190202 อบรมธรรม-พ่อท่าน-บรรณอโศก.txt

ศูนย์อยู่อุเบกขาอยู่นิโรธอยู่ฝั่งซ้อนอีกทีแล้วก็จะทำรอบถ้วนความหมด ที่รอกวิ่งเป็นวิมุตติญาณทัสสนะขณะนี้กำลังมีวิมุตตัวหนึ่งอันนี้อธิบายจริงแต่สิ่งที่จิตแปลว่าเปิดจริงอย่างนี้ยังไม่ได้รอบถ้วยอาจจะทำเอาโดยอุบายอย่างฤาษีเดินเศรษฐีทำเอาอย่างคนนอกๆคนนอกศาสนาพุทธเขามีทำได้หากเขามีทำได้ไม่ใช่อุบายในตัดสินต่างๆใช้การพยายามฝึกจิตให้มาเกาะรวมเกาะรวมเป็นสมถะนะ เกาะร่วมวางว่างปล่อยเปล่าอยู่เฉยๆของเราแล้วก็อยู่กับจิตว่างของเราโดยไม่ให้ทักทายไปมีกำลังมีอำนาจเพียงพอที่จะดึงจิตเอาไว้ในบรรยาอากาศและสิ่งแวดล้อมที่ตัวเองมีเนี่ยไม่มีฤทธิ์แรงของโลกียะเข้ามาเกี่ยวข้องไม่มีภาษาอะไรเข้ามายุ่งด้วยแล้วก็สามารถดึงจิตเพื่อตัวเองไม่ได้สามารถควบคุมจิตตัวเองไม่ได้ไม่ให้ทักษะออกไปไม่มีอุปสรรคอุปสรรคไม่ฟุ้งซ่านออกไปหาจุดอยู่ในกำลังคิดอยู่ในอำนาจ ผ่านไปแต่ไม่ได้เรียนรู้ตามมาฉันทะไม่ได้เรียนโรงพยาบาลจิตไม่ได้เรียนรู้ทวารตาหูจมูกลิ้นกายไม่มีสติปัฏฐานไม่ได้หัดฝึกตนด้วยการกระทบผัสสะรู้ตาหูจมูกลิ้นกายกระทบอะไรรู้เท่าทันอันนั้นตามรู้ตามเห็นและมีปัญญารู้ซ้อนลงไปในความจริงตามความเป็นจริงมียศถาอุทยานเกิดอย่างนี้เป็นอย่างนี้ก็รู้อย่างนี้เป็นอย่างนี้ตามความจริงมีอนัตตารู้ในอนัตตาลัคนารู้ในความไม่ใช่ตัวเป็นตนรู้ในความเป็นสิ่งนั้นของสิ่งนั้นไม่ใช่เราไม่ใช่เขาไม่ใช่ใครไม่ใช่สัตว์ไม่ใช่บุคคลตัวตนเป็นแต่เพียงรูปนามที่มันตรงกันอยู่เกิดขึ้นอยู่ตามสาระไม่มีความรู้อย่างนี้คน ไม่มีความรู้อย่างนี้แต่มีวิมุตดีเจโตวิมุตดีเจโตสมถะสงบได้รู้ได้ในสิ่งแวดล้อมที่บางเบาสิ่งแวดล้อมที่เงียบสงบสงัดสิ่งแวดล้อมที่ไม่มีผัสสะอะไรจัดจ้านเลยไม่มีสักภาษาอะไรจัดจ้านพรุ่งนี้อยู่ได้เมาได้และก็จะลดสถานที่ประดิษฐานที่ยึดสิ่งแวดล้อมคนซึ่งการมาเอาโลกีย์ยอดหูตาจมูกลิ้นกายข้างนอกก็จะทนได้ยากจนได้โดยลำบากทนเขาจะสู้ไม่ได้คนไม่ได้ ไม่เป็นก้อนน้ำแข็งอยู่กลางเตาหลอมเหล็กไม่เป็นอย่างนั้นหรอกถ้าจะอยู่สู้ทนไม่ได้เพราะความไม่รู้รอบเพราะความไม่รู้เท่าทันเพราะความไม่รู้จริงในรูปนามทั้งหมดในโลกเพราะความไม่รู้ว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งนี้และเราก็รู้เท่านั้นเราไม่ถือสาคำว่าถือสาก็พยายามเข้าใจให้ดีเราไม่ถือสามาผัดกับเราก็ผัสสะไปพระธาตุต่างหูเราก็รู้ภาษาต่างๆรู้ตาภาษาทางจมูกรู้ทางจมูกแล้วก็ปรุงออกมาจัดการแรงอย่างนี้ลุงออกมาว่านี่นะสีแดงจัดการยั่วยวนมอมเมาเป็นที่สุดเพราะอย่างนี้กลิ่นอย่างนี้สัมผัสอย่างนี้เขาจะปรุงเขาจะแต่งเขาจะทำรถให้จัดจ้านขึ้นทุกวันทุกวัน