ความพากเพียรอยู่ต่อและลักษณะการตายที่พ่อครูกำหนดไว้.docx

ความพากเพียรอยู่ต่อและลักษณะการตายที่พ่อครูกำหนดไว้ แต่อาตมาทำงานมาถึงขนาดนี้ เนื้อหาของโลกุตระขนาดนี้ มันจะมีเป็นหัวเชื้อที่จะต่อไปอีก 2,000 กว่าปี กว่าจะหมดพุทธกัปของสมณโคดม มันหัวเชื้อนี้จะมีพอไปถึงไหม อันนี้แหละ อาตมาต้องเผื่อพอ เข้าใจไหมคำว่า “เผื่อพอ” ต้องทำให้เผื่อพอ ต้องทำให้มันจนมั่นใจจนแน่ชัด เผื่อไว้เลยว่าถึงแน่ เพราะฉะนั้นในอนาคตข้างหน้า ถ้าอาตมารีบตายลงตอนนี้ ซึ่งขันธ์มันก็แย่แล้วจริงๆ แล้วด้วย อาตมาว่าขันธ์มันฝืน ขันธ์มันลากมาจริงๆ แล้ว ที่อธิบายมาบ่อยๆ แล้ว ตอนหลังๆ นี้ยิ่งอธิบายบ่อยพูดถึงบ่อย แต่เพราะความจำเป็น จำนน จำต้อง จำใจ ที่จะต้องต่อเนื่อง สืบทอด ต่อยอดไป ถ้าอาตมาตาย อันนี้มันไม่พอแน่ เนื้อหาของมัน เนื้อหาโลกุตระไม่พอ เชื้อนี้ไม่พอไปถึง 2,000 กว่าปีที่จะไปถึง 5,000 ไม่พอนะอาตมาก็ต้องมาเกิดอีก กว่าอาตมาจะโต พอที่จะพูดธรรมะคนเชื่อ อาตมาก็ไม่รู้ได้ว่าอาตมาเกิดมาอีก มันก็จะต้องมีวัยเด็กวัยอะไรมาแล้วก็มีฤทธิ์มีอำนาจพอ จนกระทั่งพวกคุณเห็น แล้วก็เชื่อว่านี่แหละพระโพธิสัตว์พ่อท่านมาเกิดอะไรต่ออะไร แล้วจะเชื่อมันก็ไม่ง่ายใช่ไหม มันไม่ง่าย มันก็จะเสียเวลา ถ้าอาตมายังอยู่นี่มันง่ายกว่าไหม มันชัดเจนอยู่แล้ว มันเชื่อไม่มีปัญหา ถ้าไปเกิดมาอีกจะปัญหา จะเกิดความเชื่อความต่อเนื่อง มันก็ไม่ต่อเนื่องไม่สมูท มันก็กระฉึกกระฉัก มันก็จะมีความลังเลไม่เข้าท่า เพราะฉะนั้น ก็ไม่คิดอยากจะทำอันนั้นก็ต้องพยายามทำอันนี้ต่อถูๆ ไถๆ ไปจนกว่าจะสิ้นฤทธิ์เองของมัน เพราะฉะนั้นอาตมานี่มานึกถึงตัวเองแล้วว่า เอ๊.. อาตมาคงไม่ได้ตายประเภทที่เรียกว่า ค่อยๆ ผ่อน ค่อยๆ ผ่อนตาย มันคงจะต้องตายแบบ ตายคาสนามรบ หรือตายประเภทที่เรียกว่านอนคืนนี้แล้ว พอรุ่งเช้าไม่ตื่นแล้ว มันสุดฤทธิ์แล้ว พักผ่อน