ความสุขคือความโง่.docx

ะประทานให้ นั่นคือผู้ไม่รู้ คือผู้โง่อยู่ นี่เป็นภาษาวิชาการ ไม่ใช่ไปด่าพระเจ้าหรือไปด่าคนนั้นคนนี้อะไรหรอก ผู้ที่ยังไม่รู้คือคนโง่คนอวิชชา ไม่รู้ว่าสุขไม่รู้ว่าทุกข์ มันเกิดจากจิต รายละเอียดของจิต ที่ท่านแยกว่าเป็นเวทนา เวทนาคือความรู้สึก ถ้าความรู้สึกนี้มันยังมีกิเลสข้ามาร่วม แล้วคุณก็ไปเล่นกับกิเลส กิเลสก็มาผสมปรุงแต่งกับจิตของคุณ มันปรุงแต่งแล้วมันก็ไม่เที่ยง ปรุงแต่งแล้วได้ดั่งใจก็เรียกว่าสุข ปรุงแต่งแล้วไม่ได้ดั่งใจก็เรียกว่าทุกข์ ดีไม่ดีไม่ชอบใจ ก็ผลักกันเลย ฆ่ากันเลย มันก็มีอยู่แค่นั้น อารมณ์ที่แปรปรวน อารมณ์ที่เอาอะไรที่ กิระดั่งได้ยินมา เรียกเต็มๆว่า กิเลส คนทั้งหลายก็บอกว่า อย่างนี้น่าได้น่ามีน่าเป็น ถ้าได้แล้วสุข ถ้าไม่ได้แล้วทุกข์ ก็ไปหลงเชื่อตามที่เขาว่ามา กิระดั่งได้ยินมา กิระกับเอสะ คือกิเลส คำว่า เอสะคือดั่งนี้ กิระดั่งที่เขาว่ามา อะไรก็ว่ามาอย่างนี้เล่าลือกันมาสืบต่อกันมาไม่รู้กี่ชาติกี่ล้านปี มันเป็นสิ่งที่ไปยึดถือ ก็ขยายไปเรื่อยๆ บรรยายให้ดูเข้าทีไปเรื่อยๆก็ยิ่งหลงไปเรื่อย จาก กิระเป็นกิรติ เป็นเกียรติยศเป็นโลกีย์ บานทะโร่โท่ไปเรื่อยๆ ก็ยิ่งหนาซับซ้อนไปเรื่อยๆ ก็ยิ่งโง่หนักเข้าไปเรื่อย สุข พระพุทธเจ้าท่านบอกว่า คนยังโง่อยู่ ก็ยังหลงความสุขความทุกข์ เป็นภาวะ 2 ของอารมณ์ ก็มาเรียนรู้อารมณ์ 2 ธรรมทั้งสองเหล่านี้ รวมเป็นอันเดียวกันกับเวทนา โดยส่วนสอง (เทฺว ธมฺมา ทฺวเยน เวทนาย เอกสโมสรณา ภวนฺติ ฯ ) ล.10 ข.60 อารมณ์จริงกับอารมณ์ อารมณ์เก๊ก็คือความสุขความทุกข์ อารมณ์จริงก็คือความรู้สึกเมื่อตาเห็นรูป รูปอันนี้เป็นอย่างนี้ อันนี้เป็นลูกกลม อันนี้ไม่กลม อันนี้ลูกยาว อันนี้รูปแดงๆ อันนี้รูปเขียวๆ ก็รู้ความจริงตามความเป็นจริง ก็เป็น 1 ถ้าเป็น 2 ขึ้นมาก็สวย ไม่สวย น่าได้ไม่น่าได้ น่ากินไม่น่ากิน น่าอยากไม่น่าอยาก ก็เป็นกิเลสผสม ผเส ปนไปเรื่อย ผู้ที่รู้ความจริงใน 2 รู้ความจริงตามความเป็นจริงคือมันเป็น 1 ไม่มีต้องมี 2 มาปรุงแต่งปรุงโฉมขึ้นมาก็จบ รู้ความจริงตามความเป็นจริงก็จบ คนนี้ดำคนนี้ขาว คนนี้หน้าเหลี่ยมคนนี้หน้าแหลมคนนี้หน้ากลม คนนี้หน้าเขายกย่องว่าสวย คนนี้หน้าเขายกย่องว่าไม่สวย ก็เข้าใจความจริง สู่แดนธรรม... จริงๆแล้วสุข ในอีกขั้นหนึ่ง ที่พวกเราควรมี ที่พ่อท่านเคยบอกว่า เป็นสุขที่หลีกเร้นออกจากการปรุงแต่ง เป็นวูปสโมสุโข เป็นสุขที่ไม่ได้มีโทษภัย ควรทำได้อย่างไรครับ พ่อครูว่า... ก็อย่างที่เรียนรู้เวทนา รู้ความจริงตามความจริงเป็นเวทนาเดียว รู้ความจริงตามความเป็นจริงหนึ่งเดียว ก็จบได้ เพราะฉะนั้นที่พูด “อทุกขมสุข ไม่ใช่อุเบกขา” อุเบกขาเป็นจิตสะอาดจากกิเลสโง่ มันโง่สุขมันโง่ทุกข์ คำว่าไม่สุขไม่ทุกข์ ก็หมายความว่า คุณก็ยังมีภาวะของสุขของทุกข์อยู่ ทีนี้ เมื่อภาวะของสุขของทุกข์อยู่คือยังไม่เลิกไปเลย คุณทำให้ไม่มีสุขก็ไม่มีทุกข์ก็ไม่มีเลิกไปเลยเท่ากับคุณทำให้จิตมีปัญญา แล้วไอ้ตัวที่โง่คือตัวกิเลสทำให้กิเลสสลายออกไปจากจิตหมดเลย ให้มีความเป็นกิเลส แม้แต่กิเลสไปติดความไม่สุขไม่ทุกข์ก็ไม่มี จึงเป็นจิตสะอาด ปริสุทธา ปริโยทาตา มุทุ กัมมัญญา ปภัสสรา เกินกว่าจะฟังแล้วเข้าไปถึงรายละเอียดของสภาวะคำเหล่านี้ได้ง่าย ยาก สู่แดนธรรม... อทุกขมสุข ต่างจากอุเบกขาตรงที่ว่า อทุกขมสุข มันวนเวียน 641220 รายการ ตุ้ม ตะลุ่ม ตุ้ม ม้ง ครั้งที่ 21 ตอบปัญหาให้พ้นความสุขคือความโง่