช่ดึงดันไม่ใช่ว่าทำเพื่อไอ้แดดดันเขาไปทำเพื่อสมใจในการที่แก้แค้นในจิตพยาบาลไม่มีไม่มีจิตพยาบาทแต่ทำมีจิตรู้ว่าหมายดีเจตนาอนุเคราะห์การเกื้อกูลเมตตาถ้าจะขัดเราก็อยู่รู้ว่าเขาเจ็บก็ปวดบ้างก็เหมือนกับแม่ตีลูกแม่ตีลูกไม่ได้ตีเพราะถ้าคนชุมชนตีก็ใช่เรามีโกรธแต่ถ้าเผื่อว่าไม่ใช่ปุถุชนตีผู้ที่เป็นอารียาและจะตีลูกไม่ได้ตีได้โกรธ ยินดีด้วยสติสัมปชัญญะและรู้ด้วยว่าแกทำผิดและการตีนี้เพื่อจะให้แกจำเพื่อจะสร้างประสบการณ์หรือสร้างสัญญาสร้างคนเสร็จให้แก่รู้ว่าเมื่อแกทำแกได้รับความเจ็บความปวดและรับโทษภัยเพราะฉะนั้นก็สร้างโทษไปให้เด่นจัดเพื่อที่จะให้เป็นเครื่องเตือนใจแกจะได้บุพเพสันนิวาสย้อนรู้จดจำได้แต่เก่าก่อนที่ผ่านมานั้นน่ะแกทำชั่วจึงได้รับผลดังนี้ดังนั้นต่างหากทำเท่าที่เราทำได้ว่าแรงสุดที่จะให้เขาจำได้มากที่สุดถ้าสมควรแก่โทษเราก็กระทำบ้างเพื่อเป็นเครื่องเตือนเพื่อเป็นลักษณะแสดงถ้าไม่แสดงก็ไม่ยอมรู้ไม่ยอมจำปรับปล่อย วิธีสอนวิธีแก้วิธีขัดเกลาคนจึงบางทีก็ต้องเฆี่ยนต้องตีเหมือนอย่างที่พระพุทธเจ้าท่านถามคนที่ปราบม้าพยศเธอทำยังไงว่าจะต้องตกหลอกลงแทรกไปเครียดเหมือนกันเราก็ทำอย่างเธอพระพุทธเจ้าของท่านไม่เหมือนคนไม่เหมือนคนธรรมดาทำหนึ่งเราก็พยายามทำความเข้าใจให้ได้ว่าการเขียนของท่านไม่เหมือนการเขียนดื้อๆอย่างที่ทางโลกพูดอย่างนี้เท่านั้นเองและเราก็พยายามกระทำให้เดินตามสายที่วัดสัมมาสัมพุทธเจ้าพาทำปรับปรุงตกแต่งพยายามที่จะส่งเสริมหรือว่าสร้างสิ่งที่ดี มีประโยชน์ต่อโลกผลสมมุติใดที่เราจะก่อขึ้นในโลกที่ย้ำมาจากต้นว่าเราจะต้องทำสมมุติด้วยเราจะต้องรู้สมมุติเรารู้จริงๆต้องคำนวณต้องประมาณด้วยสัตว์ปริศนาธรรม 7 ประการประมาณตนประมาณเหตุประมาณผลประมาณเหตุผลมันดีๆพอสมควรแล้วหรือเหตุผลนี่เหมาะแก่เหตุแก่ผลหรือและก็ประมาณกับกาลเวลาเมื่อประมาณตนแล้วเราทำได้นะไม่ระบาดกับแรงทำแล้วผลสะท้อนจะมายังไงรับรู้ด้วยนะต้องสำรวจออกด้วยนะว่าผลสะท้อนจะมาทนไหวมั้ยถ้าทนไหวถ้าทนไม่ไหวก็ไม่ได้หรอกเราเองก็ แพ้ภัยตัวหยุดก่อนเลือกก่อนที่เรียกว่าอัตรายุติธรรมประมาณตนแล้วก็คำนวณตามกาลนี้ควรแนะนำนอกจากนั้นยังไม่พอย่องจะต้องเน้นลงไปที่สภาพความรับสิ่งที่รับเช่นหมู่ชนสังคมนี้เราทำกับหมู่ชนนี้หรือเราทำความส่วนตัวบุคคลบริษัทคํานวณลงไปเลยนะมวลชนนี้ควรแล้วหรือไม่ควรเอาหัวชนที่ยังไม่ควรขยายเฉพาะบุคคลโดยเฉพาะบุคคลในครัวหรือยังควรเอาเฉพาะบุคคลนี้ยังไม่ควรไม่เอามากไปแรงไปจึงจะเรียกว่าเรามีเจโตปริญญาหยั่งรู้ผลต้องฝึกต้องหัดอย่างนี้ต้องทำอย่างนี้ประมาณอยู่เรื่อยคำนวณ ถ้าไม่ควรอย่าพึ่งอย่าเอาตนเป็นใหญ่ตอนนั้นรู้ตนว่าทำได้หรือไม่ได้อย่าอวดดีโดยที่เรียกว่าไม่ประมาทต้องรู้ว่าประมาณแล้วพอเป็นไปได้ถึงค่อยทำถ้าไม่พอเป็นไปได้ไม่แน่ใจอย่าเพิ่งทำเพราะไม่น่าจะทำแล้วมันเสียมากก็ดีถ้าแน่ใจแล้วประมวลความแล้วเอาหน้าหรอกกล้าทำแล้วเราก็สู้ได้นะลองได้นะถ้าเราได้ตั้งใจเสียอย่างนี้เวลาทำงานทำอะไรมีผลอะไรสะท้อนมาเราก็ไม่เคยจะรับได้เก่งกว่าถ้าเราไม่ตั้งใจซะอย่างนี้เวลาทำแล้วมันก็สู้ไม่ได้แล้วมันก็สะท้อนออกไปแรงแล้วมันก็กลายเป็นศัตรูกันเป็นคู่ต่อสู้เป็นผลเสียหายเพราะฉะนั้นสมมุติสมมุติในโลกที่เราจะกระทำอยู่นี้จึงจำเป็นต้อง ส่วนมากๆถ้าคำนวนมากสำนวนให้ดีจริงๆอย่าผีผามอย่าอวดดีอย่าคิดว่าตัวจะไม่ได้ทำดีไม่ต้องกลัวเราได้ทำดีอยู่เสมอแม้ที่สุดเราเป็นตัวอย่างเราเป็นสังฆังสะระณังคัจฉามิคัจฉามิเราเป็นตัวอย่างในการไม่แย่งลาภยศสรรเสริญมาแย่งกามคุณมาอย่างอบายมุขไม่แย่งโลกแล้วโลกธรรมง่ายๆวัตถุโลกไม่แย่งเขาแล้วแม้ที่สุดยิ่งแย่งดังแย่งโด่งแย่งมานะทิฐิเขาอยากจะทำเกินหน้าช่างเขาไม่แย่งเขามาอิจฉาริษยาเขาได้เชยปล่อยวางอยู่ใครจะทำก็ทำแม่แค่อย่างนี้ก็ยังมีฉันอยู่แล้ว แจกคนในโลกคนในโลกมันไม่มันเป็นไปไม่ได้แต่ในคนในทางธรรมนี้เป็นไปได้ด้วยรู้ไม่แย่งเขาอยากทำดีอู้อนุโมทนาสาธุนั่นก็ดีแล้วแต่ถ้าดียิ่งกว่านั้นอีกแม้เขาทำดีเราก็รวมไม้ร่วมมือด้วยส่งเสริมกระทำด้วยแม้จะยกให้เขาเป็นหัวหน้าก็อ้าวแล้วก็ตามเพราะเขาทำดีถูกแล้วเราอนุโมทนาแล้วเราก็ทำด้วยอย่างนี้ดีขึ้นไปอีกแทนที่เราจะอยู่เฉยช่างคุณแล้วคุณทำดีกับอนุโมทนาเฉยๆฉันไม่ทำด้วยอันนั้นก็ดีเหมือนกันดีดีเปราะนึงเท่านั้นแต่ดียิ่งกว่านั้นทำด้วยร่วมมือด้วยเพราะเรารู้แล้วว่าดีจริงๆ แล้วก็เราก็มีแรงมีเวลาที่จะช่วยด้วยช่วยยิ่งขึ้นกว่านั้นก็ทำคนคุยจนกระทั่งเป็นผู้รู้ดีแล้วก็ชักจูงชักพาพานำเข้าทำทีเดียวได้โดยถูกต้องโดยแน่นอนโดยคนอื่นเขาก็ยอมรับความฉลาดเฉลียวเพียงพอมีความงามพร้อมมีทั้งฉลาดและมีทั้งรู้ว่ามันลงตัวไม่ลงตัวทำได้หรือทำไม่ได้ฝืนไปมากหรือว่าฝืนไปไม่มากนึกว่าเป็นไปได้อยู่ได้ผลพอเหมาะพอสมกันอยู่รู้เห็นอยู่อย่างชัดเจนคนอื่นเขาก็ยอมรับด้วยแล้วเขาก็สู้ทนได้เท่าที่จะยอมรับด้วยเขาไปได้ด้วยอย่างเราทำเนี่ยนะก็ขอบอกกับพวกเราเลยว่าเราทำเคร่งกล้าซึ่ง