สัมภาระวิบากทำให้คนเจริญ.docx

สัมภาระวิบากทำให้คนเจริญ _ประเสริฐ ยศทะแสน . ฝืนทำไม พระพุทธเจ้าปลงอายุสังขารตอนแปดสิบปี พ่อครูว่า… ขอบคุณที่ให้เกียรติอาตมาเท่าพระพุทธเจ้า อาตมาไม่ใช่คนที่จะมีอะไรเท่ากับพระพุทธเจ้า ที่ท่านก็เป็นของท่าน ท่านจะ ปรินิพพานเป็นปริโยสาน มีหน้าที่สร้างศาสนา หมดหน้าที่ของท่านก็จบ ท่านหมดหน้าที่ก็จบสบายไป แต่อาตมาเป็นทั้งพระโพธิสัตว์ เป็นผู้ที่จะต้องพากเพียรตัวเอง เป็นผู้ที่ยังไม่มีบารมีเท่าพระพุทธเจ้า คุณเปรียบกันไม่ได้ ความซับซ้อนอันนี้ มันก็ไม่ง่ายที่จะเข้าใจ อาตมาจะต้องรับสัมภาระ ต้องทำสัมภาระวิบาก ที่จะต้องทนต่อวิบากที่ยาก ช้า พระพุทธเจ้าท่านพ้นวิบาก สัมภาระวิบากพวกนี้แล้วท่านไม่จำเป็นจะต้องมาลำบากลำบนหรือทำอะไรต่ออะไรเหมือนอย่างอาตมา คุณไม่เข้าใจสัมภาระวิบาก คุณนึกว่าสัมภาระวิบากนั้นเป็นสิ่งที่ไม่น่าต่อสู้ ถ้าคุณมีความคิดอย่างนี้ คุณไม่เจริญ คุณไม่ไปไกลหรอก สัมภาระวิบากนี่เป็นเรื่องที่ทำให้คนเจริญ อาตมายังจะต้องมีสัมภาระวิบากที่จะต้องต่อไปอีก แต่คุณไม่มีอุดมคติพวกนี้เลย คุณไม่ได้มีอะไรพวกนี้เลย คุณไม่มีอุดมคติที่เจริญ คุณไม่มี คุณพูดอย่างคนไม่มี ขออภัยนะ ไม่ได้พูดอย่างดูถูกคุณ แต่พูดตามสัจธรรม _สู่แดนธรรม... อีกอย่างหนึ่งที่ผมเห็นนะครับว่า พระพุทธเจ้าท่านใช้ความพยายามที่จะส่งซิกแนลให้พระอานนท์ พ่อครูว่า... ท่านจะตายก่อนหลายทีแล้วส่ง signal ให้กับพระอานนท์ แต่พระอานนท์ไม่รู้เรื่อง _สู่แดนธรรม... ไม่ใช่ว่าพระองค์จะยอมรับการฝืนสังขาร พ่อครูว่า... ใช่ ท่านไม่ได้ฝืนสังขารเหมือนอาตมา คนละบารมี คนละอย่าง คนละสัมภาระวิบาก ขอบคุณที่นึกว่าอาตมานี่เท่ากับพระพุทธเจ้า จะไปทำให้เหมือนกันได้อย่างไร อาตมาไม่ได้เท่าพระพุทธเจ้า จะทำให้เหมือนกันไม่ได้ มันไม่เหมือนกันอันนี้ซับซ้อนค่