โลกทุกวันนี้ปรุงแต่งเก่งเหลือเกินมีมัณฑนะมีวิวัฒนาการมีวิปัสสนานี่มันชนะเป็นคนที่สามารถตกแต่งประดิษฐ์เป็นรอยประดับประดาที่เขาเรียกว่าศิลปะหรือช่างฝีมือด้วยความชำนาญเชี่ยวชาญในการปรุงเส้นฐานะแห่งการตกแต่งเพิ่มขึ้นประดิษฐ์ประดอยเพิ่มขึ้นสร้างก่อเพิ่มขึ้นยั่วเย้ามอมเมาเยอะเร่งเพิ่มขึ้นแรงมากเพราะฉะนั้นจึงยากแก่การที่จะต่อต้านต่อสู้สุทัศน์ผ่านหรือเอาจิตของเราเข้าไปชนะมันมันช่วยเราแรงเหลือเกิน มันยั่วเรามากเหลือเกินถ้าอนันตลักษณ์ขณะไม่ปรากฏแจ้งไม่เกิดจริงในจิตของคนผู้ใดโดยการเข้าใจอย่างชัดเจนธุรกิจของเรานี่เห็นด้วยปัญญาปัญญาคำว่าอาราธนาและอนัตตาอะนะตะสัญญาผ่านหน้าต่างสัญญาของเราไม่เกิดแจ้งเป็นความกำหนดรู้ความสำคัญของอาณาจักรอนัตตาธรรมแจ้งในอาณาจักรธรรมเข้าใจอย่างชัดรู้เท่าทันต้นรากเหง้าหมดเลยแม้แต่ภาษาอังกฤษขึ้นมาก็รู้ว่าจิตของเราทั้งนั้นที่มันจะเกิดอาสาพระที่มันเป็นตัวเป็นตนที่เป็นพ่ายแพ้ต่อความแรงหรือก้อนเมฆของสิ่งที่มากระทบนั้นของลูกนั้นแล้วก็แพ้ต่อรูปนั้น เรายังไปเลยเป็นภาพรูปนั้นอยู่ภาษาพระโรงรถของโลกรถของลูกต่างๆเหล่าพ่ายแพ้ต่อรูปต่างๆหรือแม้แต่นามมาทำของเราเองแล้วก็หลงหน้ามาทำของเราเองเราก็จะต้องรู้ว่าเราหลงนามาทำของเราเองรูปที่เกิดแต่นอกตอนนั้นได้สิ่งที่เกิดจากนอกตอนนั้นเป็นรูปทั้งสิ้นไม่มีนามนามคือธาตุรู้ถ้ารู้มีตัวบุคคลของบุคคลผู้นั้นเองน้ำไม่มีคนที่คนอื่นนำมาทำให้เข้าใจไม่มีของคนอื่นของใครของมันนำมาทำเป็นความรู้เป็นการรับเข้าใจเป็นสภาพที่เรารู้เราเข้าใจอยู่ที่เราเราก็เอาของคน มารู้ไม่ได้ของคนอื่นเป็นรูปที่ถูกเรารู้แม้แต่ความคิดของคนอื่นถ้าเราสัมผัสละเอียดถึงความคิดของคนอื่นได้เราก็ไปรู้รูปกับจิตของเขาไม่เป็นนามธรรมนะการที่เราได้รู้ตัวรู้ที่เกิดที่เรานี้เรียกว่านามธรรมไม่มีตัวตนนามธรรมเกิดแล้วก็แล้วกันเกิดแล้วก็แล้วกันฝังลงเป็นสัญญาฟังเราเป็นความจำเป็นความรู้ที่ระลึกย้อนขึ้นมารู้ได้อีกเท่านั้นเองถ้าเราฟังเป็นความจำเป็นรูปแล้วแล้วเรายังหลงรูปเป็นจิตของตนเองอีกอย่างนี้เราเรียกว่าหลงความรับรู้หลงความคิดของตนเองที่ได้เกิดแล้วเป็นแล้วเป็นอดีตแล้วเราก็เอาอดี พี่มาเป็นจริงเป็นจังแล้วก็ยึดถืออยู่จริงคนใดยึดถืออยู่จริงคนนั้นก็เห็นเป็นจริงคนนั้นก็รับเอาเป็นจริงว่าเป็นของที่จะมีอยู่ยิ่งห่วงยิ่งหวงยิ่งรู้สึกว่ามันมีค่ามันมีประโยชน์ไม่มีสิ่งที่เราจะต้องอาศัยมันพึ่งมันเราก็ยังจะต้องเอาไว้เป็นของเราก็ยังจะต้องไม่จบก็ยังจะต้องเกิดต่อแต่ถ้าเรารู้ว่าถ้าเราจำได้มันมีอยู่เราเอามาปรุงก็เป็นประโยชน์ให้เป็นลูกเขาเท่านั้นเองเราไม่มีของเราความยึดถือก็จะไม่มากความห่วงหวงก็จะไม่มากเพราะเราไม่ได้ทำจากต้นและเราทำแก่โลกและเราก็รู้ว่าทำแก่โลกนี้เป็นประโยชน์โลกธรรมมากก็เมื่อย แต่ถ้าเกิดว่าเราเป็นคนดีเป็นคนที่มีเมตตาเป็นคนที่มีกรุณาธิคุณสูงเป็นคนที่รู้เราก็เผื่อแผ่ในโลกพวกนั้นเข้าใจเจ็บสุดยอดแห่งนี้ก็จะทำก็จะเอาสิ่งนั้นไว้เพื่อปรุงให้แก่โลกแต่ไม่ใช่ของของเรามันจะมีความรู้สึกแตกต่างกันกับที่เราหวงเพื่อเรานั้นมันเหนียวแน่นถ้าเราหวงไว้เพื่อยึดไว้หรือว่าถือไว้อะไรยึดสายเรือถือไว้เพื่อผู้อื่นนั้นลักษณะของนั้นมันจะน้อยกว่ากันมันจะน้อยกว่ากันน้อยกว่าจริงๆมันจะมีการจัดการหนักทวงหนี้ก็ทำให้ เป็นเอาตายน้อยกว่าถ้าว่าเป็นของเราแล้วเราก็มันจะแรงมันจะเกินขอบเขตมันจะเอาเป็นโลภะเห็นแก่ตนขึ้นมาจัดจ้านมากมายเพราะฉะนั้นลักษณะที่เป็นกลางจุดนี้คงยากแต่การที่จะพูดบางคนหลงหลงอุดมคติหลงในประโยชน์ท่านมากเกินไปหลงเวลาจะต้องทำจนกระทั่งทรมานเกินไปหลงในรูปที่เราได้รู้แล้วแม้แต่เป็นรูปจุดที่เป็นสัญญาตามที่และอธิบายอย่างนี้แย่ขนาดนี้ที่เราเองแต่เรารู้ของเราเป็นความมุ่งหมายของเราเป็นความสำคัญมีความกำหนดของเราแล้ว ลงไปไหว้ย่าอย่างนี้สำคัญไหมว่าอย่างนี้แล้วเราก็ไปยึดเอาเป็นเอาตายเกินขอบเขตจนไม่พิจารณาความเป็นไปเพราะมันเป็นไปได้หรือไม่นี่มันเกินแรงคนอื่นหรือว่าเมียไม่ใช่การละของมันสิ่งแวดล้อมสังคมความกว้างความกว้างอะไรต่างๆที่มันไม่เข้าท่าแล้วนี่มันผิดที่ลูกศิษย์คือสาระแล้วไม่เหมาะสมแล้วก็ไม่รู้เรื่องเอาเป็นเอาตายแต่ความเก่าที่เราไม่เข้าใจอย่างเก่าโดยไม่เอาสิ่งใหม่ที่มันไม่เที่ยงเกิดขึ้นอยู่มีอยู่นั้นมาประกอบการพิจารณามีจะเอาดันทุรังดังกล่าวมันจะต้องเป็นดังกล่าวมีเหมือนเก่าคนก็เหมือนเก่าวัตถุก็เหมือนเก่าหากบรรยากาศก็เหมือนเก่าอุณหภูมิก็เหมือนเก่าอะไรก็เหมือนเก่าไม่ได้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปทุกอย่างไม่เที่ยงทุกอย่างค่อยๆ เพื่อนตายหาเพื่อนไปมีแต่หลักของศิลปะกับหลักที่รู้สมมุติในโลกว่ามันมีตุ่มขึ้นตรงขึ้นเท่านั้นน่ะเป็นหลักจ่ายมีแต่รูปคำนามมีเพียงผู้ ไอ้นั่นเป็นตอนเที่ยงเอาลักษณะนะลักษณะความจริงก็ปรุงขึ้นไม่มีที่สิ้นสุดก็จะตายตัวเป็นอย่างนี้อยู่อย่างนี้ตายตัวอย่างนี้ไม่เปลี่ยนไปเสื่อมลงก็ไม่มีจะเพิ่มขึ้นอีกเพิ่มได้อีกโดยตายตัวอย่างนี้ก็ไม่มีและมีความสูงมีความสับสนในจุดจุดว่างเปล่าปราศจากอะไรเลยและสถานที่แห่งนี้อยู่มี 2 สีนี้มีอยู่ในโลกเพราะฉะนั้นการปรุงก็เป็นไปได้สังขารในเรื่องประสิทธิภาพคนไหนจะอยู่กับโลกของการดำเนินงานในการสร้างก็เรียกว่าผู้ที่ต้องการ การสร้างราชทิศทางของโลกคนจะรักสิ่งนี้เป็นส่วนใหญ่เป็นปริมาณมากในโลกเนี่ยถ้าเป็นอย่างนี้ก็คิดก่อนคิดสร้างสรรค์ตกแต่งจากเพิ่มไปเรื่อยๆทีเดียวไม่มีหยุดยาวอันนั้นคือมันอันนั้นที่มันเพิ่มก็มีไอ้ที่เลเซอร์เป็นสาระก็มีแล้วก็อย่างนี้ไปหมดละทีนี้ถ้าผู้ใดรู้สาระในสาระแล้วถ้ามีเวลาเพียงพอที่เราจะมาสร้างร่วมกับโลกเราก็จะสร้างให้เท่าที่ทราบเท่าที่ควรทราบเพราะเราทราบกันละเอียดมาตั้งแต่นามธรรมให้แก่โลกแต่สิ่งที่ควรสร้างให้เรายังไม่มีเวลาพอเลยไม่มีเวลาพอที่เราจะสร้างอนาคต