ยังจะมีผู้ที่อาจหาญเจ้ากล้าอย่างเหล่านี้ยังน้อยนักที่เราทำอยู่เดี๋ยวนี้กล้าท้าทายอาจหาญผู้ที่จะทำได้คือผู้นั้นเบาใจจริงๆมีจิตเข้มแข็งจริงๆไม่แคร์ไม่กลัวผลสะท้อนจริงๆผมสะท้อนจะมาแรงอย่างไรเราก็ถ้าเราไม่มีผลเดือดร้อนใจผู้จะทำได้ต้องกล้าต้องแข็งกล้าอาจหาญจริงๆและมีปัญญาพอที่จะเขาตีโต้มาแล้วเราสามารถที่จะล้มเราสามารถที่จะแสดงความชัดเจนแสดงความถูกต้องเหนือกว่าที่เขาว่ามาได้ด้วยจึงจะยับยั้ง จึงจะยับยั้งสิ่งนั้นได้ถ้าเราไม่สามารถตีโต้ให้เขาเข้าใจให้เขาเห็นชัดในสิ่งนี้ว่าถูกต้องได้โลกไม่ต้องการสิ่งไม่ถูกต้องเพราะฉะนั้นเมื่อสิ่งนี้ไม่ถูกต้องและแรงจัดด้วยไปเผาผลาญเขามากด้วยเขาก็จะฆ่าเราได้เปรียบเทียบถ้าไม่เหลือหรอกโดยธรรมดาโดยธรรมชาติมันจะฆ่ากันเองถูกฆ่าเปลี่ยนแต่ถ้าเผื่อว่าเราเองสามารถที่จะทำได้สามารถที่จะตีโตโต้เพื่อแสดงภูมิแสดงธรรมพบล้างให้เขาหยุดช้าไปก่อนหรอกคุณ ต้องหยุดไว้ก่อนนะนี่ถูกนะไม่ใช่ผิดที่เดียวนะเขาก็จะยังไว้เหมือนกันเพราะถ้าสิ่งถูกทุกคนโดยสัจจะโดยจิตมนุษย์ก็ไม่อยากจะทำลายสิ่งถูกเมื่อรู้เมื่อไม่มีกิเลสหนาเกินไปเพราะรู้ว่าในสิ่งดีก็ไม่ทำลายสิ่งใดของแม่เพราะอันนั้นจึงจะยอมอยู่ได้เพราะเราทำเนี่ยเราก็ทำตามความคำนวณตามประมาณของเราผมสร้างศาสนามาตอนแรกผมอาจหาญมากเพราะว่ากลัวของคนเดียวเบาง่ายผมพาหลบหลีกหลบเลี่ยงได้ง่ายราวีอาจหาญแคล้วคลาดดุเดือดรังแตนเลยไม่ต้องกลัวเลยแล้วเขาก็เห็นว่าตัวเราแค่นี้แล้วคนทั้งหลายนี่เขาเห็นตัวคนเดียวมันไม่เท่าไหร่แล้วเขาก็เป็นมาเพราะคนมันมีประมาณในตัว พจนานุกรมที่ผมทำคนเดียวได้เพราะเขาเองก็เห็นว่าตัวคนเดียวไม่มีอะไรมากหรอกไม่มีฤทธิ์อะไรมากถ้าท่านจะแสดงฤทธิ์ควงทวนอยู่อย่างกระจัดผันแหย่เข้าไปแรงๆด้วยยุบเข้าไปแรงๆด้วยไปขี่ไปขูดเป็นเกาไปจิ้มเขาด้วยเขาเองเขาก็ไม่ถือสาเหมือนกับมดกัดเราเราไม่โกรธมดรุนแรงก็เพราะว่าเราไม่ถือสาวว่ามดลงตัวน้อยเพราะมันตัวเล็กฆ่าเมื่อไรก็ได้เขาก็ประมาทเขาไม่คิดว่าหมดนี่จะก่อรังขึ้นมาได้เพราะปล่อยผมมาผมก็ก่อรังขึ้นรังขึ้นรังขึ้นตอนนี้ก็เขายังไม่รู้ตัวหรอกแต่เขาก็รู้ในใจของเขากำลังโตขึ้นเรื่อยๆเขาจึงพยายามที่จะปราบจึงจะแหย่มาแหย่มาเรื่อยๆเหตุการณ์พยายามที่จะ จะฝากลงมาก็ตอบไม่ได้เรายิ่งเกาะกลุ่มกันแน่นขึ้นยิ่งยากขึ้นยิ่งยากขึ้นยิ่งโตขึ้นยิ่งลำบากขึ้นเรายิ่งมีรถของทำจะชัดขึ้นมีสภาพธรรมที่เด่นขึ้นที่ถูขึ้นยืนยันขึ้นยิ่งยากเพราะฉะนั้นคำว่าเคร่งหรือคำว่าเนื้อเนี่ยรักษาไว้ทุกสิ่งทุกอย่างจะมีเนื้อรักษาตัวไม่ใช่มีเปลือกรักษาตัว