220817-327 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ019.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันศุกร์ที่ 17 สิงหาคมพุทธศักราช 2522 พ่อท่านพระโพธิรักษ์ได้นำพิจารณาปัจจเวกปัจจัยที่พุทธสถานสันติอโศกการพิจารณาวันนี้ก็ใครที่จะเอาสิ่งที่เขาได้ปฏิเสธเอามายกเป็นโครงสินค้า [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] ก่อนที่ดิฉันจะมาอยู่สาลีนี้ที่ฉันอยู่ที่สันติแพ้เรื่องอาหารมากขนาดวันหนึ่งมีเวลา 16 17 ชั่วโมงดิฉันได้ตกเป็นทาสของอาหารประมาณ 11-12 ชั่วโมงเวลาที่ไม่นึกคิดเรื่องอาหารคือเวลาที่ทานอาหารอิ่มและไม่ได้เกี่ยวข้องกับอาหารที่เหลือแม้บางเวลาอาจจะทำงานโดยเอาจิตไปสนใจเกี่ยวกับเรื่องงานเยอะมันก็ขึ้นมาให้กินแม้แต่นั่งฟังธรรมพ่อท่านตาแจ๋วแต่ใจมันก็ไปคิดถึงเรื่องอาหารและไม่มีใครช่วยได้เลยเพราะดิชั้นต้องเกี่ยวข้องกับอาหารทำอาหารด้วยเพราะตื่นขึ้นมาจากการนอนก็คิดปลอบใจตัวเองว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงก็ได้กินแล้ว แล้วจะกินอาหารที่ชอบและอร่อยพอได้เวลาตักอาหารคนเดินตัดแค่ 2-3 รอบเพื่อหาอาหารเพื่อหาของที่ชอบและอร่อยๆระยะหลังนี้ที่สันติดิฉันกินอาหารนอกเวลาเกือบทุกวันเพราะต้องคอยให้ความช่วยเหลือแก่คนแก่กับเรื่องอาหารแต่มาอยู่ที่สาลีนี่ถ้าคุณท่านติดขัดพาทำโดยการไม่กินขนมและอาหารปรุงแต่งท่านชี้ให้เห็นโทษของการกินขนมว่ามันมีโทษมากกว่าคุณในเรื่องอาหารปรุงแต่งท่านก็ชี้ว่าให้เป็นผู้ที่กินง่ายและไม่เป็นที่ลำบากของคนทำในการติดเชื้ออาหารนี่แหละที่ทำที่จะทำให้การปฏิบัติก้าวไปช้าอันนี้ดิชั้นก็เห็นดีด้วยและพยายาม อยู่เท่าที่จะทำได้โดยที่ไม่ทำตามท่านทุกอย่างเพราะท่านกับดิฉันคนละฐานะกันการทำตบะทุกอย่างดิฉันจะพยายามเป็นตัวของตัวเองให้มาก 2 เรื่องการนอนอยู่ที่สันติธรรมอาหารอิ่มก็นอนหลับตอนเช้ายังไม่อยากจะลุกไปฟังธรรมและถ้าไปก็มักจะไปทีหลังเขาเกือบทุกวันแต่มาอยู่ที่สาลีนี่ตื่นนอนก็ตื่น
อ่านต่อ
02:00 น นอนก็ประมาณ 3 ทุ่มกว่าก็ไม่เป็นที่ยากและลำบากก็ 3 เรื่องของการประชุมที่ศาลามีวันละ 4 ครั้งคือ 1 เวลาทำวัตรตอนเช้ามืดเริ่มตี 2 ถึงตี 5:30 น เวลาทานอาหาร 7 45 ถึง 10 เวลาประชุมเจโตสมถะ 14:00 น ถึง 16:00 น ทำวัดถ้ำ 18.00 นถึง 20 30 เวลาว่างในช่วงเช้าก่อนทานอาหารพระคุณท่านจะให้นักปฏิบัติฝ่ายในและฝ่ายหญิงโดยตรงเอาเวลานี้ไปเดินจงกรมทบทวนธรรมะที่ได้รับจากฟังเทศน์และเวลาที่ทานอาหารแล้วท่านก็ให้ช่วยกันทำงานหยุดพักเที่ยงมีเวลาก่อนตั้งใจโตสมถะ 2 ชั่วโมงถ้ามีงานอื่นก็ต้องรีบทำก็ทำก่อนถ้าไม่มีคนอื่นมีฉันก็แบ่งเวลาคือจาก 12 ถึง 1:00 น อ่านหนังสือ 13 การทำวัตรตอนเช้าและการทำเปโตรมี การให้คะแนนเพื่อปราบพญานาคการชดใช้คะแนนที่ได้จากความโลภมากคือตัดน้ำรดต้นไม้เข้าห้องน้ำถางหญ้าตามต้นไม้ช่วงเวลา 4 โมงเย็นถึง 6 โมงช่วยกันทำงานบ้านและก็เขียนบันทึก 4 ข้อ 4 