สื่อธรรมะพ่อครู(เศรษฐศาสตร์บุญนิยม) ตอน แก้ปัญหาเศรษฐกิจได้ด้วยแบบคนจน.docx
เนื้อหาในไฟล์
สื่อธรรมะพ่อครู(เศรษฐศาสตร์บุญนิยม) ตอน แก้ปัญหาเศรษฐกิจได้ด้วยแบบคนจน พ่อครูว่า...ตอนนี้ขอแวะไปการเมืองบ้าง ผู้ที่ช่วยบริหารประเทศตอนนี้อยู่ถ้าจะช่วยแก้ปัญหาเศรษฐกิจ ถ้าจะไปคิดแก้ปัญหาให้คนไปรวยนั้นเป็นไปไม่ได้ ในหลวงก็ไม่ได้คิดแบบนั้น ในหลวงแก้ปัญหาแบบคนจน ความรวยความจนไม่ได้เป็นปัญหาของชีวิต การแก้ปัญหาเศรษฐกิจจึงต้องเข้าใจให้ดีเลย ถ้าไม่เช่นนั้นคุณเหมือนกันกับโลกทั้งโลก อาตมาว่าโลกทั้งโลกหรือนักเศรษฐศาสตร์ก็เข้าใจกันว่าจะต้องให้คนไปรวย อย่างน้อยคนในประเทศจะต้องรวยมากกว่าจน แต่จะให้เป็นคนรวยหมดประเทศไม่ได้หรอก ให้ทำครึ่งหนึ่งเลยก็ได้ คนจนครึ่งหนึ่งคนรวยครึ่งหนึ่ง คุณจะแก้ปัญหาเศรษฐกิจแบบนี้แหละ หนึ่งคุณต้องสร้างสมบัติ คุณต้องสร้าง จะต้องสร้างอะไร ถ้าหากสร้างปัจจัยเป็นของกิน เป็นข้าวเป็นน้ำเป็นอาหารปัจจัยชีวิตดี จะไปสร้างอาวุธสร้างระเบิด ได้แล้วก็เก่งเอาไปขายได้เงิน แล้วเอาเงินเหล่านั้น คนในประเทศก็ได้เงินนั้น คนครึ่งประเทศก็จะได้เงินจากสิ่งเหล่านั้น เครื่องมอมเมาอาวุธ เหล่านั้น ประเทศคุณเป็นประเทศที่แย่จริง เลวร้ายรุนแรง ก่อให้เกิดการฆ่ากันด้วยอาวุธ เพราะอาวุธสร้างขึ้นมาเพื่อฆ่าคน บาปมาก บาปมหาศาล เป็นจิตใจที่เสื่อมมากเลย ยุคนี้เป็นยุคใกล้กลียุคแล้ว เขาเข้าใจแล้วว่า ประเทศที่สร้างอาวุธนั้นเป็นประเทศที่ต่ำ เป็นประเทศที่ขี้กลัว ไม่เข้าใจไม่มีปัญญารู้ว่า จะสร้างอาวุธมาฆ่าคนทำไม คุณช่วยเหลือเกื้อกูลกัน คุณก็พูดว่าจะช่วยประเทศนั้นประเทศนี้ แล้วคุณก็ได้สร้างอาวุธขึ้นมาในประเทศทำไม คุณสร้างปัจจัย 4 สิ คุณไม่สร้างอาหารการกินเพราะว่าภูมิประเทศไม่ได้ มันมีแต่น้ำแข็ง เป็นขั้วโลกเหนือ เป็นต้น คุณก็สร้างเทคโนโลยีให้ดีๆ เอามาใช้อย่างที่คุณทำ แต่จะต้องไปสร้างเทคโนโลยีให้เป็นอาวุธฆ่
อ่านต่อ
าคนทำไม เอาเทคโนโลยีมาสร้างสิ่งที่เป็นประโยชน์เครื่องใช้ไม้สอยดีๆก็ทำได้ ทำแต่เท่านั้นก็พอ หากแต่ละประเทศไม่สร้างอาวุธยุทธภัณฑ์ ก็ไม่เกิดความโหดเหี้ยมอย่างนี้ การมีอำนาจในประเทศ การมีอำนาจในความเป็นคน อํานาจที่ไม่ต้องไปทำร้ายใคร อำนาจมีแต่เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา อำนาจในการช่วยเหลือมนุษย์อย่างจริงใจอันนั้นคืออำนาจที่ยิ่งใหญ่ อำนาจที่ต้องขู่ด้วยเขี้ยวเล็บด้วยอาวุธ มันไม่ได้พ้นความเป็นเดรัจฉาน นี่ไม่ได้ด่า กำลังพูดสัจธรรม เก่งสร้างอาวุธก็เหมือนสร้างเขี้ยวเล็บเหมือนเดรัจฉาน ทำให้คนอื่นบาดเจ็บล้มตาย แต่ในยุคนี้เป็นยุคปัญญาชนแล้ว ไม่ใช่ยุคเดรัจฉาน คนมันควรจะพ้นจากความเป็นเดรัจฉานได้แล้ว จะเอาเขี้ยวเล็บ พิษร้าย ไปทำร้ายกันเพื่อให้ตนเองยิ่งใหญ่ เมื่อไหร่มันจะพ้นความเป็นเดรัจฉาน เอาความเมตตากรุณามุทิตาอุเบกขาเอาความจริงใจมีน้ำใจ ช่วยเหลือเกื้อกูล สร้างสิ่งที่จำเป็นต่อชีวิตมนุษย์ แล้วออกมาช่วยเหลือเกื้อกูลกัน แจกจ่ายเจือจาน ไม่ใช่ออกไปโลภโมโทสัน โลภเอาเงินๆ มันก็เป็นความอำมหิตซับซ้อนอีกชนิด เราไปหลงว่ารวยนี่เป็นอำนาจใหญ่ คนที่หลุดพ้นจากโลกธรรมแล้ว เงินทองไม่เป็นอำนาจกับเขาเลย อรหันต์เป็นต้น เงินทองทรัพย์สินเพชรนิลจินดา ไม่ได้มีอำนาจต่อคนพวกนี้เลย พระพุทธเจ้าท่านได้ตรัสรู้สัจธรรมอันนี้สุดยอดเอาไว้ให้คนศึกษาฝึกฝน และให้หลุดพ้นจากสิ่งเหล่านี้ จึงเป็นคนประเสริฐอยู่ในโลก ไม่ต้องไปเสียพลังงานเสียเวลาเสียแรงงาน เพื่อไปแย่งชิงลาภยศสรรเสริญโลกียสุขเหล่านี้เลย เอาพลังงานมาสร้างเหตุปัจจัยของชีวิต สิ่งที่เฟ้อเกิน เสื้อผ้าหน้าแพร เอาแค่ใส่ให้พอเหมาะพอดี กันร้อนกันหนาวกันแมลงสัตว์กัดต่อย ไม่ต้องไปมีแฟชั่นไม่ต้องไปมีอะไรให้เสียเวลา แล้วก็โฆษณากันอย่างนี้ชั้นสูง อย่างนี้ชั้นพิเศษ อาตมาเห็นว่ามันโง่กันขนาด กระเป๋าเอาไปจากตะวันออก แล้วเอาไปโฆษณาอยู่ในห้างหรือสถาบัน เขาก็บอกว่าเป็นสถาบันแฟชั่น แล้วก็ไปขึ้นราคา ปัดโธ่เอ๊ย! ที่นี่ชาวบ้านเขาใช้กัน ไปมอมเมากันข้างนอกแล้วขายกันแพงๆ มันหลอกกันจริงๆ ครอบงำความคิดให้โง่ คนเราตื่นจากโลกธรรม ที่มันงมงายเหล่านี้ แฟชั่นรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสอะไรก็แล้วแต่ ผู้หลุดพ้นมาได้ เลิกงมงายเลิกติดยึดได้ ก็เป็นคนที่มีประโยชน์ต่อสังคมมีประโยชน์ต่อโลก เอาพลังงานแคลอรี่ ทุนรอนเวลามาสร้างสิ่งที่เป็นประโยชน์ได้ นี่คือการแก้ปัญหาเศรษฐกิจที่ยิ่งใหญ่ คนเราจะแก้ปัญหาเศรษฐกิจอย่าไปกล่าวว่าจะแก้ปัญหาให้คนรวย ต้องกล่าวอย่างในหลวงว่าจะแก้ปัญหาโดยให้คนมาจน มาเอาแบบคนจน แล้วเขาก็บอกว่าจะดำเนินรอยตามพระยุคลบาท จะตามศาสตร์พระราชา จะต้องพยายามมาช่วยกันขาดทุน จะไปเอากำไรมาก แล้วไปแก้ปัญหาเศรษฐกิจ ถ้าสอนให้คนมาขาดทุนให้แก่สังคม แล้วเขาก็เต็มใจขาดทุนให้แก่สังคมได้ เศรษฐกิจประเทศนั้น เศรษฐกิจสังคมนั้น อย่างชาวอโศก สบาย ชาวอโศก เป็นกลุ่มชุมชนที่แก้ปัญหาเศรษฐกิจได้ครบบริบูรณ์แล้วสบายแล้ว สมาชิกชาวอโศก ไม่มีปัญหาเศรษฐกิจ แม้แต่ปัญหาการเมือง ปัญหาสังคมก็ไม่มี เป็นชุมชนที่มีแต่ปัญญาไม่มีปัญหา ชุมชนอะไรกัน มีแต่ปัญญาไม่มีปัญหา มีด้วยหรือ? เรามีดีไว้อวด แต่จงอ่านจิตใจตัวเองว่ามี สาเฐยจิต คือจิตอยากอวดไหม ถ้าไม่มีจิตเหล่านั้น การพูดสิ่งที่ดี เหตุที่จะทำให้ดี พูดไปเถอะ ประกาศไป ยกย่องไป แต่จะยกย่องความชั่วทำไม เช่น ต่างคนต่างคิดจะไปรวยนี้มันคิดชั่ว คิดมาจนนี่มันคิดดี เป็นคนจนมหัศจรรย์เป็นคนจนที่อุดมสมบูรณ์ เป็นคนจนที่ขยันหมั่นเพียรสร้างสรรค์รู้จักสิ่งที่ควรสร้างไม่ต้องเสียแรงงานเสียเวลาสร้างสิ่งที่ไม่ควรทำ ไม่ต้องไปเปลืองเลย เอาแรงงาน เวลาทุนรอนสร้างแต่สิ่งที่ดีๆให้แก่สังคม คนจนแบบนี้ที่จนเพราะไม่ต้องการสะสมไว้กับตัวมาก อัปปิจฉะ มีน้อยก็พอ นอกนั้นก็สะพัดแก่ผู้อื่น ก็เลยมีน้อย คนมีน้อยจึงเรียกว่าคนจน แต่เป็นคนจนที่สุขสำราญเบิกบานใจไม่ต้องสะสมทรัพย์ศฤงคาร เงินทอง มีเพียงใช้สอยอาศัยพอกินพอใช้ก็พอ นี่คือการแก้ปัญหาเศรษฐกิจให้กับตนเองและสังคมแก่ประเทศ แก้ปัญหาเศรษฐกิจให้แก่โลกได้ ขอใหญ่หน่อยเถอะ ไม่ใช่ประเทศเราจะต้องรวย ตัวอย่างที่นายโดนัลด์ ทรัมป์พูด.. ไม่ใช่ ต้องพูดอย่างในหลวงเรา เขาบอกว่าอเมริกาจะต้องรวยกว่าใคร แต่ในหลวงเราบอกไม่เอาหรอก เราจะต้องมาจน เห็นไหมว่าประเทศไทยกับประเทศอเมริกานี้ เบอร์ 1 ของประเทศพูดกันคนละเรื่อง ถ้าเบอร์ 1 ของประเทศด้านการเมือง ด้านผู้บริหาร กล่าวอย่างในหลวงบ้างก็เท่เสียไม่มี โดยเฉพาะผู้ที่ทำงานด้านเศรษฐกิจ รัฐมนตรีเศรษฐกิจเป็นต้น ก็ยังจะไปตามโลกเขาอยู่ ทั้งๆที่บอกว่าจะเดินตามศาสตร์พระราชา ให้ศึกษาเถิดศึกษาตามพระพุทธเจ้า ศึกษาตามในหลวงรัชกาลที่ 9 ให้ดีๆ แต่ไปดูสิว่า สมคิด จาตุศรีพิทักษ์เป็นคนนับถือศาสนาพุทธ ให้ศึกษาศาสนาพุทธบ้างเอาเนื้อแก่นของศาสนาพุทธให้ชัดเจน ศาสนาพุทธไม่มีหรอกที่จะไปคิดอยากรวย อย่างที่ในหลวงเราได้ตรัสให้มีพอกินพอใช้ นอกนั้นก็เผื่อแผ่เจือจานสะพัดออก นี่คือหัวใจของเศรษฐศาสตร์ ไม่ใช่มุ่งหมายให้ไปรวย เหมือนกับหัวใจรัฐศาสตร์ ไม่ใช่ไปสร้างอำนาจใส่ตัวเอง หัวใจเศรษฐศาสตร์ก็ไม่ใช่ไปสร้างให้ตัวเองรวย