ศิลปะต้องมีที่จบคือนิพพาน.docx

โฟลเดอร์ธรรรมะพ่อครูตัดเป็นหัวข้อย่อย
ประเภทไฟล์เอกสาร (application/vnd.openxmlformats-officedocument.wordprocessingml.document)
ขนาดไฟล์8.58 KB
วันที่แก้ไข21 ธันวาคม 2564

เนื้อหาในไฟล์

ศิลปะต้องมีที่จบคือนิพพาน พ่อครูว่า... เมื่อกี้นี้ สู่แดนธรรม... พาดพิงว่า อาตมาเป็นศิลปิน อันนี้จริง คำว่าศิลปินคำนี้ คือผู้ที่มีศิลปะ แล้วก็รู้จักศิลปะจริงๆ ศิลปะพระพุทธเจ้าก็ตรัสไว้ชัดเจนว่า เป็นสิ่งที่นำพาไปสู่โลกุตระ เป็นมงคลอันอุดม อุดมหรืออุตมะหรือโลกุตระ ศิลปะ เป็นนิยามของพระพุทธเจ้า สิ่งที่ไม่ใช่ศิลปะ สิ่งอะไรก็ตามที่คุณสัมผัสแล้วมันไม่พาไปสู่โลกุตระ สิ่งนั้นไม่ชื่อว่าศิลปะ เรียกง่ายๆว่าศิลเปรอะ ศิลเลอะเทอะ บ้าๆบอๆอะไรก็ไม่รู้ แล้วแต่จะใช้เทคนิค ใช้วัสดุอะไรต่างๆนานา ค้นหาแต่วิธีเทคนิค กับวัสดุอะไรมาประกอบกัน ว่านี้คืองานศิลป์ เลอะไปเรื่อยๆไม่มีที่สิ้นสุด จึงเรียกว่าเปรอะ ไม่มีที่จบ แต่ศิลปะนั้นมีที่จบคือนิพพาน อุตมะหรืออุตระ ศิลปะต้องมีที่จบคือนิพพาน นี่คือนิยามของพระพุทธเจ้า เพราะฉะนั้นที่เรียกกันว่าศิลปะในโลกก็เรียนกันจนจบปริญญาเอก จบแล้วก็ได้เป็นศิลปินเอกของโลก ของเทวนิยม ของโลกโลกีย์ มันศิลเปรอะทั้งนั้น นี่ทำกันในประเทศนั้นประเทศนี้ยกย่อง หลงขายกัน ซื้อขายกันเป็นราคาเป็น หมื่นๆแสนๆล้าน ซื้อมาใส่มูลนิธิตัวเองเอาไว้โก่งราคาขาย ไม่ได้พาลดกิเลสอะไรหรอก สรุปง่ายๆว่าศิลปะต้องพาให้ลดกิเลสได้ หรือเป็นโลกุตระ ถ้างานใด ไม่ทำให้กิเลสลดงานนั้นไม่ใช่ศิลปะ นี่นิยามชัดๆ พระพุทธเจ้านิยามเอาไว้ชัดๆ เป็นโลกุตระ โลกุตระคือ ผู้สร้างเองต้องรู้ว่างานนี้เมื่อคนสัมผัสแล้ว สายราคะสัมผัสแล้วลดราคะ สายโทสะสัมผัสแล้วลดโทสะ สายโมหะสัมผัสแล้วหมดเลอะหมดหลง เข้าร่องเข้ารอยเลย งานอย่างนี้เป็นงานศิลปะ อาตมานี่แหละ เป็นศิลปิน อาตมาเรียนจิตรกรรมมาจริงแต่ไม่ได้เขียนภาพ มาใช้วรรณกรรม มาใช้ภาษา ใช้อักษรศาสตร์ ใช้ภาษาวรรณกรรม ทำงานด้านนี้ สาธยายเพื่อที่จะให้เกิดการรับรู้แล้วแก้ไขปรับปร