ที่แท้อายุอัฏฐะที่แท้ให้รู้ธรรมะไว้ให้ดีนี่ชั่วมีเศรษฐกิจมีความเป็นจริงมีอะไรก็ได้แล้วแต่ท่านนี้เรายังทำไม่ค่อยทันเลยในชีวิตเพราะฉะนั้นเราจะไปสร้างวัตถุเป็นรูปเป็นร่างไปคิดประดิษฐ์สิ่งนี้สิ่งนี้เลยจริงๆให้แก่โลกนั้นน่ะแล้วเขาไม่ไหวหรอกแต่เราแต่ละคนที่เป็นพระอริยะขึ้นไปสูงแล้วถ้าไม่ทันเพราะยิ่งทุกวันนี้ยิ่งหลงวัตถุกันมากแล้วก็สร้างวัตถุกันมากมากเขามีการเร่งเราในการผลิตวัตถุกันมากแล้วไม่มากแล้วเทคโนโลยีต่างๆเรื่องเงินจนกระทั่งโดยมีคนกอดคนสร้างความคิดคนพยายามยกย่องสรรเสริญการปรับปรุงประดิษฐ์ประดอยครบๆคิดออกมาก่อขึ้นมากับวัตถุที่ละเอียดเอากำลังเอาพลังงานที่สูงขึ้นมากระทำเอาวัตถุที่ไม่เคยมีเอามาใช้แทนกันให้ได้ให้ได้ให้ได้ให้ได้มากมายที่สุดจน ต่างกันเดี๋ยวนี้พอเพียงในโลกแต่เขาไม่มีจิตใจรู้ความเฟ้อหรือความจริงเปล่าของคนที่สร้างมันขึ้นมาแล้วก็ไปหาเรื่องทำลายเชื้อทำความสูญเสียสิเขาไม่รู้อ่ะมันก็ไม่รู้เหมือนกันไม่พอใช้มันจึงสร้างก็เกินทำลายก็มามันจึงไม่มีการไปแล้วเพราะฉะนั้นเราห้ามการยับยั้งการละ 5 เวลายับยั้งการทำลายส่วนเกินนี้เท่านั้นก็พอที่จะอยู่ได้และโลกเราไม่จำเป็นจะต้องไปลงมือสร้างสิ่งที่เขาสร้างก็พอแล้วอยู่เนี่ยไม่ต้องไปถึงขั้นลงมือนั้นก็ได้เอาแต่เพียงเราช่วยเอาแต่เพียงเราช่วยให้เขาหยุดชั่วคราว ทำลายสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมานั่นแหละแล้วเขาก็ไปทำลายนั้นเพื่อคิดว่าหลงเป็นสุขทำลายวัตถุนั้นเพราะเราก็เป็นสุขไม่ใช่ถูกใช้ให้มันถูกตรงกับสาระซื้ออัตถะและสิ่งที่จะเป็นไปของชีวิตเท่านั้นไม่ใช่ที่จริงก็เรื่องชีวิตด้วยถ้าเกินแคลอรี่เปลืองแรงกายเปลืองแรงสัญญาที่จะต้องเอาไปประกอบด้วยแรงกายไปจ่ายกับมันด้วยโดยไม่ได้เกิดประโยชน์อะไรกับสิ่งที่จะตามมาเข้าใจในการให้บริการและผลที่เหลือเป็นสิ่งที่ดีเป็นผลพลอยได้ที่เกิดเป็นประโยชน์เชื่อมต่อลงไปอีกไม่เป็นยังไงเพราะจ่ายกรณีการพลังงานปัญญาจ่ายพลังกายลงไปแล้วฝืนเสื่อมทำลายเผาไหม้ หมดไม่มีเหลือเป็นความร้อนเป็นอะไรก็ได้เป็นแรงขึ้นไปอีกโลกหนึ่งร้อนกลายเป็นสภาพเป็นสันดานทำให้ร้อนและเพิ่มความร้อนขึ้นตกตะกอนเป็นสันดานตกแต่ก่อนเป็นสันดานเขาเป็นสันดานเป็นสันทนาการสิ่งเหล่านี้จึงเรียกว่าสิ่งที่มันเป็นไม่ใช่ความเย็นเป็นความร้อนเป็นความเย็นเป็นความสงบแต่ถ้าฉันตาปักขึ้นมาแล้วมันไม่ใช่ความเย็นกลับกันเองเป็นสิ่งที่เพิ่มขึ้นมาเป็นป่าเลยเถิดรอบเป็นตัวอย่างลงใหม่ตามทรัพย์ วนกลับเลยเป็นชั้น 3 จนสุดท้ายเป็นตัวตนเรียกว่าชั้นศาลนะแต่สันดานแล้วก็กลายเป็นสิ่งที่อยู่ในโลกอีกต่อไปเพราะฉะนั้นเราเรียนรู้จุดยอดจุดจบของมันไม่อยากให้มันเลยเธอตีกลับมาไปจนกระทั่งมาเป็นเนื้อเป็นตัวอีกอาจต้องเลือกเรียนรู้ฉันด่าเพื่อฉันตาฝาดและเรียนรู้สันดานด้วยกันสาดน้ำขึ้นมาเพิ่มเติมไม่ได้ก็เอาแต่แค่ฝันและเรามีกรรมมันจะอันรู้รอบวิญญาณทัศนะวิญญาณศาสนารู้ความจริงตามความเป็นจริงเพราะฉะนั้นสิ่งใดหมดรู้สึกว่าปล่อยเฉยๆโดยไม่มีความรู้รอบในเหตุปัจจัยหรือว่าเราพ้นทุกข์แต่ไม่รู้ตัวทุกข์ที่แท้และไม่รู้สมุทัยของทุก