สื่อธรรมะพ่อครู(ศีล สมาธิ ปัญญา) ตอน ศีลที่พระอาริยะพอใจคืออย่างไร.docx
เนื้อหาในไฟล์
สื่อธรรมะพ่อครู(ศีล สมาธิ ปัญญา) ตอน ศีลที่พระอาริยะพอใจคืออย่างไร _สมบัติ ...ผมสงสัย โสตาปัตติยังคะ 4 คืออะไร ที่ว่า 1. ประกอบด้วยความเลื่อมใสมั่นในพระพุทธเจ้า 2. ประกอบด้วยความเลื่อมใสมั่นในพระธรรม 3. ประกอบด้วยความเลื่อมใสมั่นในพระสงฆ์ 4. ประกอบด้วยอริยกันตศีล คือ ศีลอันเป็นที่ชื่นชมพอใจของพระอริยะ บริสุทธิ์ ไม่ถูกตัณหาและทิฏฐิแปดเปื้อนหรือครอบงำ และเป็นไปเพื่อสมาธิ และโดยเฉพาะข้อ 4 อริยกันตศีลนี้ มีขอบเขตแค่ไหนครับ? พ่อครูว่า...อริยะ ก็คือ ความเจริญ civilization อาริยะ กับ อันตะ คำว่า อันตะ แปลว่า มากเป็นที่สุด เพราะฉะนั้น อาริยกันตศีลคือ ศีลที่พระอาริยะ(อันตะ) เขาก็แปลความว่า ท่านชื่นชมพอใจ คือศีลที่ปฏิบัติแล้วพระอริยะท่านเป็นผู้ให้คะแนน ศีลที่คุณปฏิบัติ พระอริยะสัตบุรุษผู้รู้ท่านพอใจใช้ได้ ตามฐานะที่ควรเป็นไป นั่นคือ อาริยกันตศีล ถ้าคุณปฏิบัติศีล แล้วพระอาริยะไม่ให้คะแนน ดีไม่ดีผิดด้วย เช่น ปฏิบัติศีลได้แค่กายกับวาจาเท่านั้น ก็ไม่ใช่ ปฏิบัติศีล กายกรรมไม่ฆ่า วจีกรรมไม่พูดฆ่าไม่เอาของคนอื่น แต่ตัวตัดสินอยู่ที่ใจ ยิ่งถ้าภายนอกไม่บริสุทธิ์ก็ยิ่งไม่ได้ ข้างนอกต้องได้ก่อน แล้วจิตคุณจะเกิด ศีลพระพุทธเจ้าอธิบายในกิมัตถิยสูตร 1. อวิปฏิสาร (ความไม่เดือดร้อนใจ) . 2. ปามุชชะ - ปราโมทย์ (มีความยินดี) 3. ปีติ (ความอิ่มเอมใจ) . 4. ปัสสัทธิ (สงบระงับจากกิเลส) 5. สุข (แบบไม่บำเรอตน คือ วูปสมสุข) 6. สมาธิ (จิตมั่นคง) 7. ยถาภูตญาณทัสสนะ (ความรู้ยิ่งในความจริง) . 8. นิพพิทา (เบื่อหน่าย) . 9. วิราคะ (คลายกิเลส) 10. วิมุติญาณทัสสนะ (ปัญญารู้แจ้งเห็นจริงในนิพพาน) (กิมัตถิยสูตร พตฎ. เล่ม 24 ข้อ 1 , 208)
อาการของจิต เป็นเครื่องวัด อาริยกันตศีล คือป
อ่านต่อ
ฏิบัติศีลแล้วพระอริยะเห็นว่าใช้ได้ เข้าเกณฑ์ เกณฑ์คือ ไม่ใช่แค่กายกับวาจา ต้องจิตเป็นได้ด้วยตามลำดับ เช่น ไม่ฆ่าสัตว์ไม่ลักทรัพย์ไม่ประพฤติผิดในกาม ออกนอกรีต ก็พยายามคบคุ้นกันก็ตัดสินกันได้ภายนอก แต่ที่จิตนี้ถ้ากดข่มก็แสดงออกทางกิริยามาก ก็แสดงว่าไม่บรรลุ หากไม่ต้องกดข่มมาก ก็แสดงว่าบรรลุ หรือมีภาวะจิตอ่านภายนอกและซับซาบภายใน สำเนียงส่อภาษากิริยาส่อสกุลเป็นต้น คืออ่านรู้ภายนอกเข้าถึงภายในได้ สรุปแล้ว ต้องให้ผู้รู้ผู้ที่มีภูมิธรรมแท้จริงเป็นผู้ให้คะแนนผู้ตัดสิน นี่เรียกว่า อาริยกันตศีล ส่วนรายละเอียดว่า ศีลอันเป็นที่ชื่นชมพอใจของพระอริยะ บริสุทธิ์ ไม่ถูกตัณหาและทิฏฐิแปดเปื้อนหรือครอบงำ และเป็นไปเพื่อสมาธิ สมาธิคือความตั้งมั่นของจิตที่บริสุทธิ์สะอาด จิตที่ลดกิเลสได้ แล้วตกผลึก ผนึกกันเข้า ควบแน่นกันเข้า ก็เรียกว่าจิตตั้งมั่น สมาธิ ไม่ได้แปลว่านั่งหลับตาสะกดจิต แข็ง นั่นเป็นสมาธิของลัทธิศาสนาอื่น ที่เป็นโลกียสมาธิ แต่ของพระพุทธเจ้านั้นหมายถึงกิเลสลดแล้ว จิตตกผลึกตั้งมั่นสะอาดแข็งแรงขึ้นเป็นธรรมชาติ สะสมจนไม่ต้องควบคุม ไม่กดข่ม ทำแล้วทำอีกก็ได้ จะถึงขีดที่ถาวรสะอาดบริสุทธิ์ สูงสุดของความบรรลุธรรมของพระพุทธเจ้า จึงถึงขั้น นิจจัง(เที่ยงแท้) ธุวัง (ถาวร) สัสตัง(ยืนนาน) อวิปริณามธัมมัง(ไม่แปรเปลี่ยน) อสังหิรัง(ไม่มีอะไรหักล้างได้) อสังกุปปัง(ไม่กลับกำเริบ) เป็นคุณสมบัติความดีความดีงามแข็งแรงถาวรสะอาดบริสุทธิ์ ความขยันหมั่นเพียรความเสียสละ ความเป็นผู้ทำงานรับใช้มวลชนอย่างแข็งแรงมั่นคงถาวรตลอดกาลไม่ท้อถอย เหมือนในหลวงร.9 ทรงงานมาตั้ง 70 ปีนี่ละสุดยอด 600922_พุทธศาสนาตามภูมิ บ้านราชฯ อจินไตย 4 ตรงไหนที่อธิบายได้ ตอน2