คือสารธรรมที่ได้รับจากการบำเพ็ญตบะนี้คือการกินทำให้รู้ว่ากินอาหารทำไมการนอนน้อยก็ทำให้รู้ว่านอนทำไมเพราะตอนที่อยู่สันติมีใช้มีความคิดว่าชีวิตที่เรายังดำรงอยู่ได้มีเพราะอาหารกับลมหายใจตอนนั้นดิฉันจึงแพ้อาหารมากแต่ก่อนที่จะมาอยู่ที่ศาลมีพระคุณท่านจึงตรัสว่า มีประโยชน์อะไรถ้าเรามีชีวิตอยู่ด้วยอาหารกับลมหายใจแต่ขาดสติพอมาเจอตบะการกินง่ายนอนน้อยก็ทำให้เข้าใจยิ่งขึ้นว่าวันเวลาที่จะมาถึงคือการเพ่งเพียรอันนี้ที่ฉันเข้าใจดีและตั้งใจจะทำตามอย่างนี้ต่อไปการบันทึกรายงานประจำวันนั้นทำให้เป็นสัญชาติแห่งคนตรงมากขึ้นและเป็นการเปิดเผยกิเลสของตนและข้อบกพร่องของตนเองในวันต่อวันเพื่อปรับปรุงตัวเองให้ดียิ่งขึ้นการเรียนทำก็ดีการเขียนก็ดีแก้นิสัยที่ขี้เกียจเขียนหนังสือของฉันได้ดีมากข้อ 5 หากคุณสามารถทำที่ได้รับจากการบำเพ็ญตบะนี้คือในวันหนึ่งๆมีการนั่งมากไปหน่อยทำให้กลัวต่อโรคที่จะเกิด มากับการนั่งมากการเรียนทำบ่อยๆจะทำให้เป็นคนมากไปด้วยภาษาสำหรับดิฉันแต่การทำตบะทุกอย่างพระคุณท่านไม่ได้บังคับให้ทุกคนทำไปโดยความสมัครใจให้ทุกคนตรวจดูตัวเองในเรื่องของการทำกระบะให้มากเมื่อกุศลธรรมไม่เจริญขึ้นก็ควรที่จะหยุดทำนี่คือยาถ่ายที่ดิฉันได้รับจากการปฏิบัติที่สาลีครั้งนี้เป็นการทำรายงานหรือว่าเป็นบทที่ได้วิเคราะห์ตนเองเป็นสิ่งที่จับนึกคิดขึ้นมาพิจารณามาเรียนรู้มันมีบทปฏิบัติมีลักษณะมีองค์ประกอบมีกำหนด เป็นประโยชน์อย่างไรอย่างไรมากน้อยขนาดไหนก็จะต้องมีปัญญาที่จะรู้ให้ละเอียดละออเป็นปัญญาที่เราเหมือนกับเราได้ใช้ปัญญาลมเข้าลมออกลมออกสั้นลมเข้ายาวอะไรจะเป็นเชิงที่ใช้เป็นยาซับซ้อนปฏิบัติธรรมแล้วเราก็จะต้องรู้สิ่งที่ซับซ้อนดังกล่าวนี้โดยนัยเดียวกันเราจะเกิดปัญญาเกิดรู้การประมาณเหมาะสมเหมาะกับท่านเป็นไปเพื่อการเกี่ยวข้องกับตนเกี่ยวข้องกับท่านทำเมนูสัจจะที่แม่ยิ่งขึ้นเราจึงจะเป็นคนที่รักและปล่อยแล้วจะรู้สาระที่แท้จริงในชีวิตที่มันง่ายชีวิตนี้ไม่เห็นมากๆอะไรนิดๆหน่อยๆก็พอแล้วเลี้ยงชีวิตไว้ไม่ต้องเสพติดแต่เราจะทำงาน มากขึ้นเราจะสร้างศาลก็จะเป็นประโยชน์ให้กับคนอื่นได้มากขึ้นเป็นตัวอย่างนี้เราอาจจะนั่งคิดเราอาจจะนั่งรู้เอาจดจำเข้าใจเฉยๆโดยไม่พากเพียรปฏิบัติให้สอดคล้องกับความเป็นจริงที่เรารู้มันไม่เกิดผลแน่ๆๆแม้เราจะได้นานๆจริงๆเราจะต้องพยายามประพฤติปฏิบัติและทำให้จริงไม่ใช่ของง่ายทั้งๆที่จะขาดเพียงปฏิบัติธรรมยิ่งเรารู้ชัดเจนไม่มีข้อเสียไม่มีข้อสงสัยเรายิ่งต้องเข้าเกมปฏิบัติธรรม บันทึกรูปภาพเขียนเมื่อกี้นี้พูดได้เขียนออกมาจากสิ่งที่ได้กระทำสิ่งนั้นมีประโยชน์อย่างมากมีแนวคิดอยู่เยอะแต่เราควรจะได้สังวรกันบ้างสำหรับพวกเราที่นี่ไม่ได้ทำอย่างนั้นแต่เราก็ควรจะทำได้ที่นี่ไม่ได้ห้ามและที่นี่ไม่ได้บังคับนะแต่เราก็สามารถจะบังคับตนเองได้ทุกคนที่เห็นว่าคนที่เราจะมีสมบัติทำอะไรบ้างหรือเป็นเพียงอะไรขึ้นทั้งวันอะไรขึ้นให้มันได้ประโยชน์แก่ตนเองซึ่งก็ขอให้ทุกคนได้พิจารณาของตนเองทำให้ดีให้เกิดผลอย่างไร