อาชีวกสูตร พระพุทธเจ้ามีเจตนาไม่ให้ชาวพุทธกินเนื้อสัตว์.docx

อาชีวกสูตร พระพุทธเจ้ามีเจตนาไม่ให้ชาวพุทธกินเนื้อสัตว์ อาชีวกสูตรไซร้ ยืนยัน องค์สัตถุภควัน ท่านเว้น โภชนะผ่านอาสัญ แห่งสรรพ-สัตว์เฮย พ่อครูว่า…พระพุทธเจ้าอนุญาตเพียงให้ฉันเนื้อสัตว์ได้หากเป็นปวัตตมังสะ คือ 1. ไม่ได้เห็น 2. ไม่ได้ยิน 3. ไม่สงสัย ว่าเนื้อนี้เกิดจากถูกคนฆ่า คือต้องเป็นเนื้อที่เป็น 1.เดนสัตว์กิน คือสัตว์มันฆ่ากันแล้วมันกินเหลือ หรือ 2. สัตว์ตายด้วยการเจ็บป่วยหรือตายเองตามธรรมชาติ ซึ่งจะไปหาเนื้อสัตว์สองชนิดนี้ได้ที่ไหนกันมากมายอะไร ส่วนใหญ่แล้วก็เป็นเจตนาของคนฆ่าสัตว์มาทั้งนั้น แต่เขาไปเที่ยวบาลีว่าต้องเจตนาฆ่าอย่างระบุบุคคลนั้น บุคคลนั้นก็จะกินเนื้อสัตว์นั้นไม่ได้ บุคคลอื่นที่ไม่ได้ระบุก็ให้กินเนื้อสัตว์นั้นได้ เช่น วันนี้เพื่อนมาเยี่ยม เลยบอกให้ภรรยาฆ่าไก่มาต้มให้เพื่อนกิน เมื่อไก่นี้ระบุว่าให้ค่ามาเลี้ยงเพื่อนคนนี้กิน ถ้าอย่างนี้เพื่อนคนนี้ก็กินไม่ได้ ถือว่าเป็นการระบุบุคคล(คนเดียวนะ) นี่เป็นการเลี่ยงบาลี คนคนนั้นกินไม่ได้ ก็แสดงว่าเขาคิดว่าถ้าฆ่าแล้วไม่ระบุบุคคลใดก็ให้คนอื่นกินได้หมดนั่นแหละ นี่คือความเฉโก เลี่ยงบาลี จะให้ได้กินเนื้อสัตว์เป็นบาปซ้ำซ้อน หาทางหลีกเลี่ยงให้ตัวเองได้กินเนื้อสัตว์ สรุปแล้ว การขอธิบายนัยต่างๆมากหลายประเด็นหลายมิติ ที่พระพุทธเจ้าเอามาอธิบาย สรุปแล้วท่านไม่ให้กินเนื้อสัตว์ ถ้าเข้าใจในสูตร อย่างที่ท่านว่า บาปเป็นอันมากไม่ใช่บุญเลยสักนิดเดียว (อาชีวกสูตร) ทำบุญแต่ได้บาป 5 ลำดับ (ย่อมประสบบาป มิใช่บุญ เป็นอันมาก) 1. ผู้นั้นกล่าวอย่างนี้ว่า “ท่านทั้งหลายจงไปนำสัตว์ชื่อโน้นมา” (อุทิศ, อุททิสสะ คือ เจาะจงมุ่งหมายไปที่สัตว์ชื่อนั้น) 2. สัตว์นั้นเมื่อถูกเขาผูกคอนำมา ย่อมได้เสวยทุกข์โทมนัส 3. ผู้นั้นพูดอย่างนี้ว่า “ท่านท