ไม่รู้ตัวที่ทำให้เราเองนี่เกิดความยึดถืออะไรขึ้นมาจึงทุกข์และมีเหตุซ่อนอยู่ในจิตของเราสมุทัยนิติของเราเท่านั้นสมุนไพรข้างนอกนั้นหยาบมากสมุนไพรที่เป็นรูปนอกนั้นยากมากเราจะรู้เท่าทันลูกนอกทุกตัวและสมุทัยเราไม่ได้ก่อนจนกระทั่งเราอยู่กับลูกนี้ข้างนอกเนี่ยสบายแล้วแม้กระทบลูกข้างนอกแล้วจิตของเรายังไปเกิดสมุทัยข้างนอกเอ้ยศาสนาไทยข้างในมีจิตของเราเองนี่แหละยึดมั่นถือมั่นในจิตของเราเองเนี่ยเป็นเชื้อเป็นสังขารเป็นเชื้อราออกกระทบนอกเป็นดาวเป็นเขาเป็นความร้อนเป็นความสูงเป็นความเสี่ยงเป็นความจำเป็นโทรศัพท์และเราอดทนต่อสภาพนั้น ทำลายจิตของเราให้ระวังไว้ถ้าทนไม่ได้อดทนต่อสภาพนั้นไม่ได้จึงเกิดฝันไว้จึงเกิดทุกข์ขึ้นมาอีกซ้อนแล้วซ้อนเราไม่เป็นนิโรธถ้าไม่มีสิทธิ์ที่อยู่เหนือหรือไม่มีจุดที่ดับสนิทสุดของเราไม่อยู่เหนืออำนาจสิ่งนั้นสิ่งที่เราไม่ดับสนิทได้รู้สึกของเราไม่อยู่เหนือสิ่งพวกเราไม่ดับสนิทเราจึงจะมีความเห็นแจ้งยอดคิดผิดแล้วที่สุดคิดถึงอันนี้จะเป็นอาทิตย์ที่เป็นปัจจุบันที่เป็นความเห็นที่เป็นปัจจุบันกระทบกับปัจจุบันรับรู้ก็ปัจจุบันยายหนักขนาดไหนก็ปกติปัจจุบันอย่างไรเราก็รู้เท่าทันทั้งหมดเป็นปัจจุบันนั้น ก็ทำยังไม่ได้ถ้ายังไม่ได้จึงต้องอาศัยสถานที่ยังมีห่วงสถานที่จึงแม้สถานที่เป็นปริโภชพระเป็นความต้องพึ่งสถานที่ซึ่งสิ่งแวดล้อมที่มันต้องไม่มีความกระทบอย่างนี้ไม่มีผัสสะอย่างนี้ฉันถึงจะอยู่สุขฉันจึงจะเป็นสุขฉันจึงจะสบายถ้ามาแรงกว่านี้ฉันทนไม่ได้แม้แต่สิ่งแวดล้อมที่อยู่ในตัวของเราขณะนี้เพื่อนรู้จะหัดทำนิดก็ไม่อยากพบหน้าไม่อยากได้ยินเสียงจะพูดด้วยเขาก็จะมีผลสะท้อนพูดตอบมาเขาก็จะพูดถึง 10 บาทเราทีนี้เราทนไม่ได้อีกจะไปเห็นกริยากายของเพื่อนฝูงกริยากรรมของเพื่อนฝูง ผู้ชายเย็ดกันกับเพื่อนฝูงก็ทำอย่างนี้ไม่ดีนี่ไม่ถูกนี่เราก็ยึดตัวยึดตนอยู่ก็ต้องทำอย่างที่เราเห็นอย่างที่เรารู้เท่านั้นจึงจะเรียกว่าถูกทำอย่างนี้เราไม่ชอบถ้าทนไม่ได้ด้วยกระเทือนหวั่นไหวแม้เพื่อนจะทำเป็นของเราเองถึงรู้ว่าส่วนที่ดีเขาก็มีส่วนเสียเศษเล็กเศษน้อยที่ยังเป็นอธิษฐานหรือเป็นวาสนาที่ยิ่งของเขายังล้างไม่ได้ฟื้นไม่ได้อดไม่ได้ทนไม่ได้ก็ไม่อภัยมันยึดถือมันเอาเป็นเอาตายสิ่งที่ดีมากเกินไปโดยไม่ยอมละเว้นไม่ยอมอภัยไม่ยอมเข้าใจในฐานความเป็นจริงตามความเป็นจริงของเขาเขามีฐานอย่างนี้เขามีจริตอยู่อย่างนี้ก็มีวาสนาอย่างนี้ก็ยังล้างจุดนี้ยังไม่ออกแต่ส่วนดีอื่นๆของเขาโดยปริมาณเฉลี่ย เขามีความรู้ก็มีวิมุตได้ต้องมาทำมาก็ไม่รู้แต่สิ่งนี้มันยังเป็นความกระด้างมันยังเป็นความที่ยังไม่เรียบเนียนแต่ยังไม่เรียบเนียนยังไม่บริบูรณ์ยังไม่งามพรั่งพร้อมยังมีจิตที่ยังยึดถือสิ่งนี้ส่วนนี้อยู่บ้างและเศษเล็กเศษน้อยก็ถือสากันอยู่จริงบางคนมุมนี้อาจจะเกลี้ยงสนิทเนียนได้แต่บางมุมที่เขายังไม่ได้คนอื่นเราต้องรู้สิถ้ามีอภัยในมุมแต่ละมุมแต่ละมุมเศษส่วนและเราก็จะต้องรู้คนอื่นที่เราคนนี้เป็นอย่างนี้ถ้าใครรู้คนอื่นได้คนนั้นก็ดีความรู้ในสุขลักษณะที่ตาสูงซื้อได้มาก็รู้ว่าฉันมีตารู้หมู่กลุ่มนี้มีอย่างนั้นขาดเดือนมีนาคมก็อยู่กับหมู่ใหญ่ๆได้เพื่อเพิ่มขึ้นเพิ่มขึ้นมีข้อมูลใหญ่ๆ ก็เกิดการรู้เท่าทันสัจจะได้มากขึ้นและเราก็มีสติมีปฏิภาณมีความรอบที่มันทวนวนมาหาเราอยู่เสมอเสมอได้มากขึ้นผมจะแต่งมันจะกล้ามันจะแรงมันจะจัดยังไงก็ทนได้มากขึ้นมากขึ้นเราก็ไม่ยึดถือแม้กระทั่งสิ่งแวดล้อมนั้นเป็นสถานที่ที่จะมีอะไรมากและแรงมีคนที่หยาบคายมากขึ้นเราก็ทนต่อความหยาบคายนั้นได้หรือผู้ที่มีศักยภาพมีอัตราสูงเราก็ทนต่ออาสานั้นได้เขาจะแสดงอัตราโตใหญ่แสดงตัวแสดงตนข่มเราอย่างไรมีความเป็นโทษเราแรงขึ้นทั่วๆมาอย่างไรแล้วก็ทนได้มากขึ้นมากขึ้นเพราะเราได้รับผัสสะเพราะเราได้ฝึกได้หายไปทนจริงๆถ้าผู้ใดมี Play Store ไม่รู้เฉยๆ คุณจะต้องเรียนมารู้แต่ภาษานั้นๆและรู้จิตที่มันเป็นวิมุติชัดที่สุดว่าเราใช้จิตนี้เป็นสำคัญเอาจิตนี้เป็นที่ตั้งเป็นที่พึ่งแล้วเราก็เอาใช้จิตนี้ตลอดเวลาจะเกิดผัสสะใดเข้าไปที่จิตไม่ผิดตัวเดียวกันเราก็จะรู้สถานการณ์นี้มันจะเกิดปรุงแต่งอย่างนี้เราก็ให้รู้ว่าอ่อนตรงนี้แล้วเราก็จะไปยึดติดถือก็ให้รู้เท่าๆกันไม่ได้เรายึดถือไม่ได้เราจะไปเอาดีเอาเด็กมาตีโต้ไม่ได้เราวางใจซะก่อนเพราะวางใจแล้วเราก็จะได้รู้ว่าออกวันนี้เป็นอย่างนี้มีแรงขนาดนี้ทำอะไรอะไรขนาดนี้ถ้าเป็นแบรนด์ที่เขาปรุงมาจริงหรือเปล่าตัวเขาเองเป็นอย่างนี้เป็นรูปหรือเปล่าหรือก็เจตนาดีแล้วก็ตั้งใจปรุงอันนี้ออกมาที่กรุงศรีของเขาไม่มีความร้ายกาจอะไรแต่ก็ปรารถนาดีที่ทำอย่างนี้ออกมาจากนั้นก็นิสัยก็เป็นอย่างนี้ นิสัยก็แรงอย่างนี้น่ะพูดจาก็แรงลงมือก็แรงมีกายกรรมก็แรงวจีกรรมก็ได้แต่เจตนาก็บริสุทธิ์หรือเปล่าถ้าเจตนาเป็นที่สุดแล้วเจตนาหังภิกขเวกัมมังวทามิให้ไปพิจารณาไปถึงที่สุดของเขาจะรู้สึกเป็นกุศลและเจตนาแล้วจงบรรเทาจงหยุดจงอย่าเพ่งโทษกันต่อถ้าเพลงพูดกันต่อแล้วก็เกิดเป็นกรรมร้ายที่มีโทษทีไทยจนเกินไปเพราะว่าคนเราสิทธิพิเศษกันมาเป็นกุศลเจตนาดีถ้าเจตนาร้ายอีกเรื่องหนึ่งถ้าหมดสิ้นสุดเจตนาดีแม้จะมีกิเลสอยู่ทำสิ่งมีชีวิตของเขาเขายังรักเอามาให้ตนมากอยู่ ต้องอภัยเขาพวกเขาไม่ได้โกรธก็ไม่ได้เพราะเขายังมีโลภะเท่านี้ก็จะต้องรู้ฐานของเขาเพราะฉะนั้นเราจะวัดประเมินมารู้จิตเจตนาดีเป็นที่สุดแล้วเกินกว่านั้นแรงเท่าไหร่เป็นโลภะเห็นแก่ตัวของเขาเราก็จะเป็นมิเตอร์วัดได้ก็คนนี้ยังมีกิเลสแรงตอนนี้ยังมีโทสะแรงเท่านั้นถ้าไม่เจตนาดีจริงๆเป็นขั้นตอนเป็นศูนย์เป็นขั้นวัดพระเงินเจตนาดีต้องเข้าไปแล้วอันนั้นเขาไม่รู้จิตของเขาหรอกเขาไม่รู้เรานี่แหละจะรู้ให้เขาแล้วเราจะช่วยเขาเขาไม่รู้จริงๆคนที่เลยเจตนาดีของตัวเองก็เป็นคนที่เรียกว่าบริสุทธิ์ที่สุดแล้วและเจตนาดีของตัวเองตัวเองไม่รู้มันเป็นบริสุทธิ์แต่ผู้ใดเจตนาดีแล้วยังรู้ว่าตัวเองเห็นแก่ตัวอยู่นะ ต่อไปนี้เป็นผิดแล้วคนนั้นรู้อยู่อย่างนึงเลยเส้นขนานลอยๆจุดเจตนาดีของเรายังมีการประกาศยังมีการหล่อพระถ้าผู้ใดรู้อยู่ผู้นั้นบาปมากบาปมากไม่ละอายต่อบาปไม่ละอายต่อจิตของตัวเองที่ยังมีลมพัดโทรศัพท์แล้วเห็นแก่ตัวแล้วเค้าลำบากมากพูดผิดครับจัดการคนที่เขามีญาติเยอะแยะสูงๆถ้าจะไม่รู้ตัวรู้ตนเมื่อไม่รู้ตัวรู้ตนเขาก็ทำในการฝึกที่เขาคิดว่าดีที่สุดของฉัน เขารู้ไม่ได้ทำไม่ได้หรอกต้องค่อยๆอธิบายต้องค่อยๆช่วยกันจึงต้องมีอภัยให้มากมันต้องมีอภัยให้มากในการที่จะทำงานกับบุคคลเพิ่มขึ้นมาทีนี้ก็หันมาถึงแก่ตัวไปหมดแล้วทำอย่างไรจะเป็นสิบๆของพระอรหันต์จะเรียกว่าโลกุตระฉันเรียกว่าโลกุตระจิตใต้ก็ต่อเมื่อมันแล้วยังจะต้องมีวิมุตติญาณทัสสนะในระหว่างอยุธยากับศาสนาภาษาคำว่าวิมุตติญาณศาสนาอิสลามหลังวิมุตินะท่านผู้พิสูจน์ซึ่งมีความผิดฐานและก็มี สาววิเวการามพระที่เป็นตัวงานโดยมีหลักของศีลสมาธิปัญญาและกวีบุตรแล้ววิมุตติญาณทัสสนะสมมติฐานเป็นตัวที่รู้ในวิมุตเข้าวิญญาณทัศนะรอบถ้วนรู้เหตุรู้ปัจจัยรู้นามว่ารูปภาพปริศนารูปปริศนาหารูปปรัชญาปรัชญานะรู้จริงๆรู้จริงๆรู้สมณะชนะอย่างเป็นการเกิดปัญญาที่รู้ในสิ่งที่เกิดไตรลักษณ์ขึ้นมาปรุงแต่งรอบถ้วนมีเหตุอย่างไรมีปัจจัยอย่างไรปรุงขึ้นมาเป็นอย่างไรรู้จริงๆไม่เคยรู้จักสิ่งนี้ตัวเดียวแล้วก็มีมดแดงไม่มีปัญญารู้เหตุ รูปปัจจัยถ้าไม่รู้จะทำอาทิตย์อีกอย่างไม่รู้ในจิตที่มันเกิดแล้วแต่เราไม่รู้นิติบุคภาษาของมันรู้แล้วสาระมันเป็นอย่างนี้แล้วก็ทำได้เฉยๆไม่รู้นะถ้าขนาดนี้ยังไม่ถือว่าเป็นพระอรหันต์จะต้องรู้อย่างน้อยรู้อัฏฐะรู้ธรรมะของมันแท้ๆจริงๆด้วยเหตุผลรู้อยู่แต่พูดแต่พูดไม่ออกไม่มีภาษาเท่านั้นที่จะตั้งขึ้นมาให้เขาได้อย่างนี้ก็เลยบอกว่าพระอรหันต์ได้รู้จริงๆรูปภาพไม่ออกถ้ามันไม่ได้แล้วก็สามารถที่จะกระทบสัมผัสเหตุปัจจัยเหล่านั้นตามความรู้ของเราด้วยได้โดยไม่ต้องเป็นภาษาที่เป็นภาษาจึงเป็นผู้ที่ไม่ต้องติดที่ไม่ต้องติดสถานที่ไม่ต้องติดสิ่งแวดล้อมโดยที่สิ่งแวดล้อมที่แรง สิ่งแวดล้อมที่กล้าอยู่ได้ด้วยเพราะรู้แล้วว่าอยู่แถวนี้อะไรสิ่งเหล่านี้เป็นอนัตตาไม่ใช่ตัวเราตัวเขาไม่ใช่เราไปยึดไปถือเขาเป็นเพื่อนเขาเพราะฉะนั้นจึงวางได้วางได้โดยไม่รู้ภาษาก็รู้ว่าไอ้นี่เป็นอย่างนั้นอย่างนั้นโดยความจริงตามความเป็นจริงแล้วจะเข้าไปสู่จุดนั้นจุดนั้นจุดนั้นได้แล้วก็ไม่รู้ว่าเพื่อนว่าตัวเข้าไปสู่แล้วแต่กล้าอันนี้พูดตรงนี้ไปกล้าหนีไปได้อย่างนี้อยู่ได้อย่างนี้เป็นได้อย่างนี้มาได้ไม่ติดแม้ที่ไม่ติดไม่ติดแวดล้อมจึงเป็นไปอย่างดีแต่อธิบายไม่ส่งข่าวก็ไม่รู้ภาษาไม่รู้แต่ LINE ระดับของความละเอียดของรูปของไม่มีปัญญาในนามว่าลิเกอยุธยา ปฏิสัมภิทาญาณถ้ามีภาษาต้องมีรู้ชัดแจ้งมีปฏิภาณรอบส่วนรู้ระดับของสิ่งที่ควรไปทวนมาละเอียดละออเรียงระดับเป็นชั้นเป็นช่อเป็นเชิงซ้อนอย่างนั้นอย่างนี้มากขึ้นจึงจะเป็นผู้ที่เข้าใจและอธิบายเป็นระดับเป็นอะไรจะได้ไม่สับไม่สนไม่วนเรียงลำดับก็เข้าใจได้เป็นขั้นตอนที่งามพร้อมเป็นระดับๆดีคนก็เข้าใจง่ายๆไม่สนใจสับสนไม่สับสนไม่วนไม่วุ่นไม่เล็กๆเอาหัวไปทางเป็นปลายผมไปด้วยไอ้หนุ่มไปด้วยกันจนไม่เป็นขั้นเป็นตอนหลับที่สลับทางไม่เรียงลำดับขึ้นเป็นระยะๆๆบางคนที่มี กล้าได้ก็อธิบายขั้นยาวๆขั้นที่ยืดอธิบาย 1 3 5 7 9 ก็ได้เราก็ไม่ต้องอธิบายเรียงเป็น 1 2 3 4 5 6 7 8 9 ก็ต้องทำอย่างนี้ต้องซอยละเอียดก็ต้องทำเป็นขั้นตอนเพราะเราถึงจะต้องศึกษาเมื่อเรามีสิ่งที่เป็นเครื่องอาศัยคือมีวิมุตเป็นเครื่องอาศัยเราใช้วิมุตนั้นเพื่อที่จะใช้สู้รู้ในสิ่งที่เรายังทนไม่ได้ยังสามารถผัสสะก็ยังไม่เก่งเท่าไม่รู้เท่าทันในภาษาและยังวางในผัสสะนั้นไม่ได้พวกนั้นก็จะมีอุปทานอยู่เสมออายตนะ 5 อายตนะ 6 เราจะต้องรู้ได้ทั้งใจด้วยอายตนะ 6 มาจนกระทั่งถึงทวารต่างหูจมูกลิ้นกายสัจจะเราก็รู้เท่าทัน มันชัดๆทุกอันแล้วนำมาทำของเราก็เป็นจุดวางได้ปล่อยได้อย่างเร็วยังแจ้งเข้าไปจะรู้แล้วว่าเราควรจะทำต่อหรือไม่มีญาณมีปัญญารู้พร้อมเลยว่ะเออควรกระทำได้มีมุมเหลี่ยมรู้ว่าคนเป็นประโยชน์และกระทำและมันมีความรู้อีกอันหนึ่งที่เคยทำให้คนชายเสมอเมื่อเรารู้แล้วเราเข้าใจแล้วเราตัดสินแล้วเราจะทำงานกับเขาเราจะช่วยพัฒนาเราจะต้องเตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้ว่าเราอาจจะคำนวนผิดก็ได้นะเพราะคำในแล้วก็ทรัพย์เรียงขนาดมาเลยหรือแสดงความโลภจัดออกมาแสดงตัวตนออกมาแล้วซื้อเยอะมาก ถ้าเราคำนวณผิดอย่างนี้ต้องมีการสำรวมระวังก่อนจะแสดงให้มากถ้ามันตื๊ดแรงขึ้นมาก็เวียนเข้ามาเป็นสัจจะที่เราไม่เคยพบไม่เคยเจอก็ได้บางคนเนี่ยโอ้โหใช้กริยากรรมทางบัญชีหรือทางกายที่ร้ายกาจก็ได้ออกมาแล้วสู้ไม่ได้เลยนึกสภาพวัตถุอื่นที่มันประกอบขึ้นมาเป็นเรื่องนี้แล้วยังไม่เคยก็ไม่เคยเจอเลยพูดขึ้นมาแรงจนกระทั่งระยะจำไม่ได้เอียงกะเทยเลยเราเองก็โต้ตอบไปด้วยสิ่งที่มันแรงขนาดนี้ทนไม่ได้จะต้องโกรธแสดงความหมองแสดงความเศร้าแสดงความไม่พอใจออกมาได้มันก็จะเป็นเพราะถ้าเราเผลอว่าระมัดระวังมีสติสัมปชัญญะแข็งแรงรอบวัดอยู่นั้นมีแต่เป็นปีที่แรงนะมันก็จะยับยั้งมีวิจารณญาณมีวิทยุแรงแล้วก็จะมีความพยายามมีความเสี่ยงที่ แล้วก็จะรอรับแล้วเกิดหวั่นไหวมากขึ้นที่จุดในระนาบสันดานไม่ให้ออกมาทางกายทางวจีข้างนอกเรารู้เท่าทันจิตของเรามากขึ้นมาได้แล้วได้แล้วค่ะเอาจุดวางข