เพลงชีวิตหมายเลข 9.docx

เพลงชีวิตหมายเลข 9 _เมตตา โพธิสุทธิ์ . กราบนมัสการพ่อครูด้วยความเคารพบูชายิ่งค่ะ ได้อ่านหนังสือ "เงาฟ้าที่ท่าน้ำ" หน้า 27 เพลงชีวิตหมายเลข 9 "ถ้าสิ่งใดยิ่งน้อย และหายากแล้วรู้สึกว่า สิ่งนั้นยิ่งมีค่า และมีอำนาจสูง เช่น "เพชร" เช่น "เงิน" ของกระยาจก ณ โลกนั้น ก็คือ โลกียะ หรือ แดนปุถุชน ! ถ้าสิ่งใดยิ่งน้อย และหายาก แล้วรู้สึกว่า สิ่งนั้นยิ่งมีค่า และ มีอำนาจสูง เช่น "ความโลภ" เช่น "เงิน" ของมหาเศรษฐี ณ โลกนั้นแหละ คือ โลกุตระ หรือ แดนอาริยชน !" สองท่อนนี้ อ่านกี่รอบก็ยังไม่เข้าใจค่ะท่าน กราบรบกวนพ่อครูอธิบายขยายความให้ด้วยค่ะท่าน กราบขอบพระคุณเป็นอย่างสูงยิ่งค่ะ พ่อครูว่า…สรุปง่ายๆ พวกเราเป็นเศรษฐีหรือเป็นกระยาจก... เศรษฐี เพราะฉะนั้นความรู้สึกที่เป็นกระยาจก แม้เขาจะร่ำรวยเขาก็ยังอยากจะได้มากขึ้นเขาก็คือเคลียร์จบ แต่คนที่มี อย่างพวกเราไม่รวย หายาก ก็หายากอยู่ไม่รวยก็หายากมีน้อย หายาก แต่จิตไม่ได้มีความโลภมาก ขยันหมั่นเพียรสร้างสรรค์ เพราะฉะนั้นคนที่จะเข้าใจสภาวะธรรมที่เป็นโลกุตระแบบนี้นี่ มันต้องชัดเจนทั้ง รูปธรรมและนามธรรม รูปธรรม เราก็มาเป็นคนจนจริงๆนามธรรมเราก็มาเป็นคนจนจริงๆ แต่เป็นคนที่ไม่ทุกข์ไม่ร้อน ไม่เดือด ไม่ฟุ้งไม่อะไร ก็อยู่กับความเป็นจริงในสภาวะปัจจุบัน ขยันหมั่นเพียรสร้างสรรแล้วก็รู้ความจำเป็นของชีวิต และรู้จักพอ แต่เป็นคนมีวรรณะ 9 มีชีวิตอยู่สบายแล้ว สุภระ พัฒนาชีวิต สุโปสะ ด้วยโลกุตรธรรมได้ง่ายแล้วก็เป็นคนมากน้อย ก็ชัดเจนแล้วน้อยก็ดีแล้ว สันโดษ พอ นอกนั้นก็ขัดเกลาตนเอง สัลเลขะ ธูตะ การก็เจริญขึ้นเรื่อยๆคนที่มีปัญญาเห็นก็น่าเลื่อมใส ปาสาทิโก และอปจยะ ไม่สะสมแต่ขยัน วิริยารัมภะ พวกเรานี้แม้ใครจะขี้เกียจมาก่อน พอปฏิบัติธรรมแล้วจะขี้เกียจน้อยลง ขยันขึ้น