สื่อธรรมะพ่อครู(ปกิณกะ) ตอน การใช้ภาษาสื่อสภาวะ.docx

สื่อธรรมะพ่อครู(ปกิณกะ) ตอน การใช้ภาษาสื่อสภาวะ _อโศกสัมปวังโก 1 ผมมีความสงสัยว่าในการเรียบเรียงพระไตรปิฎก ทำไมพระเถราจารย์ผู้เรียบเรียงจึงไม่ใช้ภาษาเชิงธรรมาธิษฐานตรงๆ และเลือกใช้ภาษาที่เอื้อต่อความเข้าใจของคนในยุคทุกสมัย ซึ่งจะทำให้บุคคลที่มีลักษณะตามสัมมาทิฏฐิข้อที่สิบ ท่านทำงานได้ง่ายขึ้นไม่เหน็ดเหนื่อยแสนสาหัสจนเกินไป พ่อครูว่า..ก็ขอบคุณที่เห็นใจอาตมา ก็ตอบได้ว่า ในสัจจะนั้นมีสมมติสัจจะและปรมัตถสัจจะ สัจจะมี 2 อย่าง จะบอกแต่ธรรมาธิษฐานตรงๆ ท่านตรัสแล้วเป็นธรรมาธิษฐานทั้งนั้น ภาษาที่ใช้เป็นธรรมาธิษฐานทั้งนั้น แต่คนเข้าใจไม่ได้ ตัวเองแยกแยะไม่ออก เช่น พูดถึงคำว่าเทวดา พูดถึงคำว่าสัตว์นรกอย่างนี้เป็นต้น ถ้าฟังเป็นภาษาบุคลาธิษฐานก็เป็นเทวดาสัตว์นรก ที่เป็นตัวตนสำหรับพวกที่มิจฉาทิฐิ แต่ผู้ที่สัมมาทิฎฐิแล้วก็เป็นปรมัตถสัจจะทั้งนั้นเป็นธรรมาธิษฐานทั้งนั้น พูดถึงเทวดาหรือสัตว์นรกก็เป็นธรรมาธิษฐาน แล้วจะบอกว่าทำไมท่านไม่เลือกใช้ภาษาแบบนั้น ก็เพราะว่าภาษามันมีคำว่าสัตว์นรกและเทวดา จะให้เอาภาษาไหนมาใช้ให้ร่วมสมัย คำว่าสัตว์นรก คือจิตวิญญาณที่ไม่มีตัวตน เป็นนามธรรม เทวดาคือจิตใจที่สูงส่งและเจริญ มีทั้งที่เป็นกัลยาณธรรม หรือถ้าเป็นอุบัติเทพ คือรู้จักกิเลสลดกิเลสได้เป็นส่วนๆ มีส่วนแห่งบุญ เมื่อเป็นวิสุทธิเทพก็เป็นจิตที่สะอาดบริสุทธิ์จากกิเลส ก็ต้องใช้ภาษาพวกนี้อธิบาย ถ้าไม่ใช้ภาษาแบบนี้อธิบายคุณจะเอาอะไรมาพูดมาสื่อสาร เพราะฉะนั้นบุคลาธิษฐาน แปลภาษาบัญญัตินี้เป็นอธิวจนะ ต้องมี อธิวจนสัมผัสโส จึงจะไปสามารถรู้ ปฏิฆสัมผัสโสได้ ถ้าไม่มีบัญญัติ ไม่มีอธิวจนะ ไม่มีคำเรียกที่จะสื่อสารออกไป แล้วคุณจะไปสัมผัสนามธรรม ปฏิฆ คือก้อน ให้คุณรู้ Action reaction ให้รู้ได้ เทวดาและสัตว์นรกเป็