สื่อธรรมะพ่อครู(ปกิณกะ) ตอน เราไม่พักเราไม่เพียร.docx

้นเรายังลอยอยู่โดยแท้ เราไม่พัก เราไม่เพียร ข้ามโอฆะได้แล้วอย่างนี้แล ฯ (พตปฎ. เล่ม ๑๕ ข้อ ๒)

หากเอาแต่พักก็จะจมลงๆๆ ถ้าเอาแต่เพียรก็จะลอยๆๆๆ ไม่มีที่สิ้นสุด ต้องอยู่ระหว่างกลาง เราไม่พักเราก็เพียร เราไม่เพียร ก็คือถึงเวลาควรพัก เราก็พัก ไม่เช่นนั้น ก็ลอยไม่รู้จักหยุดเลย ถ้าเราเอาแต่เพียร ถ้าเราเอาแต่พักก็จมไม่สิ้นสุด โดยจริงแล้ว คนเราไม่ควรจม ควรเพียร ในอภิณหปัจเวกขณ์ มีข้อหนึ่ง บอกว่า วันเวลากำลังล่วงไป บัดนี้เธอกำลังทำอะไรอยู่ คือเราไม่ควรอยู่เฉยๆ ในขณะที่ไม่ควรพัก คือมีการงานเป็นหลัก แล้วการงานเป็นหลักนี้ จุดเริ่มต้นของจิต คือสาราณียะ ระลึกถึงคน ถึงงาน ถึงสังคม ระลึกถึงอะไรที่เราควรทำ หากเราอยู่เฉยๆ ก็ระลึกถึงอะไรควรทำ ถ้าเรามีอะไรทำก็ไม่เสียหาย คือธรรมะของพระพุทธเจ้า เป็นธรรมะที่สร้างคนให้มีประโยชน์ มีคุณค่า จากกรรมการงาน กายกรรม วจีกรรม มโนกรรม เพราะคนแต่ละคนนี้คือเครื่องยนต์ คือโรงงาน ที่เป็นโทษภัยก็ได้ เป็นประโยชน์ก็ได้ เมื่อเราสามารถฝึกฝน ให้รู้จักกรรมกิริยา เราไม่ทำกรรมที่เป็นอกุศล เราไม่ทำกรรมที่เป็นโทษได้ นั่นแหละเป็นดี เมื่อเราไม่มีกรรมที่เป็นโทษแล้ว เราก็จะเป็นคนที่ ทำกรรมที่เป็นคุณค่าประโยชน์ ต่อใครๆเสมอ เมื่อยก็พัก ไม่เมื่อยก็เพียร สรุปอีกที ธรรมะพระพุทธเจ้า สอนคนให้เป็นคนที่มีคุณค่าประโยชน์ ไม่ใช่สอนคนให้เป็นแท่งหินแผ่นดิน นอนนิ่งเฉย ไม่รู้เวลาผ่านไปผ่านไป อภิณหปัจเวกขณ์ มีข้อหนึ่ง บอกว่า วันเวลากำลังล่วงไป บัดนี้เธอกำลังทำอะไรอยู่ สิ่งที่ดีกว่านี้ยังมีอีก ท่านตรัสไว้นี้แสดงว่า เราไม่ควรจะนิ่ง ถ้าไม่ใช่เวลาควรพัก วันคืนล่วงไปๆ บัดนี้เราทำอะไรอยู่ (รัตตินทิวา วีติปตันตีติ) ธรรมะของพระพุทธเจ้า ทำให้คนเจริญเป็นคนดี เป็นคนมีคุณค่าประโยชน์ โดยเฉพาะประโยชน์ตน เพราะปฏิบัติสัมมาทิฏฐิ ผู้ปฏิบัติประโยชน์ตนได้ จะได้ประโยชน์ท่านไปพร้อมกัน เป็นอุภยัตถะ เมื่อผู้ใดปฏิบัติประโยชน์ตนจบแล้ว หมดแล้ว ประโยชน์ตนนั้นคือประโยชน์ล้างกิเลส กำจัดกิเลสของตน ให้หมดไป จากจิตใจของตน เมื่อกำจัดกิเลสของตน หมดสิ้นเกลี้ยงแล้วไปจากตน ก็มีแต่จะทำประโยชน์เพื่อผู้อื่นเท่านั้น เช่น พระอรหันต์เป็นต้น ก็มีแต่กรรมกิริยา เป็นกุศลต่อผู้อื่น สมณะเดินดินว่า...ถ้าดูพุทธพจน์ที่ว่า เราไม่พักเราไม่เพียร เราข้ามโอฆสงสารได้ ในศาสนาพุทธจะมีภาษาที่ ถ้าไม่ได้ฟังคำอธิบายจากสัตบุรุษ อย่างพ่อครู ก็จะเข้าใจได้ยาก เพราะเป็นภาษาที่ย้อนแย้ง คนเราอยากให้บอกชัด ว่าจะเอาซ้ายหรือขวา เดินหน้าหรือเดินหลัง แต่ภาษาสัจจะจะย้อนสภาพ ให้เราไม่พัก แต่ว่าให้เราเพียร ทำไมไม่ใช้ภาษาตรงๆ ว่าเพียรหรือพัก ก็ไม่ใช่ ทำให้เราเวลาจะคิดอะไรก็ไม่ใช่ทุ่มสุดตัว เพียรก็ไม่ใช่เพียรจนลอย แต่พักก็ไม่ให้จม ศาสนาพุทธจบที่ อย่ายึดมั่นถือมั่น เว้นบาปทั้งปวง ทำแต่กุศล ทำใจให้ผ่องใส หากคนที่ยึดถือ ถ้าเจอภาษาที่คัมภีรานี้ ก็จะไปไม่ไหว เพียรก็ต้องระวัง พักก็ต้องระวัง ถ้าไม่มีพ่อครูมาอธิบาย เราก็ยากจะเข้าใจเหมือนกัน

600106_พุทธศาสนาตามภูมิ บ้านราชฯ ศิลปะโลกุตระของสมณะโพธิรักษ์ https://youtu.be/mOua5p-1lDM