หัวใจรัฐศาสตร์ก็ไม่ใช่สร้างอำนาจให้แก่ตัวเอง เรียนรัฐศาสตร์เขาก็จะบอกว่าให้เอาอำนาจ อำนาจของประชาธิปไตยนั้น ให้ประชาชนเขายกให้ ไม่ใช่ไปสร้างอำนาจให้แก่ตัว ให้ตัวเองมีอำนาจ ไม่ใช่ ต้องรับใช้ประชาชน ไม่ต้องไปสร้างอำนาจแก่ประชาชนเลย ไม่ควรจะไปเบ่งอำนาจแก่ประชาชนเลย รับใช้ประชาชนช่วยเหลือเกื้อกูลประชาชน เดี๋ยวคุณก็จะมีธรรมาธิปไตยเอง แล้วคุณก็จะได้อำนาจโดยที่ประชาชนเขาให้โดยคุณไม่ต้องไปถืออำนาจเลย คุณมีแต่อำนาจที่ประชาชนเขาให้ เท่อย่างกับอะไรดี การแก้ปัญหาเศรษฐกิจนั้นจะไปแก้ปัญหาที่ความรวยความจนให้แก่สังคมไม่ได้ ต้องเจาะจงลงไปว่า ให้คนนี่เข้าใจ แก้ปัญหาที่คน แก้ปัญหาให้คนเข้าใจอย่าไปแก้กฎเกณฑ์หรือแก้กฎหมายหลักเกณฑ์และทฤษฎีอะไรที่จะไปพูดทฤษฎี ไปรวย เขียนหนังสือให้จะไปรวยจะไปรวย อย่าเลย หลักเกณฑ์การซื้อขายก็ดีหลักเกณฑ์ดอกเบี้ยก็เถอะ เพื่อให้เกิดการหมุนเวียนทรัพยากรของเงินนั้น คนมันฉลาดเลี่ยงฉลาดโกง แต่ให้เขารู้ว่า ความจนความรวยไม่ใช่เครื่องวัดค่าความประเสริฐของสังคมของคนเลย ของมนุษย์เลย คนจนเสร็จจะเป็นคนประเสริฐ เป็นคนจนที่เฉลียวฉลาดเป็นคนจนที่มีความรู้ลึกซึ้งในเรื่องของจิตวิญญาณในเรื่องของสังคมมนุษยชาติ แล้วทำตนให้เป็นคนจน คนใดสังคมใดทำตนให้เป็นคนจน แล้วก็เป็นคนที่พึ่งตนเองไม่เบียดเบียนใคร มีความรู้ความสามารถมีสมรรถนะ แล้วสร้างสรรค์สิ่งที่เป็นปัจจัยสำคัญของชีวิตไปก่อน อะไรเฟ้อเกิน ก็อย่าไปเสียเวลาแรงงานกับมัน มันก็เกิดความอุดมสมบูรณ์ด้วยสิ่งที่เป็นปัจจัยชีวิต ตั้งแต่ข้าวผ้ายาบ้าน ไปจนถึงบริขารต่างๆ พระพุทธเจ้าตรัสไว้สมบูรณ์แบบแล้ว ถ้าสิ่งเหล่านั้นอาศัยสมบูรณ์แบบแล้วจะไปคิดสิ่งที่พิเศษต่อไปได้ก็เชิญ อาหารปัจจัย 4 หรือเรื่องที่เป็นปัจจัยชีวิตบริขารสำคัญชีวิตมันแข็งแรงบริบูรณ์ดีแล้ว นั่นแหละสังคมเศรษฐกิจที่ดี สังคมที่บริบูรณ์ อย่างชาวอโศก เป็นต้น ขออภัยที่ต้องยกตัวอย่างชาวอโศก เพราะทำมา 30 40 ปีแล้วสำเร็จจนสมบูรณ์แบบแล้ว ชาวอโศก จริง มีแต่พูดให้เข้าใจเพิ่มเติมสำหรับคนที่จะมาเพิ่มเติมเท่านั้น ส่วนคนที่สมบูรณ์แล้ว ขอถามหน่อยเถอะ ใครจะออกไปจากอโศกบ้างยกมือขึ้น ออกไปจากความเป็นอโศกบ้างยกมือขึ้น ไม่มีแม้แต่ครึ่งคน อาตมาประสบความสำเร็จแล้ว
610205_พุทธศาสนาตามภูมิ บ้านราชฯ แก้ปัญหาเศรษฐกิจได้ด้วยแบบคนจน