อ่านต่อ

ุงจิต ให้ถึงจิตเลย กาย วาจา จิต แก้ไขจิต ให้รู้จักกิเลสแล้วลดกิเลสได้ อาตมา งานของอาตมา คือ งานพูด งานสาธยาย งานเขียน ให้คนได้รับรู้แล้วเอาไปลดกิเลสตัวเองได้ นี่คือศิลปิน ที่พูดนี่ไม่ได้ยกย่องตนเองนะ พระพุทธเจ้าเป็นสุดยอดศิลปิน เรียนรู้ดีๆจากพระพุทธเจ้าแล้วเอาไปลดกิเลสได้ จนหมดกิเลสเลย สุดยอดศิลปิน อาตมาก็เป็นลูกพระพุทธเจ้าทำให้คนมาลดกิเลสได้ด้วยบ้าง แล้วก็หมดกิเลสเป็นพระอรหันต์ตามไปบ้างก็มีอยู่แล้ว นี่คือคำว่า ศิลปะ ที่พูดพาดพิงถึงศิลปิน ก็ขยายความให้ชัดเจนลึกซึ้งขึ้นไป ไม่อย่างนั้นมันเปรอะไปหมดเลย อย่างเทวนิยมอย่างโลกเขาทั้งหลายแหล่ เปรอะไปทั้งนั้นอะไรก็ไม่รู้เขาเรียกว่าศิลปะ ก็นิยามให้ชัดเจนว่า ศิลปะคือ คนที่มีราคะสัมผัสแล้วลดราคะ คนที่มีโทสะสัมผัสแล้วลดโทสะ คนที่มีโมหะสัมผัสแล้วลดโมหะ นี่คือศิลปะ นิยามง่ายๆไม่ยากอะไรหรอก แต่เข้าใจยากทำยากด้วย และรู้ยาก เขาไม่รู้ นอกจากพระพุทธเจ้า สู่แดนธรรม... ถ้าอย่างนั้นทฤษฎีศิลปะที่เขียนกันอย่างหนาไม่ต้องซื้อมาอ่านใช่ไหมครับ ผม พ่อครูว่า... จะต้องสร้างอัตลักษณ์ของตนเอง ยิ่งมีอัตตามากขึ้น จะต้องเป็นเจ้าของ เจ้าของอะไร วินเซนต์ แวนโก๊ะ เจ้าของมี ที ของเขา คือเทคนิค ฝีแปรงของเขาเป็นอิมเพรสชั่นเป็นแบบใหม่ ยังไม่เคยมีใครทำ ก็หลงเท่านี้ติดแค่นี้ แล้วก็ลอกเลียนกัน ไม่ลอกเลียนกันก็เป็นอิทธิพล พาให้เป็น สร้างอัตลักษณ์ของตนเอง ตนเองก็ได้ชื่อว่าเป็นศิลปินที่เป็นเจ้าของเทคนิค เป็นเจ้าของ ที เส้นสายทีแปรงวิธีการของตนเอง คนที่ศึกษาแล้วมาเรียนศิลปะ อย่างอาตมาสอน จะเข้าใจว่า เราเคยสกปรกเลอะเทอะพากันบ้าบอไม่ได้เรื่องมานานแล้ว (Insert) ภาพ ดอกทานตะวันของวินเซนต์แวนโก๊ะ จะว่าถ้าจะให้เป็นโลกุตระก็คือ ดูความไม่เที่ยงมันเหี่ยวมันสลายไปนั้นเอง แต่คนเขาก็ไปติดที่ฝีแปรง คนนี้เขียนมาเท่าไหร่ก็ขายได้ราคาแพงหมด ก็ถือว่าฝีแปรงคนนี้จึงเป็นของแท้ คนลอกเลียนมาไม่ใช่ของจริงไม่เอาไม่ได้เท่านี้เป็นต้น 641220 รายการ ตุ้ม ตะลุ่ม ตุ้ม ม้ง ครั้งที่ 21 ตอบปัญหาให้พ้นความสุขคือความโง่

ไฟล์อื่นในโฟลเดอร์เดียวกัน